หลังจากที่สวีเซี่ยวกล่าวจบ ก็มีเสียงยินดีดังขึ้น

น่าตื่นเต้น!

มันรุนแรงพอๆ กับปฏิกิริยาเมื่อเขาได้ยินว่าคางคกสังหารเผ่ามนุษย์

“สวีเซี่ยว คราวหน้าอย่าพูดพร้อมกันแบบนี้ได้ไหม? เอ่ยถึงเรื่องนี้หลังจากที่เราย่อยข่าว ไม่ว่ายังไงก็ต้องระบายความโกรธในใจออกไป เจ้ากำลังกล่าวถึงเรื่องที่น่ายินดี! ตอนนี้ข้าแทบจะเป็นบ้าจากการรับข่าว”

เฒ่าหานไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

ตอนนี้ อารมณ์ที่แคลงใจสองอย่างก่อตัวขึ้นในหัวใจของเขา และมันอึดอัดอย่างมาก

เมื่อเขากล่าวเช่นนี้ เขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะระงับมัน

“เฮ้อ ถ้าผู้อาวุโสสวี ต้องการจะบอกว่าอยู่ด้วยกันก็ดี แย่ที่สุด ข้าจะเลือกอารมณ์ใดอารมณ์หนึ่ง แต่เมื่อฉันได้ยินข่าวแรก อารมณ์ของข้ากำลังคุกรุ่นและกำลังจะระเบิด เจ้าเอ่ยข่าวที่สอง จากนั้นฉันรู้สึกมีความสุขอีกครั้ง!”

“เห็นได้ชัดเจ้าเป็นคนขัดจังหวะข้า ไม่ปล่อยให้ข้าเอ่ยต่อ”

.....

สวีเซี่ยวกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“ถ้าเผ่าคางคกค้นหาเช่นนี้ ที่หลบภัยในปัจจุบันของเราก็ไม่ปลอดภัยเช่นกัน ข้าเกรงว่าจะใช้เวลาไม่นานสำหรับอีกฝ่ายที่จะหาเราเจอ”

“อย่าลืมว่าหากคางคกเนตรมรกตทำเช่นนี้ ไม่นานพวกมันจะกลายเป็นศัตรูของเผ่าสัตว์จำนวนมากในทวีป”

“ถ้าอย่างนั้นเราไม่ควรให้พวกมันพบเราได้ ปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นศัตรูกับเผ่าสัตว์ในทวีป?”

“เรากำลังซ่อนตัวอยู่ใต้ดิน มีวานรอัคคีจำนวนมากปกคลุมเราด้วยออร่าเผ่าสัตว์ มันไม่ง่ายเลยที่ศัตรูจะตามหาเราเจอ!”

……

ในไม่ช้าทุกคนในถ้ำก็นึกถึงสถานการณ์ที่น่าสยดสยองที่จะตามมา

“เราจะเปลี่ยนสถานที่กันไหม”

“ไม่ใช่เวลาที่ดีที่จะเปลี่ยนสถานที่! ถ้าเราออกไปไม่ง่ายที่จะหาที่ซ่อนดีๆ นอกจากนี้ หากเราโชคร้าย แม้ว่าเราจะเจอสถานที่ดีๆ แต่กลับ

ไปเจอเผ่าคางคกล่ะ?”

“คางคกเนตรมรกตเป็นสัตว์มีพิษ พวกมันมีภูมิคุ้มกันต่อพิษทุกชนิด อีกด้านหนึ่งก็มีนักรบเทพสวรรค์จำนวนมาก แม้ว่าจะไม่มีเทพสวรรค์ เราก็ไม่คู่ต่อสู้ของเผ่าคางคก”

“ข้าคิดว่ามันเป็นความคิดที่ดีที่จะซ่อนตัวก่อน”

“หลิวอัน เจ้าคิดว่าเราควรทำอย่างไร?”

ทุกคนมองไปที่หลิวอัน

ทุกครั้งที่มีอันตรายเกิดขึ้น หลิวอันมีความคิดที่จะพลิกสถานการณ์

“เว่ยหยาง เจ้าคิดเห็นว่าอย่างไร?”

หลิวอันมองไปที่เว่ยหยาง

เว่ยหยางดูเหมือนจะดีกว่าในการหลบหนีเอาชีวิตรอด

“ถ้าข้าเป็นคนเดียวที่เจอปัญหานี้ ข้าจะขุดอุโมงค์ใต้ดินและขุดลึงลงไป…”

ณ จุดนี้ เว่ยหยางหยุดพูด

“ขุดอุโมงค์ เจ้าคิดอะไรอยู่?”

“บางทีนี่อาจเป็นความคิดที่ดี! ไม่ว่ายังไงเราก็ออกจากถ้ำไม่ได้ วิธีเดียวคือการขุดอุโมงค์”

“ดินและน้ำในส่วนลึกของใต้ดินจะซ่อนกลิ่นไว้ในร่องรอยของเรา แน่นอนต้องมีทางออกจากใต้ดิน เราสร้างเส้นทาง!”

……

คางคกเนตรมรกตเริ่มต้นจากเฟิงหลานและย้ายไปยังดินแดนอื่น

ตราบใดที่เผ่าสัตว์มีเงื่อนไขในการรับมนุษย์ พวกเขาก็จะถูกทำลายล้าง

มีบางคนที่ไม่มีเงื่อนไข แต่ตราบใดที่เผ่าคางคกสงสัย พวกมันก็จะฆ่าอีกฝ่าย

เผ่าสัตว์และเผ่าอสูรที่ตอนแรกไม่ถูกสวีเซี่ยว หลิวอันและมนุษย์อื่นๆที่ไม่ได้ถูกโจมตีหรือ ปล้นไปล้วนถูกทำลายโดยเผ่าคางคก

เผ่าพันธ์ุจำนวนมากถูกฆ่าล้าง!

เผ่าสัตว์จำนวนมากยังไม่รอดพ้นจากวิกฤตครั้งก่อนและได้รับผลกระทบอีกครั้ง

เผ่าคางคกเป็นกองกำลังระดับสอง เผ่าสัตว์จำนวนมากในทวีปจึงไม่มีเผ่าไหนเทียบได้

แม้แต่เผ่าหมาป่าซึ่งเป็นกองกำลังระดับสอง

เห็นท่าไม่ดีเกี่ยวกับเผ่าคางคกที่ลงมือเช่นนี้ พวกเขาเรียกสมาชิกหมาป่ากลับมาทันที

เห็นได้ชัดว่าเผ่าหมาป่าไม่ต้องการต่อสู้กับเผ่าคางคก

“ไอ้มนุษย์บัดซบพวกนั้นอยู่ที่ไหน?”

บูม…

นอกหุบเขาเมฆา ฝ่ามือของคางคกเนตรมรกตพังยอดเขาที่สูงที่สุดของภูเขาเมฆา

อสูรผึ้งที่ซ่อนตัวอยู่ในภูเขาเมฆบินออกไป

“ผึ้ง ตัวเล็ก ๆ กล้าที่จะโจมตีเรา!”

ฟ่อ...

เทพสวรรค์คางคกอ้าปากใหญ่และดูดผึ้งหยูลู่ที่บินอยู่บนภูเขาเมฆเข้าไปในปากของพวกมัน

หลังจากทานอาหารอิ่มแล้ว พวกเขาก็เดินทางต่อ

พวกเขาค้นหาทั่วทั้งหุบเขาเมฆาแต่ก็ยังไม่พบหลิวอันและพันธมิตรมนุษย์

"เป็นไปไม่ได้! พวกมันเคยอยู่ที่นี่มาก่อน”

ดังก้อง…

ห่างออกไปหนึ่งหมื่นลี้ มีภูเขาอีกลูกหนึ่งถล่มลงมา

สัตว์อสูรที่ไม่ถูกฆ่าบนภูเขาวิ่งหนีด้วยความตื่นตระหนก

“เราจะใช่ชีวิตต่อไปแบบนี้ไม่ได้ มนุษย์สร้างปัญหา และเผ่าสัตว์กำลังสร้างปัญหาที่ร้ายแรงยิ่งกว่ากับเราเช่นนี้!”

อสูรที่รอดตายรู้สึกสิ้นหวังอย่างมาก

พวกเขารู้สึกราวกับว่าท้องฟ้าถล่มลงมา

ในทันที ดูเหมือนว่าพวกเขาไม่มีที่ยืนบนแผ่นดินใหญ่

หากเป็นเมื่อหลายสิบปีก่อนนี่เป็นเรื่องที่พวกเขาไม่กล้านึกถึง

“ไปลี้ภัยในเผ่าสัตว์อื่นกันเถอะ!”

“ไม่จำเป็นต้องไปพึ่งพาพวกเขา ตอนนี้พวกเขายังป้องกันตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ เผ่าคางคกนั้นทรงพลังเกินไป”

“ที่เผ่าคางคกหยิ่งผยองไม่เกรงกลัวใคร ก็เพราะความแข็งแกร่งของพวกมัน? เผ่าอินทรีปีกทองซึ่งมีพละกำลังพอๆ กับพวกมัน ยังไม่กล้าลงไปในบ่มโคลนเพื่อจับมนุษย์เหล่านี้ ข้าไม่รู้ว่าทำไมเผ่าอินทรีปีกทอง ถึงไม่เคลื่อนไหวในตอนนี้!”

“เราไม่สามารถรอได้อีกต่อไป เนื่องจากเผ่าหมาป่าและเผ่าอินทรีปีกทองไม่เคลื่อนไหว ดังนั้นเราจะเอาความแค้นนี้ไปลงที่พวกเขา”

"เจ้าบ้าไปแล้ว!"

"ข้าไม่ได้บ้า ถ้าเราปล่อยให้พวกมันทำตามใจชอบ เผ่าของเราจะไม่ถูกกำจัดหรือ? ถ้าเราไม่สามารถจัดการกับเผ่าคางคกได้ เราก็

จัดการกับรุ่นเยาว์เผ่าหมาป่าและรุ่ยเยาว์เผ่าอินทรีปีกทองไม่ได้หรือ?”

“เจ้ากำลังบีบบังคับให้เผ่าหมาป่าและเผ่าอินทรีปีกทองเคลื่อนไหว!”

“ในเมื่อไม่มีสมาชิกในเผ่าเหลือมากอีกต่อไป จึงไม่มีประโยชน์ที่จะหวงแหนชีวิตอีกต่อไป ข้าจะเดิมพันกับเจ้า เผ่าหมาป่าจะไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดของเราหากพวกเขาไม่เคลื่อนไหว เราจะปล่อยให้พวกเขารู้สึกถึงความเจ็บปวด”

สัตว์อสูรและอสูรจำนวนมากตั้งทีมและมุ่งตรงไปยังดินแดนเผ่าหมาป่า

ไม่กี่เดือนต่อมา เผ่าหมาป่าในดินแดนหมาป่าถูกลอบโจมตีโดยไม่มีเหตุผล

และการโจมตีก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อรุ่นเยาว์หมาป่าแรกเกิดของเผ่าหมาป่าถูกฆ่าตายเป็นจำนวนมาก เผ่าหมาป่าก็เดือดดาล!

"เกิดอะไรขึ้น? ราชันสัตว์และราชันอสูรจำนวนมากกำลังสร้างปัญหา?”

มันบังเอิญมากที่ศัตรูที่ฆ่ารุ่นเยาว์ที่อ่อนแอกว่าในเผ่าของพวกเขาล้วนอยู่ในระดับอมตะเที่ยงแท้

ราชันอมตะเที่ยงแท้เหล่านี้โจมตีจากทุกทิศทุกทางในเวลาเดียวกัน

หมาป่าอมตะเที่ยงแท้ในเผ่าไม่สามารถปราปรามศัตรูทั้งหมดได้

มันสายเกินไปสำหรับผู้อาวุโสอาณาจักรเทพสวรรค์ทั้งสามคนที่จะเคลื่อนไหว

หลังจากผ่านไปครึ่งเดือน มีราชันอสูรและราชันสัตว์เพียงไม่กี่ตัวเท่านั้นที่ถูกฆ่า

เริ่มจากราชันอสูรและราชันสัตว์ไม่กี่ตัว

อสูรและสัตว์อสูรจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ที่โดนเผ่าคางคกสร้างปัญหาให้ก็เข้าร่วมด้วย

ในที่สุดพวกเขาก็พบทางออกเพื่อระบายความคับข้องใจ

“ทั้งหมดเป็นเพราะพวกเจ้าต่างหาก!”

ในถ้ำแห่งหนึ่งในดินแดนหมาป่า มีราชันอสูรหนูออกมาจากถ้ำ ตัวเต็มไปด้วยเลือด

มันแอบดูถุงมิติเก็บของ

การเก็บเกี่ยวไม่มากนัก

.....

ไม่เพียงแต่ราชันสัตว์ที่ถูกเผ่าคางคกฆ่าสมาชิกให้เผ่าเท่านั้นที่เข้าร่วม

ราชันอสูรและราชันสัตว์บางตัวที่ยังไม่มีปัญหากับใครก็เข้าร่วมเพราะพวกมันซ่อนตัวมานานเกินไปและไม่มีทรัพยากรเพียงพอในการบ่มเพาะ

“หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป รุ่ยเยาว์ในเผ่าของเราจะถูกศัตรูสังหารไปทั้งหมด”

ผู้นำเผ่าหมาป่าโกรธแค้นมาก

เดิมทีเรื่องนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเผ่าหมาป่า หลังจากที่เผ่าคางคกสร้างปัญหาให้กับเผ่าพันธุ์มากมาย

พวกมันก็จะยึดครองดินแดนเหล่านี้

ไม่ว่าในกรณีใด เผ่าคางคกจะกลับไปที่ทะเลสาบในที่สุด ดินแดนที่เหลือจะเป็นของพวกเขาและกองกำลังขนาดใหญ่อื่นๆ

เมื่อมองดูตะเกียงวิญญาณจากหอวิญญาณ

พวกเขาไม่คาดคิดว่าราชันสัตว์และราชันอสูรเหล่านี้นี้จะโจมตีรุ่นเยาว์ในเผ่าของพวกเขา

“ฆ่า เราต้องฆ่าพวกมันจนกว่าพวกมันจะกลัว!”

“ผู้อาวุโส ถ้าศัตรูกล้ามาที่เผ่าหมาป่าของเรา มันก็ไม่ใช่ปัญหาปัญหาเรื่องความกลัว สมาชิกในเผ่าของพวกมันตายไปหมดแล้ว แต่พวกมันก็ยังมีชีวิตอยู่ พวกมันต้องการระบายความโกรธและไม่พอใจที่เราไม่โจมตีเผ่าคางคก”

“ถ้าอย่างนั้นเราต้องโจมตีเผ่าคางคก? หลังจากที่เราโจมตีเผ่าคางคก ถ้าไอ้สารเลวพวกนั้นยังโจมตีเผ่าเราอยู่ล่ะ?”

“ไม่ได้! ถ้าเราโจมตีเผ่าคางคก ความสูญเสียของเผ่าหมาป่าจะรุนแรงยิ่งกว่านี้!”

……