“รู้แล้วใช่ไหมว่าอะไรที่ขโมยทรัพยากรของเราไป”

ในถ้ำที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบลี้ หลิวหยูจ้องมองที่หลิวรุ่ยและเอ่ยถาม

ไม่นานหลังจากที่พวกเขาจากไป ทรัพยากรการบ่มเพาะที่พวกเขาปล้นมาในถ้ำก็หายไป

ราชันอมตะเที่ยงแท้และอาณาจักรเต๋าหรือสูงกว่านั้นถูกส่งออกไปแล้ว พลังยุทธ์ของผู้พิทักษ์ที่เหลือไม่สูงนัก และพวกเขาทั้งหมดก็หมกมุ่นอยู่กับการฝึกฝนของพวกเขา

“ข้ายังไม่รู้!”

คิ้วที่สวยงามของหลิวรุ่ยขมวดเข้าหากันแน่น

“ผู้เชี่ยวชาญที่ดูแลไม่สังเกตเห็นอะไรเลยเหรอ?”

"ไม่!"

หลิวรุ่ยกลอกตาไปที่หลิวหยู

.....

ถ้ามีคนรู้คงไม่เป็นแบบนี้

อย่างน้อยที่สุด พวกเขาจะได้รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่ขโมยทรัพยากรพวกเขาที่เพียรหามา

แต่ตอนนี้ไม่มีเงื่อนงำสักอย่าง!

“เป็นไปได้ไหมว่าคนของเราเป็นคนทำ”หลิวหยูกล่าวถามอีกครั้ง

เมื่อเร็ว ๆ นี้ พวกเขาได้คัดเลือกผู้เชี่ยวชาญหลายคน และหลายคนท่องไปทั่วโลกก่อนที่จะเข้าร่วม

พวกเขาอาศัยวิธีการต่าง ๆ เพื่อให้บรรลุผลดังกล่าว

นอกจากจะเกลียดเผ่าอสูรแล้ว พวกเขายังอยากได้ทรัพยากรในการฝึกฝนอีกด้วย

หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่การคัดเลือกจะผิดพลาดและมีคนแฝงตัวมาเพื่อขโมยทรพยากรในโกดัง

“หลิวรุ่ย พวกเราสูญเสียไปเท่าไร?”

“ทรัพยากรเกือบทั้งหมดจากเผ่าอสูรโลหิตทั้งสองสาขา”หลิรุ่ยตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

อย่างไรก็ตาม สำหรับหลิวหยูมันเป็นเรื่องที่แตกต่างออกไป

ทรัพยากรจากสาขาเผ่าอสูรโลหิตทั้งสองแห่งเพียงพอที่สร้างระดับอมตะเที่ยงแท้มากกว่าสิบคน

แม้ว่าราชันอมตะเที่ยงแท้จะได้รับทรัพยากรเหล่านี้ ความแข็งแกร่งของพวกเขาจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อยในทันที

“บัดซบ! พวกเราสูญเสียความพยายามอย่างมากในการปล้นทรัพยากรเหล่านี้ แต่ทรัพยากทั้งหมดกับหายไป” หลิวหยูสบถเสียงดัง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ตอนนี้เรากำลังคิดถึงความเป็นไปได้ ผู้เชี่ยวชาญคนใหม่จะต้องถูกจับตามองโดยคนของเรา นอกนั้นส่วนใหญ่ประจำการอยู่ข้างนอก มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเข้าไปในห้องเก็บของ ดังนั้นพวกเขาจะไม่มีโอกาสขโมยมัน” หลิวรุ่ยรู้ว่าหลิวหยูกำลังจะสื่ออะไร ดังนั้นเธอจึงอธิบาย

“ถ้าไม่ใช่พวกเขาแล้วจะเป็นใคร?”

“จนถึงตอนนี้ไม่มีใครจากไป นับประสาอะไรกับสมาชิกใหม่ ข้าก็ไม่พบปัญหาอะไรกับพวกเขา!”

หลิวรุ่ยไม่เชื่อว่าผู้ร้ายคือคนของเธอเอง

เธอจัดการกับกองทหารหน่าวข่าวของจักรวรรดิเป็นเวลาหลายปี และต่อมานางก็สร้างสำนักไป๋หยุน ผู้เชี่ยวชาญที่นางคัดเลือกไม่เคยทำให้นางผิดหวังพลังของพวกเขาได้กระจายไปทั่วทวีปเล็กทั้งหมด

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอคุ้นเคยกับการควบคุมหัวใจของผู้คนเป็นอย่างดี

เธอเพียงมองคน ๆ หนึ่งเพื่อทำความเข้าใจทุกอย่างเกี่ยวกับเขา

“ท่านพี่ เราพบหลุมดำใต้คลังสมบัติ”

ในขณะนั้นเอง เงาของผู้หญิงคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามา

ผู้หญิงคนนี้คือโจวชิง จากตระกูลโจว

หลังจากเข้าร่วมกับพวกเขา เธอได้อยู่ในหน่วยของหลิวรุ่ย

“หลุมดำ?”

หลิวรุ่ยตกใจและลุกขึ้นยืน

หากมีหลุมดำ ผลที่ตามมาอาจจะเลวร้าย

"ใช่"

“ไปดู!”

หลิวรุ่ยติดตามโจวชิงไปที่ห้องโถง

หลิวหยูติดตามทั้งสองคนอย่างใกล้ชิด

ในชั่วพริบตา พวกเขาทั้งสามคนปรากฏตัวในกองเศษหินข้างโกดัง

ข้างซากปรักหักพังมีรูเล็ก ๆ ที่น้อยกว่าสามฟุต

ถ้าใครอยากจะเข้าและออกก็ต้องคลานเข้าออกจากที่นี่

“พวกเจ้าหามันเจอได้ยังไง?”

“ตอนแรกข้ารู้สึกว่ามีกระแสลมออกมาจากที่นี่และสังเกตเห็นว่ามีใครบางคนกำลังเคลื่อนย้ายก้อนหิน ดังนั้นหลังจากมองผ่านหินก้อนใหญ่ ข้าจึงพบรูนี้”

หลิวรุ่ยก้าวไปข้างหน้าเพื่อตรวจสอบอย่างระมัดระวัง

มีรอยกรงเล็บเหลืออยู่เล็กน้อยบนผนังหินแข็ง

นอกจากรอยกรงเล็บก็ไม่พบอะไรอีก

หลิวรุ่ยดมกลิ่นเบา ๆ แต่ไม่มีอะไรพิเศษเกี่ยวกับเรื่องนี้

คนได้รับข่าวมากขึ้นเรื่อยๆ

ในไม่ช้า ผู้คนจำนวนมากก็ปรากฏตัวขึ้นบริเวณทางเข้าถ้ำ

“ถ้าอีกฝ่ายซุ่มโจมตีเราจากเงามืด…”

เมื่อเห็นทางเข้าถ้ำ ทุกคนก็ตกตะลึง

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ทุกคนก็เหงื่อแตกพลั่ก

“มันเป็นความผิดของเราทั้งหมด เราไม่ได้ตรวจสอบถ้ำอย่างรอบคอบในตอนนั้น”

หลิวหยูกล่าวโทษตัวเอง

เขาเป็นผู้ค้นพบและสำรวจถ้ำแห่งนี้ในตอนนั้น

เขาไม่คาดคิดว่าจะมีการตรวจสอบครั้งใหญ่เช่นนี้เกิดขึ้น

“ดูจากหลุมนี้น่าจะขุดได้ไม่นาน หลังจากที่พวกเราสำรวจถ้ำนี้เมื่อสองปีที่แล้ว”

หลิวรุ่ยส่ายหัวของเธอ

“มันเพิ่งถูกขุด? ได้อย่างไร?”

ในไม่ช้าหลิวอันก็วิ่งเข้ามา

….

ใต้ดินหลายสิบลี้

ฮี่ฮี่ฮี่...

อสูรหนูสามตัวหัวเราะคิกคัก

“มนุษย์โง่มาก!”

อสูรหนูจ้องมองที่ภูเขาทรัพยากรตรงหน้าพวกเขา

“เราได้รับทรัพยากรมาอย่างฟรีๆ ด้วยสมบัติเหล่านี้ เราสามารถสร้างอสูรอมตะเที่ยงแท้เพิ่มอีกสองสามตัวในเผ่าของเรา”

หนูอสูรตัวหนึ่งจ้องมองโสมอายุหนึ่งหมื่นปีแล้วน้ำลายไหล

หากสิ่งนี้ถูกกินเข้าไป ความแข็งแกร่งของเขาจะเพิ่มขึ้นหลายเท่าอย่างแน่นอน

“ข้าคิดว่ามนุษย์ข้างบนนั้นกำลังคลั่งแล้ว!”

“ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะมีพวกโง่เขลา ซ่อนตัวอยู่เหนือพวกเรา”

“เราควรนำทรัพยากรพวกนี้หนีดีไหม? เมื่อมนุษย์พบเรา เราจะไม่มีโอกาสหลบหนี”

“ไม่ต้องกังวล เราได้ขุดเส้นทางในหุบเขาเมฆาออกมาแล้ว แม้ว่ามนุษย์จะตามรูจากถ้ำนั้นไป ก็จะพบแต่ภูเขาเมฆา พวกเขาจะไม่คิดว่าเราอยู่ใต้จมูกของพวกเขา”

อสูรหนูสามตัวเยาะเย้ยอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะแบ่งปันทรัพยากรเหล่านี้

หากเป็นเพียงสมบัติไม่กี่ชิ้นหลังจากแจกจ่ายไปแล้ว พวกเขาอาจแจกจ่ายทรัพยากรในมือหรือเก็บไว้ใช้เองก็ได้

แต่ด้วยสมบัติมากมายจึงไม่สามารถนำติดตัวไปได้ทั้งหมด

ไม่ต้องกล่าวถึงว่าการขโมยทรัพยากรเหล่านี้ไม่สามารถซ่อนจากเผ่าได้

ดังคำที่ว่า ใครเห็นก็จะได้รับส่วนแบ่ง

หากพวกเขาไม่ปิดปากผู้ที่พบเห็น พวกเขาอาจะเผชิญหน้ากับอันตรายถึงชีวิต

พวกเขาสามารถบอกคนอื่นเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้อย่างง่ายดาย

เมื่อพวกเขาบอกคนอื่นเกี่ยวกับเรื่องนี้ ผลลัพธ์อาจจะไม่ได้ดีเสมอไป

.....

อสูรหนูได้รับสมบัติต่างๆมากมาย ซึ่งส่วนใหญ่เป็นของเผ่าอสูรโลหิต

หากเผ่าอสูรโลหิตไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้กับมนุษย์ได้ พวกมันจะโจมตีเผ่าอสูรหนูหรือไม่?

นอกจากนี้ ถ้าคนนอกรู้เรื่องนี้ ผลลัพธ์ก็จะชัดเจน

หากอสูรหนูทำให้เทพสังหารที่อยู่เหนือพวกเขาขุ่นเคือง พวกเขาจะต้องตาย

“ตอนนี้เราต้องคิดว่าจะแบ่งปันอย่างไร ทางที่ดีควรนำทรัพยากรนี้ นำลงไปใต้ดินลึกลงไปหลายสิบลี้ ด้วยทรัพยากรเหล่านี้เรา

สามารถซ่อนตัวได้นานกว่าร้อยปี”

"ใช่! ซ่อนตัวมากว่าร้อยปี ข้าไม่เชื่อว่าเผ่าสัตว์จะทำเพียงแค่มองดู มนุษย์เหล่านี้เติบโตไปสู่การดำรงอยู่ที่คุกคามชีวิตพวกมัน แม้ตอนนี้เผ่าสัตว์จะมองว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ในอนาคต?”

“เมื่อเราใช้ทรัพยากรหมดแล้ว มันคงเป็นไปไม่ได้ที่มนุษย์จะแย่งมันกลับไป”

“เมื่อถึงตอนนั้น ข้าจะสามารถทะลวงไปสู่ขั้นกลางของระดับอมตะเที่ยงแท้ได้อย่างแน่นอน”

อสูรหนูทั้งสามตัวกำลังวางแผนอนาคต

ที่รูเล็ก ๆหลิวอันจ้องมองที่รอยกรงเล็บบนผนัง

“เจ้าเคยคิดบ้างไหมว่ารอยกรงเล็บเหล่านี้เป็นของอสูรประเภทไหน?” หลิวอันหันกลับมาและถาม

“เผ่าอสูรมากมายก็ใช้กรงเล็บทั้งนั้น เมื่ออีกฝ่ายขุดหลุมเพื่อพรางตัว เรามองไม่เห็นแม้แต่รอยกรงเล็บ และเราไม่แน่ใจว่ารอยกรงเล็บเหล่านี้คือการพรางตัวของพวกมันหรือไม่” หลิวรุ่ยกล่าว

“ฮึ่ม ถ้าอย่างนั้นเจ้าเดาได้แล้ว”หลิวรุ่ยเอ่ยถาม

“หลิวอัน เจ้าพบอะไรหรือเปล่า?”

ใบหน้าของหลิวรุ่ยมืดลงเอ่ยถามย้ำ

“ใช่ ข้าพบบางอย่างแน่นอน!”

"มันคืออะไร?" หลิวหยูและคนอื่น ๆ รีบถาม

“ลองคิดดูสิ มีอสูรไหนบ้างในโลกที่สามารถมีทักษะการขุดที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ได้”

“มีหลายเผ่า”

“แล้วพวกที่ขุดใต้ดินล่ะ?”

“หลิวอัน เจ้ากำลังจะบอกว่าพวกมันอยู่ใต้ดินเหรอ?”

หลิวหยูขมวดคิ้ว

“พี่สาวรุ่ย ผึ้งที่เราปล่อยในถ้ำได้บินออกไปแล้ว”

ในขณะนี้โจวชิงรีบเข้ามา

“พวกมันมาจากไหน?”