ทุกคนอึ้ง!

เฒ่าหานเต็มใจที่จะแบ่งปันทรัพยากรเหล่านี้งั้นรึ?

แต่ละชิ้นล้วนเป็นสมบัติล้ำค่า!

แม้ว่าเขาจะไม่ต้องการพวกมัน แต่ก็ยังเป็นประโยชน์อย่างมากที่จะปล่อยให้ลูกศิษย์ของเขา

“แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องจริง ข้าหานเป่าเปาไม่เคยผิดคำพูด!”

หลังจากบ่มเพาะมาหลายปีและประสบกับชีวิตและความตายมากมาย สิ่งภายนอกเหล่านี้ไม่ได้มีความสำคัญต่อเขาตั้งแต่แรก

หลังจากออกจากดินแดนพิฆาตปีศาจเขาเริ่มคิดถึงการใช้ทรัพยากรของในมือของเขา

เขาตระหนักว่าเขาไม่สามารถใช้มันได้ทั้งหมด หรือไม่ก็ใช้มันไม่ได้เลย

เขาต้องการเพียงบางส่วนเท่านั้น เพื่อยกระดับความแข็งแกร่งให้ถึงจุดสูงสุด

.....

การเก็บสมบัติหรือทรัพยากรไว้มากมายนั่นก็เป็นการเสียเปล่าเช่นกัน

“นี่คือสิ่งที่เจ้าได้รับหลังจากประสบกับการเสี่ยงชีวิตความตาย มันไม่ใช่สิ่งที่พันธมิตรของเราสามารถมีรับมาได้” หลิวอันกล่าว

พวกเขามีกฎ

พวกเขาจะร่วมกันออกล่าและแจกจ่ายทรัพยากรตามจำนวนคุณประโยชน์

ผลประโยชน์ส่วนตนย่อมเป็นผลประโยชน์ส่วนตน

วิธีนี้เท่านั้นที่จะรับประกันความยุติธรรมได้

เพื่อให้แน่ใจว่าพันธมิตรนี้จะคงอยู่ตลอดไป

“ข้าได้มันมาจากการเสี่ยงชีวิตในครั้งนี้ ข้านั้นที่เข้าใจว่าพวกเจ้าทุกคนต้องการทรัพยากรเหล่านี้มากแค่ไหน ในอนาคต ตราบใดที่ทุก

คนมีผลงาน พวกเขาจะได้รับรางวัล มันแตกต่างจากที่ผ่านมา อาจไม่มีผลลัพธ์หลังจากที่เราเอาชีวิตเข้าแลก”เฒ่าหานกล่าว

หลังจากมาถึงทวีปนี้ พี่น้องหลายคนที่เคยผ่านชีวิตและความตายมาด้วยกันพยายามหลายครั้ง แต่ก็ไม่เป็นผล

หลายคนเสียชีวิตโดยไม่ได้รับสิ่งที่สมควรได้รับ

ถ้าคนเหล่านี้มีสมบัติเหล่านี้อยู่ในมือในตอนนั้น พวกเขาคงไม่ตาย

หากพวกเขาเสี่ยงชีวิต พวกเขาอาจไม่ได้อะไรเลย

แต่หลังจากเขา ตราบใดที่พวกเขาเสี่ยงชีวิต พวกเขาจะได้รับบางสิ่งอย่างแน่นอน

ด้วยการสนับสนุนเช่นนี้ พันธมิตรจะสามารถมีความกระตือรือร้นที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ได้อย่างแน่นอน

“ข้าต้องขอขอบคุณ! ในนามของสมาชิกทั้งหมด”

หลิวอันยืนขึ้นและคำนับต่อเฒ่าหาน

หลังจากเป็นจักรพรรดิจักรวรรดิมนุษย์มาหลายปี เขาก็เข้าใจถึงความสำคัญของรางวัลเป็นอย่างดี

เขาไม่ได้ถือตัวอีกต่อไป

เขาต้องขอบคุณเรื่องนี้เช่นกัน สิ่งเหล่านี้ไม่ถือเป็นสมบัติของเฒ่าหานอีกแล้วมันคือทรัพยากรส่วนรวม

เขาจัดสมบัติในถุงมิติเก็บของเฒ่าหาน

หลิวอันและสวีเซี่ยวมองไปที่โจวฮัวและชูชิงซึ่งนั่งอยู่ที่มุมโดยไม่กล่าวอะไรสักคำ จากนั้นจึงส่งสัญญาณให้หลิวรุ่ยยืนขึ้น

“ดูเหมือนว่าเผ่าหมาป่าจะไม่พอใจบางอย่างต่อเผ่าอินทรีปีกทองและเผ่ามังกร”

ควับ!

เมื่อเอ่ยถึงเผ่าหมาป่า ดวงตาของชูชิงและโจวฮัวก็สว่างขึ้น

“แม้ว่าเราจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เผ่าหมาป่าได้ส่งราชาหมาป่าสองตนไปทำลายที่หลบภัยของเผ่ามังกรและเผ่าอินทรีปีกทอง แม้ว่า

พวกเขาจะไม่ประสบความสำเร็จ แต่ก็สร้างผลกระทบไม่น้อย ต่อไปมังกรและอินทรีปีกทองอาจโจมตีกลับ ดังนั้น…"

เมื่อหลิวรุ่ยกล่าวเช่นนี้ เธอมองไปที่ชูชิง โจวฮัวและหยุดชั่วขณะ

“ข้าคิดว่าทุกคนรู้เกี่ยวกับสถานการณ์ของอามู่ บางทีนี่อาจเป็นโอกาสที่เราจะช่วยเหลืออามู่”

…

ภายในนิกายเส้นทางสวรรค์

เว่ยหยางและหวังเฉียนอันนั่งเผชิญหน้ากัน

“ข้าไม่ได้คาดหวังว่าประมุขของนิกายเส้นทางสวรรค์จะเป็นเจ้า”

เมื่อเขาเห็นหวังเฉียนอัน เว่ยหยางก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง

ในเวลานั้น ผู้ที่เขามอบโจวมู่และหลิวฮัวถิงให้ดูแลคือประมุขของนิกายเส้นทางสวรรค์

เขาไม่ได้คาดหวังว่า ประมุขนิกายจะเคลื่อนไหวเป็นการส่วนตัว

เขาชอบบุคลิกของอีกฝ่าย

“เว่ยหยาง ก่อนที่ข้าจะพบเจ้า ข้าคิดว่าเจ้าคือหลี่มู่”

“ฮ่าฮ่า! หลี่มู่ทรงพลังมากกว่าข้ามาก!”

เว่ยหยางผงกศีรษะไปข้างหลังและหัวเราะเสียงดัง

นี่เป็นเรื่องตลกและมันก็ไม่ใช่เรื่องตลกเช่นกัน

พรสวรรค์ของเขาเป็นที่ประจักษ์แก่ทุกคน

ครึ่งหนึ่งเป็นอัจฉริยะที่แท้จริง และอีกครึ่งหนึ่งถูกปิดบัง

เขาโดดเด่นเกินไป นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาถูกเข้าใจผิดว่าเป็นหลี่มู่

“ข้าสงสัยว่าสมบัติบนชั้นเจ็ดสิบของหอคอยอสูรคืออะไร?”

“คัมภีร์บ่มเพาะ”

เว่ยหยางเม้มริมฝีปากและคิดกับตัวเองว่า “มาเถอะ นี่คือหัวข้อหลัก”

เนื่องจากนี่เป็นความสัมพันธ์ระหว่างประมุขของนิกายเส้นทางสวรรค์หมายความว่าเขาได้เดิมพันถูกต้องแล้ว

“นั่นก็จริง! มีเผ่านับไม่ถ้วนในหอคอยอสูรจำนวนสมบัติที่ทิ้งไว้จะถูกใช้จนหมดในที่สุด มีเพียงคัมภีร์ฝึกฝนและทักษะระดับสูงเท่านั้นที่

สามารถสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่นได้ ตอนนี้หอคอยอสูรมีพวกมัน”

เว่ยหยางหยิบแผ่นหยกออกมาและใช้จิตวิญญาณแห่งสวรรค์ของเขากับมัน

ใบหยกสั่นไหวชั่วขณะและส่องแสงจ้า

“นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการ แล้วสองคนนั้นล่ะ?”

“เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะไม่มอบหลิวฮัวถิง เมื่อข้าได้รับคัมภีร์บ่มเพาะของเจ้าหรือไม่”

“ข้าเชื่อว่าเข้าจะไม่ทำ ข้ามีชื่อเสียงที่โหดร้านมากมายในโลกภายนอก และข้าเชื่อว่าเจ้าเคยได้รับข้อมูลเกี่ยวกับข้า ไม่มีใครสามารถมี

ชีวิตรอดได้หลังจากทำให้ข้าขุ่นเคือง”

เว่ยหยางยิ้ม

การบ่มเพาะของเขาเป็นหนทางแห่งการเข่นฆ่า

อาจกล่าวได้ว่าเส้นทางการเติบโตของเขามาพร้อมกับความยากลำบาก

แม้ว่าการไล่ล่าของเผ่าหมาป่าในภายหลังจะเสียชีวิตด้วยน้ำมือของหลี่มู่

ในท้ายที่สุด ความเป็นปฏิปักษ์นี้ยังคงถูกล้างแค้น

หลังจากที่ หวังเฉียนอันหยิบใบหยกออกมา เขาก็หยุดชั่วขณะและยิ้ม “นี่คือคำขู่?”

"เจ้าคิดอย่างไร?"

“เราต่างก็เป็นมนุษย์ ไม่จำเป็นต้องทำให้เรื่องต่าง ๆ ให้ตึงเครียด ข้าคิดว่าหลิวฮัวถิงควรอยู่ในนิกายเส้นทางสวรรค์ ดีกว่าไปเร่ร่อน

กับพวกเจ้า ที่นี่ เราสามารถจัดเตรียมสภาพแวดล้อมและทรัพยากรในการเพาะปลูกที่ดีให้กับเธอ ที่สำคัญกว่านั้น ยังมีหลี่เจียวสหาย

ร่วมทางในเส้นทางการบ่มเพาะอีกด้วย”

หวังเฉียนอันคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

“พวกเจ้าไม่สามารถสลายปราณอสูร ที่หลอมรวมอยู่ในร่างกายของนางได้ พวกเจ้าไม่ต้องห่วงเรื่องนี้”

เว่ยหยางส่ายหัว

เขาได้รู้จากหลิวอันว่าหลิวฮัวถิงเป็นที่รักที่มีค่าของหลี่มู่

เขาไม่กล้าตัดสินใจแทนหลิวฮัวถิง

“เจ้า…เจ้าควรคิดทบทวนเกี่ยวกับเรื่องนี้”

“ข้าทบทวนดีแล้ว”

“เอาล่ะ! ข้าจะส่งทั้งสองคนคืนให้กับเจ้า หากวันหนึ่งหลิวฮัวถิงต้องการเข้าร่วมนิกายเส้นทางสวรรค์หรือหาที่ซ่อน เราจะอ้าแขน

ต้อนรับเธอ”

หนึ่งชั่วยามต่อมา

หวังเฉียนอันแบกร่างที่หลับใหลสองคนและส่งเว่ยหยางที่ทางเข้านิกายเส้นทางสวรรค์

“เราจะมาหารือกันอีกครั้งเมื่อถึงเวลา!”

เว่ยหยางกล่าวด้วยใบหน้าเย็นชา

ด้วยความสามารถของพวกเขา พวกเขาจะตกที่นั่งลำบากได้อย่างไร?

.....

ต่อไปควรเป็นนิกายเส้นทางสวรรค์ที่ต้องเผชิญสงครามกับเผ่าสัตว์!

ไม่ มันควรจะเป็นเผ่ามนุษย์ทั้งหมด

หากนิกายเส้นทางสวรรค์ไม่ล่มสลาย สถานการณ์ของมนุษย์จะยากขึ้นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

หากนิกายเส้นทางสวรรค์ล่มสลาย สถานการณ์จะคาดเดาได้ยาก

พวกเขาไม่สามารถอยู่บนแผ่นดินใหญ่นี้ได้อย่างง่ายดายอีกต่อไป

ในขณะเดียวกันหลิวอันก็พึมพำในห้องลับว่า

“เราอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว เราควรเตรียมตัวหาที่หลบภัยใหม่ได้แล้ว”

“เจ้าหมายความว่าทุกคนควรจะหนี?”

“ใช่ ทุกคนควรหนี เราควรกลับไปซ่อนตัวสักสองสามปีและรอให้ข่าวเงียบลง อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เราจะจากไป เราต้องเคลื่อนไหวครั้ง

ใหญ่สองสามครั้ง”

"ข้าเห็นด้วย เราต้องทำอะไรที่ยิ่งใหญ่ จะดีที่สุดถ้า เผ่าสัตว์ตอบโต้สักสองสามครั้งเมื่อพวกเขาเริ่มต่อสู้กับพวกเรา”

…….

แดนลับพิฆาตปีศาจ

ที่ชั้นบนสุดของหอคอยอสูร

หลี่มู่ค่อยๆลืมตาขึ้น

เขารู้สึกว่าเขาหลับไปนาน เขาไม่รู้จำนวนกี่ปีผ่านไป

“นี่คือแดนลับพิฆาตปีศาจ?”

หลี่มู่ตกใจเมื่อกวาดสายตาไปพื้นที่รอบตัวเขา

เขาเป็นคนเดียวในดินแดนพิฆาตปีศาจทั้งหมด

คนอื่นๆหายไปหมด

“ข้ายังติดอยู่ในแดนลับพิฆาตปีศาจ”

เม็ดเหงื่อปรากฏบนหน้าผากของหลี่มู่

ดินแดนพิฆาตปีศาจได้หายเข้าสู่มิติความว่างเปล่า ไม่มีสถานที่ใดในความว่างเปล่าที่มีเวลาอยู่

บางทีหลายหมื่นปีผ่านไปของมิตินี้ แต่ผ่านไปเพียงวันเดียวของโลกภายนอก

ดินแดนพิฆาตปีศาจมีมาหลายปีแล้ว ผู้เชี่ยวชาญหลายคนใช้ค่ายกลทุกรูปแบบและทิ้งสมบัติไว้ในดินแดนพิฆาตปีศาจ

เมื่อดินแดนพิฆาตปีศาจเปิดขึ้นในครั้งต่อไป พวกเขาจะได้รับสิ่งต่างๆ มากขึ้นไปอีก

โดยไม่มีข้อยกเว้น ชีวิตของผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้หมดสิ้นลง และดินแดนพิฆาตปีศาจก็ไม่ได้เปิดขึ้น

บางกองกำลังทิ้งเด็กอัจฉริยะไว้เบื้องหลังโดยเฉพาะ

เมื่อดินแดนพิฆาตปีศาจเปิดขึ้นในครั้งต่อไปและใครก็ตามที่เข้าไปในสถานที่นั้น

พวกเขาจะพบว่าสิ่งที่ทิ้งไว้เบื้องหลังคือซากศพแห้งที่ตาย ไม่รู้ว่าผ่านกี่ปีแล้วในมิตินั้น

มีตัวอย่างมากมาย

เผ่าเต่าบรรพกาลซึ่งมีอายุยืนยาวที่สุดก็ทิ้งผู้เชี่ยวชาญไว้ในแดนลับเช่นกัน

เมื่อแดนลับเปิดอีกครั้ง พวกเขาได้รับเพียงกระดองเต่าที่แตกละเอียดเท่านั้น

พวกเขาไม่รู้ว่าเต่าบรรพกาลตัวนี้ตายไปกี่ปีแล้ว

“แดนลับพิฆาตปีศาจ เมื่อติดอยู่ข้างใน ไม่สามาถมีชีวิตรอดออกไปได้หรือ?”