หนึ่งในนักรบขอบเขตดอกไม้ดิน พูดอย่างรุนแรงว่าเขาต้องการล่าถอย แต่ ซูฉางกง ไม่เพียงนั่งดูเขาล่าถอย แม้ว่าเขาจะไม่รู้จักตัวตนของฝ่ายตรงข้าม แต่เขาต้องเป็นศัตรูที่หาทางแก้แค้น เมื่อดูจากท่าทางของเขา

ซูฉางกงไม่มีเวลาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขายิงธนูจากอากาศสังหารนักรบขอบเขตดอกไม้ดิน ที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่พวกเขา ขณะที่คนอื่นๆ ที่เหลือหวาดกลัวจนไม่กล้าขยับ ดังนั้นซูฉางกง จึงเข้ามา เตรียมรับมือสถานการณ์ แล้วถามเหตุการณ์เฉพาะหน้าเป็นอย่างไร?

"กลุ่มนี้มาจากนิกายเต๋าตะวันออก พวกเขามาเพื่อไล่ล่าและฆ่าไช่เฟย ... "

เฮ่อเหลียนหยวนกลับมามีสติและตอบคำถามของซูฉางกง เพื่อให้เรื่องยาวสั้นลงเขาเล่าเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ แบบสั้นๆ

"ผู้คนจากนิกายเต๋าตะวันออก รวมตัวกันที่ภูเขาหยินเยว่ และถึงกับฆ่าคนเพราะนักรบบางคนหลงเข้าไปในนั้น? เป็นการปิดปากพวกเขาอย่างนั้นหรือ"

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ซูฉางกง ก็ประหลาดใจเล็กน้อย นิกายเต๋าตะวันออก ไล่ตามและฆ่าใครบางคนเพราะเหตุนี้ แถมยังเป็นนักรบก่อกำเนิด ซึ่งหมายความว่า มันสำคัญมาก นั่นหมายความว่า มันจะต้องมีอะไรในภูเขาหยินเยว่ ที่ไม่ลังเลที่จะฆ่าใครสักคนเพื่อปกปิดมันจริงๆ!

มันคืออะไร เพียงแค่ถามนักรบนิกายเต๋าตะวันออก ที่ยังมีชีวิตอยู่สามคนต่อหน้าก็รู้แล้ว

ซูฉางกง มองไปที่ชายในชุดสีเทาและถามด้วยเสียงทุ้ม: "พวกผู้ฝึกตน นิกายเต๋าตะวันออก กำลังทำอะไรอยู่ในภูเขาหยินเยว่? ผู้ฝึกตน นิกายหลิงเต๋า ของเราแค่ผ่านไป มันสำคัญมากจนต้องฆ่าเขาเพื่อปิดปากเลยหรือ?"

ใบหน้าของชายชุดเทาซีด ชายหนุ่มในชุดดำคนนี้ดูเหมือนเด็กผู้ชาย แต่เขายิงและสังหารมู่หยางเหวิน ชายผู้แข็งแกร่งในขอบเขตดอกไม้ดิน?

และเมื่อฟังจากเฮ่อเหลียนหยวนเรียกอีกฝ่าย กลายเป็นว่า เป็นผู้อาวุโสในนิกายหลิงเต่า?

มีคนที่แข็งแกร่งเช่นนี้ในนิกายหลิงเต๋า เล็ก ๆ เช่นนี้ หากพวกเขารู้ตั้งแต่แรกพวกเขาจะไม่ทำอะไรที่ประมาทแบบนี้!

เมื่อเผชิญกับคำถามของซูฉางกง ชายชุดเทาก็กัดฟันพูดว่า "เจ้าคิดว่าข้าจะบอกเจ้าอย่างเชื่อฟังหรือไม่ เจ้าให้ข้าพูด ข้าก็ต้องพูดอย่างนั้นหรือ นิกายเต๋าตะวันออกของพวกเราไม่ใช่สิ่งที่เจ้าสามารถยั่วยุได้..."

"งั้นเจ้าก็ตายไปซะ"

ซูฉางกงขมวดคิ้วและพูดขัดขึ้นอย่างไร้ความรู้สึก

ซูฉางกงยกมือขึ้นและยิงธนูออกไปทันที ลูกศรนี้เหมือนสายฟ้า ฉีกอากาศและมาถึงในทันที!

"พั๊ฟฟ!"

หัวของชายชุดเทาถูกลูกศรแทงทะลุ และเลือดก็กระฉูดตรงจุดนั้น

“เจ้าสองคน ว่ายังไง”

ซูฉางกงมองไปที่นักรบ นิกายเต๋าตะวันออก ที่เหลืออีกสองคน ต้องการกดดันพวกเขา ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างเชื่อฟัง

"ไปกันเถอะ!"

นักรบของนิกายเต๋าตะวันออก สองคนมองหน้ากัน และมีประกายแห่งความมุ่งมั่นในดวงตาของพวกเขา พวกเขาล้วนเป็นนักรบที่เติบโตในนิกายเต๋าตะวันออก พวกเขาไม่เต็มใจอย่างยิ่งที่จะทรยศต่อนิกาย และทำร้ายผลประโยชน์ของนิกาย!

ทั้งสองหนีไปไกลๆ พร้อมกัน และหนีไปได้ไกลกว่า 100 เมตรในทันที โดยไม่ต้องการตอบสิ่งที่ซูฉางกงต้องการทราบ

"จุ๊ๆ!"

ซูฉางกงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ เขาโก่งคันธนูและตั้งลูกศรขึ้น และยิงธนูสองดอกติดต่อกัน

“พั่บ!”

ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ คนสองคนที่หลบหนีออกไปกว่าร้อยเมตรมีรูเลือดขนาดเท่าชามที่ลูกธนูเจาะและล้มลงกับพื้น ออร่าของพวกเขากระจายอย่างรวดเร็ว!

ซูฉางกง ก็ไม่สนใจซักถามคนเหล่านี้จริงๆ และแม้ว่าอีกฝ่ายจะพูด พวกเขาก็อาจไม่สามารถบอกความจริงได้ ตอนนี้สังหารพวกเขา เขาสามารถรับรังสีพลังปราณก่อกำเนิดทันที และรังสีพลังปราณก่อกำเนิด ที่สะสมอยู่ในมือของเขาก็ใกล้จะหมดลงแล้ว

หากคุณต้องการทราบว่ามีอะไรอยู่ในภูเขาหยินเยว่ ที่คู่ควรกับการหาเรื่องนิกายอื่น ของนิกายเต๋าตะวันออก เขาก็แค่เข้าไปดูเองได้ หลังจากเข้าไปดูก็รู้เอง และไม่จำเป็นต้องเสียเวลาพูดคุยกับนักรบสองสามคนของนิกายเต๋าตะวันออก!

"เขาคือผู้อาวุโสเค่อชิง, ซูเหอไหล? แข็งแกร่งเกินไป!"

เมื่อเห็นฉากนี้ไช่เฟย ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเย็นชาในใจ

ผู้อาวุโสซูผู้นี้ แข็งแกร่งและน่ากลัวกว่าที่เขาจินตนาการไว้!

หลังจากสังหารนักรบก่อกำเนิดหลายคน รวมทั้งชายผู้แข็งแกร่งในขอบเขตดอกไม้ดิน ใบหน้าของเขาสงบนิ่ง ราวกับว่าเขาเคยชินกับเรื่องแบบนี้ และอารมณ์ของเขาก็ไม่ผันผวนมากนัก

ไช่เฟยซึ่งเดินทางท่องยุทธภพเป็นเวลาหลายปี เข้าใจว่านี่คือบุคคลที่น่ากลัวอย่างยิ่ง และเขาก็ดีใจ ที่ผู้อาวุโสซูผู้นี้ไม่ใช่ศัตรู!

ทุกคนทำงานร่วมกันเพื่อทำความสะอาดสนามรบที่ยุ่งเหยิงและกลับไปที่นิกายหลิงเต๋า เฮ่อเหลียนหยวนยังสั่งสาวกคนอื่นๆ ที่ได้ยินการเคลื่อนไหวอย่างเข้มงวดไม่ให้ข่าวรั่วไหลราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ย้อนกลับไปที่ นิกายหลิงเต๋า กลุ่มผู้อาวุโสมารวมตัวกัน และกานรุ่ย กล่าวอย่างอิจฉาว่า "ผู้อาวุโสซู เป็นมังกรในหมู่มนุษย์จริงๆ..."

กานรุ่ย เคยเห็น ซูฉางกง ฝึกทักษะหนอนไหมสวรรค์ได้ในสามเดือน ในระหว่างนั้น กระบวนการนี้ เขารู้ว่าซูฉางกงน่ากลัวและมีพรสวรรค์ในการฝึกตนมาก แต่เขาไม่คาดคิดว่าซูฉางกงจะน่ากลัวและมีพรสวรรค์เกินกว่าที่เขาจินตนาการเอาไว้

ตอนนี้ ซูฉางกง แข็งแกร่งที่สุดใน นิกายหลิงเต๋า ด้วยทักษะการยิงธนูเพียงอย่างเดียว ก็สังหารขอบเขตดอกไม้ดินได้ในดอกเดียว และระดับต่ำกว่านั้นเหมือนฆ่าเป็ดฆ่าไก่ ขนาดจ้าวนิกาย เฮ่อเหลียนหยวน ก็ยังตามหลังเขาอยู่มาก!

"ผู้อาวุโสไช่ ท่านพบสิ่งผิดปกติในภูเขาหยินเยว่หรือไม่"

ซูฉางกงถามไช่เฟยว่าเขาพบอะไรผิดปกติในภูเขาหยินเยว่หรือไม่

ไช่เฟยยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และพูดว่า “ข้าเพิ่งได้ยินเสียงคำรามของสัตว์... เสียงคำรามของสัตว์นั้นดังมากจนข้ารู้สึกปวดแก้วหูเมื่ออยู่ไกลออกไป ข้าไม่รู้ว่าสัตว์ที่คำรามออกมา แต่มันดังมาก เสียงมัน... เหมือนไม่ใช่สัตว์ป่าธรรมดา ข้าจึงคิดว่ามันน่าจะเป็นสัตว์อสูร และข้ายังคิดว่า มันไม่น่าจะใช่สัตว์อสูรธรรมดา มันน่าจะเป็นสัตว์อสูร ที่หายากและหาได้ไม่ง่าย”

“เสียงคำรามของสัตว์อสูร? และไม่น่าเป็นเสียงคำรามจากสัตว์อสูรธรรมดา?”

ซูฉางกงคิดกับตัวเอง แต่เขาไม่สามารถนึกถึงสัตว์ชนิดใดที่เสียงคำรามสามารถเขย่าแก้วหูของนักรบก่อกำเนิดอย่างคุณไช่เฟยได้

ซุนซือ ผู้อาวุโสของ นิกายหลิงเต๋า กล่าวในลักษณะที่ค่อนข้างสง่างามและเศร้า

“แม้ว่าปัญหาจะได้รับการแก้ไขแล้วในวันนี้ แต่นิกายเต๋าตะวันออก ก็ขุ่นเคืองใจอย่างสมบูรณ์ นิกายเต๋าตะวันออก นี้เป็นนิกายกึ่งชั้นหนึ่งที่แข็งแกร่ง และมีผู้แข็งแกร่งบรรลุถึงยอดดอกไม้สามดอกแล้ว...”

คำพูดเหล่านี้ทำให้เฮ่อเหลียนหยวนเงียบไป

นักรบทั้งสี่ที่ไล่ล่าและฆ่าไช่เฟย เสียชีวิตทั้งหมด เป็นไปได้ว่านิกายเต๋าตะวันออก จะตอบโต้อย่างรุนแรงและความแข็งแกร่งของนิกายเต๋าตะวันออก นั้นแข็งแกร่งกว่านิกายหลิงเต๋า มาก อาจมีอันตรายถึงขนาดนิกายล่มสลายได้เลย

“จ้าวนิกาย ข้าจะไปเอง เมื่อข้าไปที่ภูเขาหยินเยว่ เมื่อเจอยอดฝีมือส่วนใหญ่ของนิกายเต๋าตะวันออก อยู่ในหมู่พวกเขา ข้าจะจัดการกับพวกเขาให้หมด!”

ซูฉางกง พูดในเวลานี้ทำให้ทุกคนมองมาที่เขา ด้วยความประหลาดใจ

มู่หยางเหวิน และนักรบคนอื่นๆ จากนิกายเต๋าตะวันออก ถูกเขาฆ่า แทนที่จะรอให้นิกายเต๋าตะวันออก รวบรวมนักรบเพื่อแก้แค้นจะเป็นการดีกว่าที่จะริเริ่มโจมตีก่อนที่พวกเขาจะได้รับข่าวใดๆ และถึงแม้พวกเขาจะส่งข่าวออกไปแล้ว ก็ยังถือว่าเป็นการตัดกำลังฝ่ายศัตรู

นอกจากนี้ ซูฉางกง ยังสงสัยว่ามีอะไรอยู่บนภูเขาหยินเยว่ ที่สามารถทำให้นิกายเต๋าตะวันออก ฆ่าใครบางคนเพียงเพราะมีคนหลงทางเข้าไป!

“ท่านไปคนเดียวเหรอ มันอันตรายเกินไป!”

ไช่เฟยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยและรีบห้ามปรามเขา

ในนิกายเต๋าตะวันออก มีคนที่แข็งแกร่งมากกว่าหนึ่งคนในขอบเขตดอกไม้ดิน และตงหยุนกวง ผู้ยิ่งใหญ่ที่ก้าวเข้าสู่ ขอบเขตดอกไม้สามดอก!

สวรรค์ โลก และมนุษย์ ดอกไม้สามดอก ร่างและจิตวิญญาณของพวกเขาเติบโตขึ้นจนถึงจุดสูงสุด ชายผู้แข็งแกร่งประเภทนี้ รับรู้ถึงอันตรายก่อนที่ศัตรูจะเคลื่อนไหวเสียอีก แม้ว่าเขาจะถูกโจมตีกะทันหัน แต่เขาก็สามารถสัมผัสได้ล่วงหน้า และเตรียมพร้อมรับมือได้อย่างทันท่วงที

ลมปราณของสวรรค์และโลกที่สามารถระดมพลังได้นั้นยังห่างไกลจากการเทียบได้กับขอบเขตดอกไม้ดิน มันทรงพลังมาก และอาจกล่าวได้ว่าแข็งแกร่งที่สุดภายใต้ปรมาจารย์ห้าฉี!

หากซูฉางกง ต้องการไปที่ภูเขาหยินเยว่ เพียงลำพัง และถูกตงหยุนกวง และผู้เชี่ยวชาญคนอื่นปิดล้อมในเวลาเดียวกัน อาจร้ายมากกว่าดี!

เฮ่อเหลียนหยวน ยังกล่าวอีกว่า: "ตงหยุนกวง และปรมาจารย์คนอื่นๆ คาดว่าจะอยู่ที่ภูเขาหยินเยว่ ในตอนนี้ อย่างดีที่สุดให้ระดมยอดฝีมือขอบเขตฉีและเลือด แล้วไปที่ภูเขาหยินเยว่ เพื่อปิดล้อมและปราบปรามพวกเขา!"

มีนักสู้ชั้นยอดหลายคนที่ไปถึง ระดับขอบเขตฉีและเลือด ในนิกายหลิงเต๋า

นักสู้ของขอบเขตร่วมมือกับรูปแบบการต่อสู้ซึ่งเพียงพอที่จะต่อสู้กับผู้ก่อกำเนิดและทำงานเป็นทีมเป็นค่ายกลสังหาร เมื่อมีคนจำนวนมาก จึงอาจเป็นไปไม่ได้ที่จะปิดล้อมและสังหารปรมาจารย์ของนิกายเต๋าตะวันออก

แต่ซูฉางกงส่ายศีรษะ: "เมื่อมีคนมากมาย ก็จะกลายเป็นกลุ่มใหญ่เกินไป และการกระทำไม่สะดวกเกินไป! เมื่อข้าไปคนเดียว ถ้าทำอะไรไม่ได้ ข้าก็แค่ถอยกลับมา"

ซูฉางกงไม่ได้ตั้งใจปล่อยให้ เฮ่อเหลียนหยวน และคนอื่นๆ เรียกเหล่าสาวกให้ไปด้วยกัน ด้วยผู้คนจำนวนมาก การรวบรวมคนก็ใช้เวลา การเดินทางก็ใช้เวลา กว่าจะไปถึงก็ใช้เวลา แถมยังแบ่งทีมและออกคำสั่ง และพวกเขาอาจถูกค้นพบก่อนที่จะถึงภูเขาหยินเยว่

ตรงกันข้าม หากซูฉางกงไปคนเดียว มันก็ง่ายกว่ามาก สำหรับเขาที่จะไปสำรวจรอบๆ และเขาสามารถไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระ หากมีสิ่งไม่คาดฝันเกิดขึ้น ถ้าเขาถอยกลับโดยตรง ก็จะไม่มีใครหยุดเขาได้!

การขอให้เฮ่อเหลียนหยวนและคนอื่นๆ ไปด้วยกันนั้นไม่ได้ช่วยอะไรมากนัก แต่เป็นภาระ

"ถ้าอย่างนั้น... อืม" เฮ่อเหลียนหยวนคงรู้ว่าซูฉางกงกำลังคิดอะไรอยู่ เขาถอนหายใจและพยักหน้าเล็กน้อย

"ผู้อาวุโสซู เจ้าต้องระมัดระวังเมื่อเจ้าทำสิ่งต่างๆ และคำนึงถึงความปลอดภัยของตนเองเป็นอันดับแรก!"

ผู้อาวุโสก่อกำเนิดคนอื่นๆ ยังมีความรู้สึกผสมปนเป

ซูฉางกง เป็นเพียงผู้อาวุโสรับเชิญของนิกายหลิงเต๋า แม้ว่า นิกายหลิงเต๋า จะตกอยู่ในอันตรายจากการถูกทำลายนิกาย แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตของเขา

แต่ตอนนี้ นิกายหลิงเต๋า ได้ยั่วยุนิกายนิกายเต๋าตะวันออกไปแล้ว และกำลังรอความตาย นิกายเต๋าตะวันออก อาจรวบรวมกำลังของนิกายทั้งหมดเพื่อโจมตี นิกายหลิงเต๋า หลังจากได้รับข่าวการเสียชีวิตของมู่หยางเหวิน และอื่นๆ

อย่างไรก็ตาม ซูฉางกงก้าวไปข้างหน้าและต้องการริเริ่มโจมตีตงหยุนกวงและคนอื่นๆ ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตอบโต้ นี่เป็นความเสี่ยงอย่างมากอย่างไม่ต้องสงสัย!

“อืม ข้ารู้”

ซูฉางกงพยักหน้า เขาไม่ได้ทำเพื่อผลประโยชน์ของนิกายหลิงเต๋าอย่างเดียว

ประการแรก เขาเป็นคนฆ่านักสู้โดยกำเนิดของนิกายเต๋าตะวันออก เป็นคนร้ายอันดับหนึ่ง และประการที่สอง ซูฉางกง ยังต้องหาออร่าก่อกำเนิด เนื่องจากพวกเขาเป็นศัตรูกัน ด้วยนิสัยของเขา เขาจึงต้องแก้ไข และเก็บเกี่ยวสิ่งที่ริบมา สำหรับนักรบก่อกำเนิดหนึ่งคน ก็คือรังสีพลังปราณก่อกำเนิดหนึ่งเส้น! นี่มันเงินทั้งนั้น

“ข้าจะไปที่นั่นก่อนเพื่อดูสถานการณ์”

ซูฉางกงพูดกับเฮ่อเหลียนหยวนและคนอื่นๆ เขาไม่ได้วางแผนที่จะรอช้าอีกต่อไป เขาต้องไปที่ภูเขาหยินเยว่ให้เร็วที่สุด

หากตงหยุนกวง และคนอื่นๆ บรรลุเป้าหมายและออกจากภูเขาหยินเยว่ไปแล้ว หากคิดลอบโจมตีและสังหารพวกเขาก็คงไม่ทันแล้ว!

“ดูแลตัวเองตลอดทาง!”

กานรุ่ยและคนอื่นๆ ก็อวยพรเช่นกัน

ซูฉางกงมีความกระตือรือร้นและแน่วแน่ในการทำงานเสมอ ดังนั้นหลังจากเตรียมการบางอย่าง เขาจึงออกเดินทางและรีบไปที่ภูเขาหยิ่นเยว่ทันที

"นิกายหลิงเต๋า ของเรามีสัตว์ประหลาดเช่นนี้จริงหรือ?"

ไช่เฟยถอนหายใจในใจ เขาเป็นนักรบอัจฉริยะที่หาได้ยากใน นิกายหลิงเต๋า แต่เมื่อเทียบกับซูฉางกงแล้ว เขาไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย

ทุกคนยังหวังในใจว่าซูฉางกงจะสามารถกำจัดภัยคุกคามและหนีไปได้จริงๆ…