หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว ซูฉางกง ก็ไม่ได้บอก ซือคงฮวง ว่า เมิ่งซังบังคับให้เขาวางยาพิษ แต่บอกนางว่า ถ้าซือคงฮวง ขอให้เขาช่วยเผชิญหน้ากับเมิ่งซัง ซูฉางกง ก็มีแผนที่จะออกจากแก๊งค์ปลาวาฬยักษ์อย่างเงียบๆ

ตอนนี้การต่อสู้แย่งชิงระหว่างแก๊งค์วาฬยักษ์เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ มันยังคงเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะอยู่ห่างจากมัน ในกรณีนี้ การจากไปอย่างเงียบๆ ถือเป็นทางเลือกหนึ่ง

หลังจากปรับแต่งการเล่นแร่แปรธาตุแล้ว ซูฉางกงก็อำลาและจากไปโดยที่ซือคงฮวงส่งเขาออกไป

เรื่องในฝั่งของซือคงฮวง ได้รับการแก้ไขแล้ว แต่ซูฉางกง รู้ว่าอีกไม่นานก่อนที่หูตาของเมิ่งซังจะได้รับข่าว มีโอกาสมากที่ เมิ่งซังจะแก้แค้นเขาในเรื่องนี้!

...

ในพริบตาก็ผ่านไปสามวันแล้ว และสามวันนี้ก็สงบสุขมาก

แต่เช้าวันนี้ ซูฉางกงไปที่ห้องปรุงยาเพื่อเล่นแร่แปรธาตุ และก่อนที่จะเข้าไปในห้องปรุงยา เขาได้ยินเสียงเพลงแห่งความสุขดังมาจากห้องปรุงยา

มันคือหลิวเกิง เขาฮัมเพลงอย่างตื่นเต้นราวกับว่าเขาได้พบกับบางสิ่งที่มีความสุข

“อาจารย์ซู เจ้าอยู่ที่นี่หรือเปล่า”หลิวเกิง สังเกตเห็นซูฉางกง กำลังมา เขาหยุดทันที แววตาของเขาดูแปลกๆ และเขาทักทายซูฉางกง ด้วยรอยยิ้มเขินอายตามปกติของเขา

“ดูเหมือนวันนี้เจ้าจะอารมณ์ดี มีอะไรดีๆ เกิดขึ้นกับเจ้าหรือเปล่า” ซูฉางกงถามด้วยความสงสัย

"ไม่...ไม่ เริ่มเล่นแร่แปรธาตุกันเถอะ อาจารย์ซู ข้าเฝ้าดูและเรียนรู้ในขณะที่เจ้าเล่นแร่แปรธาตุ แต่มันยากที่จะเรียนรู้ทักษะครึ่งหนึ่งของอาจารย์ซู บางสิ่งก็ยากที่จะชดเชย!" หลิวเกิง ส่ายศีรษะของเขา เขาถอนหายใจ

ในความเป็นจริง หลิวเกิง มีความสุขมาก เพราะเขาพึ่งพบเมิ่งซังเมื่อคืน และถามเขาว่าเล่นแร่แปรธาตุเป็นอย่างไรบ้าง และเขาคู่ควรกับการเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุของแก๊งค์ปลาวาฬยักษ์หรือไม่

แน่นอนหลิวเกิง เข้าใจความหมายของสิ่งนี้!

นั่นหมายความว่าซูฉางกง ทำให้เมิ่งซังขุ่นเคือง เมิ่งซังอยากได้คนที่เชื่อฟัง มากกว่าคนมีความสามารถ เพราะคนเชื่อฟังสามารถฝึกได้เพียงใช้เวลา!

เขา หลิวเกิง มาที่แก๊งค์วาฬยักษ์ตั้งแต่ยังเด็ก ทำงานหนักมาก ทนทุกข์กับความยากลำบากมากมาย และในที่สุดก็สามารถก้าวไปข้างหน้าได้! มาเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุที่ปฏิบัติต่อลูกศิษย์ชั้นยอดและหัวหน้าห้องโถงด้วยความสุภาพ!

แม้ว่าหลิวเกิง จะไม่ได้พูดอะไร แต่จากท่าทางที่ดีใจของหลิวเกิง นั้นซูฉางกง สามารถเดาได้คร่าวๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น เมิ่งซังอาจตัดสินใจเปลี่ยนเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุที่เชื่อฟัง และเป็นคนของตัวเอง

แม้ว่าพรสวรรค์ของหลิวเกิง จะด้อยกว่าเขามาก แต่การจะปรับปรุงการเล่นแร่แปรธาตุให้อยู่ในระดับที่ใช้งานได้นั้น ต้องใช้เวลาหลายเท่า ทรัพยากรถึงสิบเท่า และใช้เวลานานกว่าการฝึกซูฉางกง และเขาจะเปลี่ยนแปลงมัน!

“จากนั้นค่อย ๆ ทำงานหนัก และจะได้รับผลกำไรอยู่เสมอ” ซูฉางกงเห็นความจริงแล้วจึงเริ่มเล่นแร่แปรธาตุ

สิ่งนี้ทำให้หลิวเกิง อดไม่ได้ที่จะมองไปที่ซูฉางกง มากขึ้น: "เขาไม่รู้หรือว่าเขาทำให้รองหัวหน้าแก๊งค์โกรธ หายนะนั้นกำลังใกล้เข้ามาแล้ว"

"แน่นอน...เขามีพรสวรรค์ในการเล่นแร่แปรธาตุมาก แต่ เขาไม่เข้าใจ ผู้คนมีความซับซ้อนมาก เขาไม่เข้าใจความชั่วร้ายของโลก!”

หลิวเกิงแอบถอนหายใจ เขาไม่ได้เป็นศัตรูกับซูฉางกง และทักษะการเล่นแร่แปรธาตุของซูฉางกง ก็ทำให้เขาชื่นชม แต่หากเมิ่งซังต้องการให้เขาตาย ไม่มีใครสามารถช่วยเขาได้!

หลังจากปรับแต่งการเล่นแร่แปรธาตุมาทั้งวัน ในตอนเย็น ซูฉางกงรับประทานอาหารเย็นและเดินอย่างไร้จุดหมายในแก๊งค์วาฬยักษ์ ซูฉางกง รู้สึกได้ว่าไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนก็มีสายตาเฝ้ามองเขาในความมืดอยู่เสมอ

เขาไม่จำเป็นต้องถาม เขาก็รู้ว่ามันมาจากเมิ่งซัง

ไม่กี่วันก่อน ซูฉางกงช่วยซือคงฮวง ในการปรับปรุงการเล่นแร่แปรธาตุ แต่เขาไม่ทำตามความปรารถนาของเมิ่งซังเขาเล่นแร่แปรธาตุโดยไม่วางยาพิษ ทำให้เมิ่งซังโกรธมาก เขารู้สึกว่าจะต้องจัดการเขาอย่างจริงจัง?

สิ่งนี้ทำให้เมิ่งซังต้องการฆ่า เนื่องจากนักเล่นแร่แปรธาตุคนนี้ไม่เชื่อฟัง งั้นก็เปลี่ยนไปใช้คนอื่นสิ!

ซูฉางกงไม่สนใจสายตาที่จ้องมองเขาอยู่ใกล้ๆ เขากลับไปที่ห้อง เก็บสัมภาระ สวมชุดเกราะอ่อนไหมทอง สวมหน้าไม้แขนซ้าย พกดาบเหล็กที่เอว แล้วนำเงินเก็บ 20,000 ตำลึง ไว้ในกระเป๋าในอกของเขา

หลังจากเสร็จสิ้นทั้งหมดนี้ ซูฉางกงก็มุ่งหน้าไปยังทางออกของแก๊งค์วาฬยักษ์

"แก๊งค์วาฬยักษ์เป็นสถานที่ที่ดี แต่น่าเสียดาย... เราต้องจากไป!"

ซูฉางกงถอนหายใจ

...

ในช่วงครึ่งปีหรือมากกว่านั้นตั้งแต่เขามาที่แก๊งค์วาฬยักษ์ ซูฉางกงได้รับมากมาย เขามีความก้าวหน้าอย่างมากในการเล่นแร่แปรธาตุและไปถึงระดับที่ 5 ถือว่าบรรลุความก้าวหน้าครั้งใหญ่

ไม่เพียงเท่านั้น ซูฉางกงยังได้เรียนรู้ทักษะวาฬยักษ์ ซึ่งเป็นทักษะเฉพาะของแก๊งค์วาฬยักษ์!

หากเป็นไปได้ แน่นอนว่าซูฉางกงอยากอยู่ในแก๊งค์วาฬยักษ์และฝึกเล่นแร่แปรธาตุและฝึกทักษะอย่างเงียบๆ

แต่ตอนนี้มีสองกลุ่มในแก๊งค์ปลาวาฬยักษ์และพวกเขากำลังจะปะทุ เขาทำให้ เมิ่งซังขุ่นเคือง และเป็นการยากที่จะอยู่ห่างจากเรื่องนี้ และเขาไม่ต้องการอยู่ในใจกลางของดวงตาแห่งพายุ มีทางเดียว คือออกจากแก๊งค์ค์วาฬยักษ์!

แน่นอน ซูฉางกงเหลือบมองไปรอบ ๆ จะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ เขารู้ว่ามันยากสำหรับเขาที่จะจากไปง่ายๆ แต่ไม่เป็นไร เขาคิดแผนเอาไว้แล้ว!

เมื่อพวกเขามาถึงประตูของแก๊งค์วาฬยักษ์ สาวกของแก๊งค์วาฬยักษ์ ได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนา มีคนสังเกตเห็นซูฉางกง ที่กำลังเข้ามาใกล้

ศิษย์ของแก๊งค์วาฬยักษ์หยุดซูฉางกงอย่างรวดเร็ว และเขาพูดด้วยความเคารพว่า "อาจารย์ซู ดูชุดของเจ้าสิ... เจ้าจะออกไปข้างนอกเหรอ มันดึกมากแล้ว..."

ซูฉางกงสวมมีดรอบเอวของเขาและกำลัง สวมเสื้อผ้าเบา ๆ สวมชุดสีดำและดูราวกับว่าเขากำลังจะออกไปเที่ยวเขาย่อมถูกสอบสวนโดยสาวกของแก๊งค์วาฬยักษ์

“ใช่ วันนี้ข้านัดกับเพื่อนว่าจะไปดูโคมไฟและพักผ่อนใกล้ๆ พรุ่งนี้เช้าข้าจะกลับมา”

ซูฉางกงยิ้มและบอกยามว่าเขาออกไปพักผ่อนและจะกลับมาในไม่ช้า

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ผู้คุมก็พูดว่า "อาจารย์ซู โปรดรอสักครู่ เจ้ามีสถานะสูงส่ง และข้างนอกก็วุ่นวาย มันไม่ดีถ้าเจ้าได้รับบาดเจ็บ ข้าจะรายงานไปยังระดับสูง และขอคำแนะนำ จะมีนักรบไปกับเจ้าเพื่อปกป้องความปลอดภัยของเจ้า!"

ค่าใช้จ่ายในการฝึกฝนนักเล่นแร่แปรธาตุนั้นสูงเกินไป และหากมีอะไรเกิดขึ้น มันจะเป็นความสูญเสียครั้งใหญ่สำหรับแก๊งค์วาฬยักษ์ ดังนั้นการออกไปต้องได้รับการอนุมัติ และ ต้องมีนักรบในแก๊งค์คอยคุ้มกันความปลอดภัย

“เอาล่ะ เช่นนั้นก็ไปรายงาน”

ซูฉางกงไม่ได้ทำให้ผู้คุมลำบาก และแสดงท่าทีอย่างเข้าใจ

ผู้คุมออกไปรายงานอย่างรวดเร็ว และซูฉางกงรออยู่ตรงนั้น

หลังจากนั้นไม่นาน ยามก็กลับมา และมีนักรบอีก 3 คนติดตามมาด้วย เครื่องแบบของนักรบทั้งสามนี้ล้วนปักด้วยหางปลาสีน้ำเงิน 5 เส้น ซึ่งแสดงให้เห็นว่าพวกเขาอยู่ในระดับหัวกะทิของแก๊งค์วาฬยักษ์!

“อาจารย์ซู ข้าชื่อจางอี้ และสองคนนี้คือเฉินเหวินและเฉินหวู่ พวกเราสามคนมีหน้าที่คุ้มครองอาจารย์ซูในการเดินทางครั้งนี้!”

ชายรูปร่างกำยำที่ดูเรียบง่ายพูดกับซูฉางกง

ผู้คุมไปรายงาน และแก๊งค์วาฬยักษ์ก็จัดนักสู้ชั้นยอดเพื่อปกป้องซูฉางกง และพวกเขาสามคนที่อยู่ข้างหน้าพวกเขา

“ข้าได้พบอาจารย์ซูแล้ว” นอกจากจางอี้แล้ว เฉินเหวินและเฉินหวู่ก็มีรูปร่างหน้าตาคล้ายกัน ทั้งคู่อายุน้อยกว่าสามสิบปี ดังนั้นพวกเขาจึงน่าจะเป็นพี่น้องกัน พวกเขายังพยักหน้าอย่างเป็นมิตรกับซูฉางกง

"เอาล่ะ ไปกันเถอะ มันดึกแล้ว เราจะถึงที่หมายก่อนมืด"

ซูฉางกงพยักหน้าและเดินออกจากแก๊งค์วาฬยักษ์พร้อมกับจางอี้และพี่น้องตระกูลเฉิน คราวนี้ผู้คุมตามมาด้วย ไม่หยุดเขา