“พวกเขาคงมาที่นี่เพื่อหน้าไม้แขนเทพ…” ซูฉางกงคิดในใจ

หน้าไม้แขนเทพซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของกองทัพโมลิน เป็นไม้ตายของกองทัพโมลิน แต่โจรสลัดเหล่านั้นมีหน้าไม้แขนเทพแปดตัว และพวกมันยังใช้จัดการกับ ซูฉางกง ได้ด้วย ซูฉางกง รู้ว่าหน้าไม้แขนเทพ น่าจะเป็นกองทัพโมลิน หรือตระกูลกง ที่ให้ยืมมาเองมากกว่า

สำหรับจุดประสงค์การให้ยืมนั้น แน่นอนว่ามันคือการเสริมความแข็งแกร่งของโจรสลัดเหล่านี้ ดีที่สุดคือฆ่า ซือคงหยง ที่ออกไป!

แก๊งปลาวาฬยักษ์มีชื่อเสียงอย่างมากในเมืองโมลิน ในฐานะรัฐบาลเมืองโมลิน ผู้ควบคุมที่แท้จริงของเมืองโมลิน เป็นเรื่องปกติที่ตระกูลกง ต้องการลดความแข็งแกร่งของแก๊งวาฬยักษ์

แต่สิ่งที่ตระกูลกง ไม่คาดคิดก็คือพันธมิตรโจรสลัดที่นำโดย หลี่ฮุน กลับพ่ายแพ้อย่างยับเยินภายใต้ความได้เปรียบดังกล่าว หลี่ฮุน ถูกฆ่าตายทันทีและหัวของเขาถูกส่งไปยังหยาเหมิน เพื่อแลกกับค่าหัว

ครอบครัวกง จึงรู้ว่าหน้าไม้แขนเทพทั้งแปดต้องตกไปอยู่ในมือของแก๊งค์วาฬยักษ์ และหน้าไม้แขนเทพนี้ต้องถูกนำกลับไป

มิฉะนั้น หน้าไม้แขนเทพ อาวุธเฉพาะของกองทัพโมลิน ปรากฏขึ้นในมือของโจรสลัด? ผู้คนคิดอย่างไรเมื่อข่าวมันออกมา?

ตระกูลกงจึงอับอายมาก แต่พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกัดกระสุนและบอกให้กงหยูหูมาที่ประตูโดยต้องการเอาหน้าไม้แขนเทพเหล่านี้คืน

กงหยูหู มอบเงินจำนวน 300,000 ตำลึง ให้อย่างสุภาพ เหตุผลที่เขาจ่ายเงินจำนวนมหาศาลนี้อย่างมีความสุขคือเพื่อเอาใจ ‘ซือคงหยง’ ก่อน จากนั้นจึงใช้ประโยชน์จากสถานการณ์เพื่อเสนอเรื่องคืนหน้าไม้แขนเทพ

ซูฉางกงพูดด้วยรอยยิ้มครึ่งหนึ่ง: "ยังมีคนที่สามารถขโมยหน้าไม้แขนเทพจากคลังอาวุธของกองทัพโมลินอย่างเงียบๆได้ นี่เป็นเรื่องไม่คาดคิดจริงๆ!"

กงหยูหู กล่าวว่าคลังอาวุธถูกปล้น รวมทั้งหน้าไม้แขนเทพถูกขโมย แม้แต่เด็กก็ไม่เชื่อ

หน้าไม้แขนเทพมีขนาดใหญ่เหมือนเกวียนเล็กๆ มันยากที่จะเคลื่อนย้ายออกไปอย่างเงียบๆ และคลังอาวุธของกองทัพโมลินได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนาจากทหารยาม โจรสลัดเหล่านั้นมีความสามารถในการขโมยอาวุธจากมันอย่างเงียบๆ ได้อย่างไร?

กงหยูหู รู้สึกเขินอายและทำอะไรไม่ถูก: “อา... เมื่อเร็ว ๆ นี้กองทัพโมลิน หย่อนยานเล็กน้อยและข้าจะสอนพวกเขาให้ดี”

เมื่อมองย้อนกลับไป ณ จุดนี้ กงหยูหู จับมือเขาอย่างจริงใจและพูดว่า "ข้าขอโทษที่ทำให้ท่านลำบาก อาจารย์ซือ พี่ชายของข้า แม้แต่ครอบครัวกง ทั้งหมดก็รู้สึกขอบคุณท่านมาก!"

กงหยูหู ยังแอบสาปแช่งโจรสลัดเหล่านั้นว่าเป็นขยะ การต่อสู้ครั้งใหญ่เช่นนี้ ปรมาจารย์หลายคนจึงพร้อมใจกันจัดการกับซือคงหยง แต่พวกเขากลับถูกฆ่าและพ่ายแพ้ และแม้แต่ตระกูลกง ก็จำต้องเดินมาที่ประตูอย่างถ่อมตนและขอให้แก๊งปลาวาฬยักษ์คืนหน้าไม้แขนเทพเจ้าเหล่านั้น

ในความเป็นจริง กงหยูหู ไม่รู้ล่วงหน้าว่ามีใครบางคนในตระกูลกง มีข้อตกลงกับโจรสลัด ท้ายที่สุดแล้วตระกูลกง มีธุรกิจขนาดใหญ่และบางคนมีความคิดที่แตกต่างกัน เป็นเรื่องปกติที่จะทำกำไรให้ตัวเอง

“เป็นไปไม่ได้ที่จะคืนหน้าไม้แขนเทพให้กับเจ้า”

ซูฉางกงกล่าว

แต่ก่อนที่กงหยูหูจะขอบคุณอย่างมีความสุข ซูฉางกงก็เปลี่ยนเรื่องและพูดว่า "หน้าไม้แขนเทพทั้งแปดนี้คุกคามข้ามากในตอนนั้น เช่นนั้น เงินหนึ่งแสนตำลึงเป็นอย่างไร!"

"หนึ่งแสนตำลึง?" ชายหนุ่มในชุดขาวข้างๆ กงหยูหู เลิกคิ้ว

ตระกูลกงลดศักดิ์ศรีลงแล้วมาที่ประตูแล้ว ซือคงหยงผู้นี้ ยังกล้าทำเงื่อนไขกับพวกเขาได้อย่างไร

“หนึ่งแสนตำลึงอย่างนั้นเหรอ...” แต่หลังจากพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง กงหยูหูก็คิดหนัก แต่ก็เป็นราคาที่ยอมรับได้ ถึงแม้เงินหนึ่งแสนตำลึงเป็นเงินจำนวนมาก แต่ถ้าเขาสามารถเอาหน้าไม้แขนเทพทั้งแปดกลับไปได้ มันก็คุ้มค่ามาก!

แต่ซูฉางกงขัดจังหวะ: "ข้ากำลังพูดถึงเงินหนึ่งแสนตำลึงสำหรับธนูแขนเทพหนึ่งคัน!"

ทันทีที่คำพูดออกมา เยาวชนในชุดขาวและท่าทางของกงหยูหูก็เปลี่ยนไป เงินหนึ่งแสนตำลึงสำหรับ หน้าไม้แขนเทพหนึ่งคัน? นี่คือปากใหญ่ของสิงโตอย่างไม่ต้องสงสัย!

ชายหนุ่มในชุดขาวพูดอย่างโกรธเคือง: "ซือคงหยง เจ้าจะอ้าปากเหมือนสิงโตมากเกินไปหรือ? หน้าไม้นี้เป็นของเรา!"

เมื่อเผชิญกับความโกรธของชายหนุ่มในชุดขาว ซูฉางกงก็ไม่แม้แต่จะมอง ที่เขา จ้องไปที่กงหยูหู พูดเบาๆ : "หนึ่งหน้าไม้แขนเทพมีค่าหนึ่งแสนตำลึง ข้าให้ส่วนลดแก่เจ้าได้ และหน้าไม้แขนเทพแปดเครื่อง ก็นับเป็นหนึ่งล้านตำลึง ขาดแม้แต่ตำลึงเดียวก็ไม่ได้!"

ส่งคืนหน้าไม้กลับไปอย่างง่ายดาย? มีแต่คนปัญญาอ่อนเท่านั้นที่ทำตาม ตระกูลกง อาจสมรู้ร่วมคิดกับโจรสลัด และพวกเขาให้ยืมหน้าไม้อาวุธเทพทั้งแปดแก่โจรสลัดเพื่อจัดการกับ ‘ซือคงหยง’ หากชุดเกราะเต่าของซูฉางกง ไม่แข็งแรงพอ หน้าไม้อาวุธเทพเหล่านี้จะก่อให้เกิด ภัยคุกคามขนาดใหญ่ กับเขาถึงแก่ชีวิต

ตระกูลกง ให้ยืมอาวุธแก่ หลี่ฮุน และ หลี่ฮุน ใช้อาวุธเหล่านี้กับ ซูฉางกง แต่กลับล้มเหลว ตระกูลกง มาเพื่อรับอาวุธที่ใช้กับ ซูฉางกง คืน? จะมีของราคาถูกแบบนี้ได้อย่างไร?

ซูฉางกงเปิดปากพูดตรงๆและขอเงิน 1 ล้านตำลึง หากตระกูลกงยินดีจ่าย ซูฉางกงก็จะคืนหน้าไม้แขนวิเศษเหล่านี้อย่างไม่เต็มใจ

เส้นเลือดบนหน้าผากของกงหยูหู แตกออกอย่างรุนแรง แปดอันก็แปดแสนไม่ใช่เหรอทำไมมันกลายเป็นหนึ่งล้านตำลึง?

ตระกูลกง มีธุรกิจขนาดใหญ่ ดังนั้นแน่นอนว่าพวกเขาสามารถทำมันออกมาได้ แต่แน่นอนว่ามันเป็นเงินจำนวนมหาศาลที่ใช้ซื้อหน้าไม้แขนเทพทั้งแปดกลับคืน? ไม่ว่าตระกูลกงจะร่ำรวยและมีอำนาจเพียงใด ก็เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะถูกเอาเปรียบและปล่อยให้คนอื่นแบล็กเมล์พวกเขา!

กงหยูหู อดไม่ได้ที่จะพูดว่า: "หัวหน้าซือ โปรดให้หน้าบางๆแก่ข้า อย่าทำให้เรื่องยุ่งยาก พี่ชายของข้า และคนตระกูลกงของเราจะจดจำมิตรภาพของหัวหน้าซือในครั้งนี้เช่นกัน"

กงหยูหู เอ่ยอ้างถึงตระกูลกงและพี่ชายของเขา กงหยู่หลง นายอำเภอของตระกูลกง เพื่อข่มขู่ การอยู่ในเมืองโมลิน ตระกูลมีอำนาจและอิทธิพลพอสมควร และเขาต้องการทำให้ ซูฉางกง หวาดกลัวและคืนหน้าไม้แขนเทพ

ซูฉางกงหัวเราะเบาๆ: "ข้าเป็นคนที่ให้หน้าคนอื่นเสมอ และข้าก็ให้คนอื่นให้หน้าข้าด้วย ครอบครัวกงของพวกเจ้าให้ทุนกับโจรสลัดเพื่อจัดการกับเรา และเจ้ายังมาขออาวุธเพื่อจัดการกับข้า หลังจากที่มันจบลง? เช่นนั้นไม่เท่ากับว่า โจรสลัดพวกนี้ เป็นตระกูลกงของพวกเจ้า เลี้ยงดูเอาไว้หรือเปล่า ตกลงว่า ตระกูลกงของเจ้า เป็นโจรสลัดหรือเปล่า"

"สามหาว!"

ใบหน้าของกงหยูหูเปลี่ยนไปเมื่อเขาพูดแบบนี้ และชายหนุ่มในชุดขาวก็ยิ่งโกรธมากขึ้น และเขาก็จับไปที่ดาบที่เอวของเขา

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ชายหนุ่มในชุดขาวจะชักดาบออกมา ซูฉางกงซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ก็ขยับโดยไม่ทันระวัง มันเร็วมากจนมองด้วยตาเปล่าไม่ได้ เขากดฝ่ามือลงแล้วตบมือขาวของชายหนุ่มที่จับด้ามดาบ

“แครก แครก!”

ท่ามกลางเสียงแคร็กที่น่าตกใจ ชายหนุ่มในชุดขาวรู้สึกราวกับว่ามือขวาของเขาถูกทุบด้วยค้อนหนักๆ เขาส่งเสียงร้องโหยหวน กระดูกในมือขวาข้างหนึ่งแตกเป็นชิ้นๆ และ เศษกระดูกเจาะทะลุเนื้อออกมา

“มือของข้า...มือของข้า!”

ชายหนุ่มในชุดขาวกรีดร้องโหยหวน น้ำตาและน้ำมูกไหลออกมาด้วยความเจ็บปวด

ชายหนุ่มในชุดขาวคนนี้ไม่ได้อ่อนแอในศิลปะการต่อสู้และผ่านการกลั่นกรองเลือดมามากกว่า 1 ครั้ง เขาควรเป็นนักสู้ที่มีพรสวรรค์ซึ่งฝึกฝนโดยตระกูลกง แต่เมื่อเขาต้องการชักดาบต่อหน้าซูฉางกง เท่ากับเขากำลังสร้างปัญหาให้ตัวเอง!

"โทษเล็กน้อย เป็นคำเตือน!"

ซูฉางกงนั่งบนเก้าอี้ราวกับว่าเขาไม่ได้ขยับ เจตนาฆ่าในน้ำเสียงที่ไม่แยแสของเขาทำให้ชายหนุ่มในชุดขาว หยุดแหกปาก กรีดร้อง แต่ร่างกายของเขากระตุกด้วยความเจ็บปวดและเขาเดินโซเซกลับไปมองที่ซูฉางกงด้วยความกลัวในดวงตาของเขา