ชิฮาตู นี่คือนักรบที่พิเศษมากในกองทัพหมาป่าดำ เขาเข้าร่วมกองทัพหมาป่าดำเมื่อไม่กี่วันก่อน เขามาจากเผ่าใหญ่ของหมาป่าป่าเถื่อน เมื่อไม่กี่วันก่อน เขาเอาชนะยอดฝีมือที่ทรงพลังในกองทัพ ดังนั้นเขาจึงได้รับการยกย่องให้เป็นแขกผู้มีเกียรติของเจ้าเมืองแห่งหมาป่าดำ

ในเวลานี้เขาริเริ่มที่จะยืนขึ้นและขู่ว่าจะจัดการกับ หงเจิ้นเซียง? แม้ว่าความแข็งแกร่งของเขาจะไม่เลว แต่เมื่อเทียบกับหงเจิ้นเซียง ได้ไกลแค่ไหน?

"นี่..."

เจ้าเมืองหมาป่าทมิฬก็ลังเลเช่นกัน ชิฮาตูแข็งแกร่งมาก แต่เขาเพิ่งแสดงฝีมือเมื่อไม่กี่วันก่อน ไม่มีใครสู้เขาได้!

เมื่อเห็นเจ้าเมืองหมาป่าดำลังเล ชิฮาตูยิ้มและพูดว่า "เผ่าหมาป่าสูญเสียมากเกินไป ไม่นานก็คงพ่ายแพ้ เช่นนั้นก็ขึ้นอยู่กับข้าที่จะจัดการกับหงเจิ้นเซียงได้หรือไม่ เช่นนั้นข้าจะกุดหัวของหงเจิ้นเซียง คนนี้จะเป็นรางวัลของข้า!"

ชิฮาตู เยาะเย้ยเจ้าเมืองแห่งหมาป่าทมิฬ อย่างไร้เหตุผล แต่น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ ทำให้ผู้คนเชื่อโดยไม่รู้ตัว

เจ้าเมือง เมืองหมาป่าทมิฬคิดถึงความแข็งแกร่งที่ชิฮาตูแสดงออกมาก่อนหน้านี้ และคิดถึงสถานการณ์นี้อีกครั้ง หากยังผัดวันประกันพรุ่งต่อไป มิสู้ลองดู หากขนาดชิฮาตูยังพ่ายแพ้ เขาจะยอมจำนนอย่างหมดจด ถอยกลับไป และจบสงคราม หลังจากการสู้รบนองเลือด สถานการณ์จะไม่เลวร้ายไปกว่านี้อีกแล้ว!

ทันใดนั้น ลอร์ดแห่งเมืองหมาป่าทมิฬก็ลุกขึ้น โค้งคำนับต่อชิฮาตูด้วยความเคารพ และยื่นแก้วไวน์รสเข้ม: “การต่อสู้ครั้งนี้ คงต้องรบกวนให้ชิฮาตู จัดการกับหงเจิ้นเซียง! หากเจ้าสามารถกุดหัวเขาได้ เชื่อเถอะว่าราชสำนักเผ่าหมาป่า จะเชิญเจ้าเป็นการส่วนตัว!”

“เช่นนั้นก็วางใจได้เลย ศึกครั้งนี้... เราต้องชนะ!” ชิฮาตูดื่มสุราในแก้วรวดเดียว ผมดำสยาย และเต็มไปด้วยความมั่นใจ!

"เกือบจะถึงเวลาลงมือแล้ว ตอนนี้เผ่าหมาป่าป่าเถื่อนได้รับบาดเจ็บสาหัส พวกเขาเกลียดกองทหารม้าต้าเฟิงมานานแล้ว ในเวลานี้ ข้าจะลงมือฆ่าหงเจิ้นเซียง แล้วนำกองทหารของข้าบุกทะลวงป้อมปราการอาทิตย์ตกดิน และตรงไปที่เมืองต้าเฟิงโจว การสังหารหมู่ก็เพียงพอแล้วที่จะกระตุ้นให้เกิดสงครามครั้งใหญ่ระหว่างสองประเทศ! ในฐานะหัวหน้าหางเสือของ นิกายดอกบัวดำ ในเมืองต้าเฟิงโจว ข้าต้องทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่!"

ชิฮาตูยิ้ม แต่หัวใจของเขานั้น เยือกเย็นและเหน็บหนาว

ชิฮาตูต้องการฆ่าหงเจิ้นเซียง ผู้ซึ่งฆ่าผู้ใต้บังคับบัญชาของเขามานานแล้วและเขาก็อดทนมาจนถึงตอนนี้เพียงเพื่อรอให้การต่อสู้นองเลือดมาถึงและขยายการต่อสู้ ปล่อยให้ไฟแห่งสงครามลุกลามและขยายตัว! กลายเป็นชนวนสงครามระหว่างรัฐ!

เป็นเวลาเที่ยงวันของวันที่สอง

"ดั๊ง แกร๊ง แกร๊ง!"

เสียงระฆังในป้อมปราการอาทิตย์ตกทำให้ทุกคนตกใจ

“หือ? เผ่าหมาป่าเถื่อนที่มาโจมตีเราอีกแล้วงั้นเหรอ?”

เสียงระฆังทำให้ทุกคนในกองทหารม้าเหล็กของต้าเฟิงประหลาดใจ

เนื่องจากในช่วงเวลานี้ ทหารม้าเหล็กต้าเฟิง มีความเหนือกว่า ขวัญและกำลังใจจึงเต็มเปี่ยม โดยไม่ลังเล ทุกคนเริ่มรวมตัวกันและเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้

“กองทัพหมาป่าทมิฬเริ่มโจมตี?” ซูฉางกงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินข่าวนี้

ซูฉางกง ซึ่งแต่งตัวเป็นหงเจิ้นเซียง และตี๋เหิง มาที่ห้องบัญชาการ และซูฉางกง ก็เห็น เป่ยหยาง

เป่ยหยางพูดด้วยใบหน้าที่มีความสุขและโล่งใจ: "ดูเหมือนว่าคนป่าเถื่อนจะทนแรงกดดันไม่ไหว และพวกเขากำลังจะต่อสู้ในศึกครั้งสุดท้าย นายน้อยซู คงต้องรบกวนเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย!"

หากยืดเยื้อออกไป

กองทัพหมาป่าทมิฬจำนวนผู้เสียชีวิตจะมากขึ้นเรื่อยๆ สู้เป็นครั้งสุดท้ายจะดีกว่า พูดง่ายๆ ว่าชนะ และจบศึกนองเลือดนี้ได้ง่ายๆ หากแพ้

“ระวังไว้ดีกว่า” ซูฉางกงคิดกับตัวเอง เขารู้อยู่ในใจว่ายิ่งเขาประสบความสำเร็จมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งต้องระมัดระวังมากขึ้นในตอนท้าย

ซูฉางกงไม่รอช้าเช่นกัน เขาสวมชุดเกราะสีทองลายดาว พร้อมดาบปิศาจร่ำไห้ และธนูสีทองลายดาว เขามุ่งหน้าออกจากป้อมปราการ

"ผู้บัญชาการหง! ผู้บัญชาการหง!"

ทหารม้าเหล็กต้าเฟิงลุกขึ้น และยืนตรง เมื่อเห็นซูฉางกงปรากฏตัว ทุกคนตื่นเต้นอย่างมากและขวัญกำลังใจของพวกเขาก็สูงมาก

พวกเขาเชื่อว่าภายใต้การนำของหงเจิ้นเซียง พวกเขาสามารถชนะการต่อสู้ครั้งนี้ด้วยกำลังที่ท่วมท้น ยุติการต่อสู้นองเลือด และกลับมาอย่างมีชัย!

ทหารม้าเหล็กต้าเฟิง รวมตัวกันที่ด้านนอกป้อมปราการโดยมีผู้บัญชาการหลักทั้งสี่คนเป็นตัวหลัก

ซูฉางกงรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่มาจากสายลมมันคือความตั้งใจในการต่อสู้ที่ถ่ายทอดมาจากกองทัพหมาป่าทมิฬ กองทัพหมาป่าทมิฬเหล่านี้เป็นยอดฝีมือของกลุ่มหมาป่าเถื่อนที่ดุร้าย และครั้งนี้เป็นการริเริ่มโจมตี มันยอดเยี่ยมยิ่งกว่าเดิม!

"ตามข้ามาโจมตี!"

หลังจากการชุมนุมเสร็จสิ้น ซูฉางกงมองไปที่ท้องฟ้า และปล่อยเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนท้องฟ้า

"ฆ่า!"

"ฆ่า!"

ทหารม้าเหล็กต้าเฟิง ระดมกำลังเกือบครึ่งหนึ่งของทหารม้าเกือบ 200,000 นาย และพุ่งเข้าหาใจกลางของที่ราบอาทิตย์ตกพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้อง

ห่างออกไปสิบหรือยี่สิบไมล์ ซูฉางกงเห็นสนามรบก่อตัวขึ้นในระยะไกล กองทัพหมาป่าดำที่ไม่สามารถมองเห็นได้ในพริบตา และยังเห็นธงรบหมาป่าที่ดุร้ายโบกสะบัดอยู่ในกองทัพหมาป่าดำ!

“ฆ่า!”

เมื่อเข้าใกล้กองทัพหมาป่าดำ ซูฉางกงก็กระโดดลงจากหลังม้าและขึ้นไปหาเขาโดยไม่เกรงกลัว

“ผู้บัญชาการหงกำลังจะหักธงและสังหารนายพลอีกครั้ง!”

ทหารหลายคนของทหารม้าเหล็กต้าเฟิง ตื่นเต้นเมื่อเห็นฉากนี้

ซูฉางกงถือดาบปิศาจร่ำไห้อยู่ในมือ ฉีกผ่านสิ่งกีดขวางตามทางราวกับคมมีด แม้ว่าทหารหมาป่าดำทุกคนพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะขัดขวางและต่อต้าน แต่ก็ไม่มีประโยชน์

ทหารจากทั้งสองฝ่ายยังต่อสู้ประชิดตัวและเกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่ที่ราบแห่งนี้จะต้องชุ่มโชกไปด้วยเลือดซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

"หือ?"

ซูฉางกงพุ่งอย่างราบรื่น ไม่มีใครหยุดฝีเท้าของเขาได้ แต่ทันใดนั้น ซูฉางกงก็หยุด

“หงเจิ้นเซียง!”

ความยิ่งใหญ่ดุจเทพเจ้าระเบิดขึ้นบนท้องฟ้า และกองทัพหมาป่าดำที่อยู่ใกล้เคียงก็อดไม่ได้ที่จะหยุดการโจมตีของพวกเขาและล้อมซูฉางกงไว้โดยไม่โจมตี

ฝูงชนดูเหมือนจะถูกผลักออกไปด้วยพลังที่มองไม่เห็นและพวกเขาก็หลบโดยไม่รู้ตัว ชายร่างกำยำ ที่ดูราวกับยักษ์ตัวน้อยเดินถือขวานอยู่บนไหล่ปรากฏตัว

ชายร่างกำยำมีกล้ามเนื้อ ผมยุ่งเหยิง และเขาไม่ได้สวมชุดเกราะใดๆ มีเพียงเสื้อผ้าบางๆ และดูเหมือนคนธรรมดา แต่เขามีออร่าที่ทำให้ผู้คนสั่นสะท้าน

เมื่อเผชิญหน้ากับชายร่างกำยำคนนี้ หัวใจของซูฉางกง ก็เต้นเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว นี่เป็นประสบการณ์ที่เขาได้รับเมื่อพบกับปีศาจร้ายเฟิงโม่เป็นครั้งแรกเท่านั้น ดูเหมือนว่าชายร่างกำยำที่อยู่ข้างหน้าเขาจะมีมิติที่สูงกว่าซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกกลัวโดยสัญชาตญาณ!

ซูฉางกงตั้งสมาธิทันที โลกในสายตาของเขาเปลี่ยนไป ร่างจำนวนมากมีออร่าไหลอยู่บนร่างกาย ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือพวกเขาจะแข็งแกร่งขึ้นหรืออ่อนแอลง

และเมื่อเขาเห็นชายร่างกำยำ รูม่านตาของซูฉางกงก็หดลง เพียงเพราะรัศมีรวมตัวกันรอบตัวชายร่างกำยำนั้นเหมือนกระแสน้ำวนขนาดใหญ่!

ส่วนที่เหลือของทหารชั้นยอดของอนารยชนเป็นเหมือนหิ่งห้อย และออร่าที่ไหลเวียนรอบตัวเขาเป็นเหมือนเตาหลอมขนาดใหญ่และน้ำวน ครอบงำทุกคนที่อยู่รอบตัวเขาอย่างแน่นหนา

ทรงพลังและอยู่ยงคงกระพัน! ราวกับว่าหนักกว่าภูเขา!

“นักรบก่อกำเนิด!”