“แมลงชนิดนี้คืออะไร?”

ซูฉางกงงุนงงเล็กน้อย ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงเคาะประตูนอกห้อง

“เข้ามาสิ”

ซูฉางกงมองไปทางอื่น เมื่อรู้ว่าบริกรที่เสิร์ฟอาหารมาถึงแล้ว เขาจึงพูด

“จื่อ!”

ประตูถูกผลักกลับเบาๆ และชายในชุดสามัญชนเดินเข้ามาในห้องพร้อมถาดไม้

“หือ ทำไมตอนนี้ถึงไม่ใช่ผู้หญิงล่ะ?”

ซูฉางกงเหลือบมองอย่างตั้งใจ แต่ก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าชายสามัญชนคนนี้แตกต่างจากสาวเสริฟคนก่อน ทั้งรูปร่างและเสื้อผ้า!

ชายชุดเทาเดินไปหาซูฉางกงด้วยสีหน้าปกติ เขาดูเหมือนเป็นแค่บริกรที่มาเสิร์ฟอาหาร แต่ความรู้สึกเตือนในใจของซูฉางกงกลับแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ!

ชายในชุดเทาดูเหมือนจะสังเกตเห็น ความระแวดระวังของซูฉางกง และเขายิ้มกว้าง “ข้าพบเจ้าแล้ว!”

“บูม!”

วินาทีต่อมา ชายในชุดเทากระทืบเท้าของเขาเบาๆ เร่งความเร็วอย่างกะทันหัน และพุ่งไปข้างหน้า ทิ้งภาพติดตาสีเทาไว้ตรงนั้น ทั้งร่างรวดเร็วราวกับมีวิญญาณออกมาจากตัวเขา ร่างกายและฝ่ามือขวาของเขาก็กระแทกซูฉางกงทันที! ก่อนที่ฝ่ามือจะไปถึง มีลมกระโชกแรงพัดมาปะทะใบหน้า สร้างความกดดันอากาศอย่างหนัก สำหรับนักรบธรรมดา นับประสาอะไรกับการต่อสู้ภายใต้ฝ่ามือนี้ แม้แต่การหายใจยังยากเลย!

แม้ว่าซูฉางกงจะประหลาดใจ แต่ชายสวมชุดสีเทาแปลกๆ คนนี้ปรากฏตัวที่ประตู เขามีจิตใจที่ระแวดระวังอยู่แล้ว ตอนนี้เขาจึงไม่ตกใจ และเขารวบรวมพลังของเขา กำนิ้วมือขวาทั้งห้านิ้วเข้าหากัน แล้วชกออกไปตรงๆ เมื่อพบกับชายคนนี้ หมัดหนักๆ ปะทะกับชายในชุดเทา

"ตูม!"

กำปั้นและฝ่ามือปะทะกัน เสียงระเบิดดังขึ้น อากาศรุนแรง รอยแตกปรากฏขึ้นบนพื้นแข็ง และร้านอาหารทั้งร้านดูเหมือนจะสั่นสะเทือนเล็กน้อย มีการระเบิด เสียงดังขึ้นทันที และทุกคน มองด้วยความประหลาดใจ

“หือ?”

สีหน้าของซูฉางกงเปลี่ยนไปอย่างมาก ฝ่ามือของชายชุดเทาหนักอึ้งจนดูเหมือนเลือดเนื้อจะระเบิดออกมา แต่แรงมหาศาลที่ส่งมาจากฝ่ามือของชายชุดเทา ทำให้ซูฉางกงเหวี่ยงเขากลับไปอย่างควบคุมไม่ได้!

ซูฉางกงกระแทกหลังของเขาเข้ากับกำแพง และกำแพงที่เขาชนโดยตรงก็พังทลายลง และเขาถูกโยนตัวเองลงมาจากชั้นสอง เขาปรับมุมของเขาในอากาศ และร่างของเขาตกลงบนถนน พื้นที่เขาเหยียบลงไปนั้นมีรอยบุบเล็กน้อย และเขาก็หยุดถอย

"อ๊ะ!"

คนเดินเท้าบนถนนทันใดนั้นเห็นการเคลื่อนไหวขนาดใหญ่บนชั้นสองของร้านอาหาร คนตัวใหญ่ตกลงมาบนถนนจากชั้นสองโดยตรง และพวกเขาอดไม่ได้ที่จะกรีดร้อง หลายคนมีปฏิกิริยา ถอยออกไป สู่สภาพแวดล้อมที่ยุ่งเหยิง

"ปรมาจารย์... ดีกว่าหลิวไป๋เหริน และหลี่เหล่ยมาก ไม่สิ... ไม่ใช่ปรมาจารย์ในระดับเดียวกันเลย!"

ซูฉางกงรู้สึกหวาดกลัวในใจของเขาเช่นกัน แม้ว่าซูฉางกง จะได้รับการโจมตีอย่างกะทันหัน แต่ความเร็ว ของชายในชุดเทา รวมทั้งความแข็งแกร่งของเขาเหนือกว่าของซูฉางกงอย่างสิ้นเชิง และเขาสามารถกดเขาด้วยฝ่ามือเดียว ฟาดเขาจากชั้นสองไปที่ถนน!

นี่แสดงให้เห็นว่าชายในชุดเทาได้กลั่นเลือดของเขาหลายครั้ง ซึ่งเหนือกว่าซูฉางกงมาก

เปรี๊ยะ!

อย่างเงียบๆ ที่รอยแตกของกำแพงที่พังทลายบนชั้นสอง ร่างสีเทาคือชายชุดสีเทาซึ่งกระโดดลงมาเบาๆ และตกลงบนถนนโดยไม่มีฝุ่นกระเด็น

ทันใดนั้น ซูฉางกงก็เห็นชายในชุดเทา เขาน่าเกลียดมาก ตาข้างหนึ่งโตและอีกข้างหนึ่งเล็ก เขาอายุสี่สิบกว่าปี ดวงตาเศร้าหมอง เขาเกือบจะเป็นคนที่ใครๆ จะหลีกเลี่ยง

ใบหน้าของซูฉางกงหม่นหมอง: "ทำอย่างนี้ หมายความว่าอย่างไร เหตุใดจึงแอบโจมตีข้าโดยไม่มีเหตุผล"

เขาคาดเดาอย่างคลุมเครือ แต่เขาไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายพบเขาได้อย่างไร

ชายในชุดเทาจ้องมาที่เขาและย่อตัวลง และยิ้ม: "ไม่แปลกใจเลยที่ หลี่เหล่ย ตายในมือเจ้า มันน่าประทับใจจริงๆ ที่ได้รับฝ่ามือของข้าได้!"

ชายในชุดเทาพูดถึงหลี่เหล่ย และไม่มีข้อสงสัยใดๆ ว่าเขาเป็นยอดฝีมือในแก๊งค์วาฬยักษ์ ของฝ่ายเมิ่งซัง สำหรับสาเหตุที่พวกเขามาปรากฏตัวที่นี่ แน่นอน พวกเขามาเพื่อตามล่าเขา

แต่ซูฉางกง เข้าใจยากเล็กน้อย หลังจากที่เขาฆ่าหลี่เหล่ย เขาปรับเปลี่ยนรูปร่างหน้าตาใหม่ และเข้าไปในเมืองโมลิน ที่มีประชากรหนาแน่น พูดตามเหตุผล ไม่ว่า เมิ่งซังจะทรงพลังเพียงใด มันก็เป็นไปไม่ได้สำหรับเขาที่จะรู้ที่อยู่ของเขา

อย่างไรก็ตามภายในสองหรือสามชั่วโมง ผู้ใต้บังคับบัญชาของเมิ่งซัง ก็มาถึงที่ประตู? และเพียงมองแวบเดียว เขาก็จำคนที่เปลี่ยนรูปร่างและหน้าตาของกระดูกได้?

สิ่งนี้ทำให้ซูฉางกงมีสีหน้าเศร้าหมองอย่างช่วยไม่ได้: "เจ้าพบข้าได้อย่างไร"

มุมปากของชายชุดเทาโค้งขึ้น และเขาพูดเหมือนแมวเล่นกับหนู: "เพราะข้าเป็นคนชั่วร้ายถึงวิญญาณ! ไม่ใช่เรื่องยากที่จะข้าสามารถไล่ตามวิญญาณจากที่ห่างไกลออกไปหลายพันไมล์ได้?”

ซูฉางกงไม่เชื่อเรื่องไร้สาระนี้โดยธรรมชาติ และตอนนี้เขาไม่เข้าใจว่าชายในชุดเทาพบเขาได้อย่างไร ที่สำคัญที่สุด คือการจัดการกับศัตรูตรงหน้า!

"มียอดฝีมือสู้กัน ถอยไปอยู่ห่างๆ!"

"ชายหนุ่มที่ตกลงมาจากชั้นสองไม่ได้รับบาดเจ็บ?"

การเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ที่นี่ได้ดึงดูดผู้คนที่สัญจรไปมาบนถนนแล้วและผู้สัญจรไปมาเหล่านี้ ต่างก็ร้องบอกกันให้อยู่ห่างๆ เข้าไปในบ้าน และร้านอาหารสองข้างทางมีคนโผล่หัวออกมาทางหน้าต่าง บ้างก็ถอยออกไป

สมัยนี้นักรบฆ่ากันกลางถนนไม่ใช่เรื่องแปลก และไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรหากเจอแบบนี้ทางที่ดีควรดูอยู่ห่างๆหรือแจ้งเจ้าหน้าที่ว่าเข้าไปยุ่ง และหยุดมัน? นั่นเป็นอันตรายถึงชีวิตโดยสิ้นเชิง!

ทุกคนดูสนุกๆและไม่ใช่เรื่องใหญ่

ซูฉางกงมองไปรอบๆ เขาระแวดระวังว่ามีคนอื่นเฝ้าดูอยู่และเตรียมโจมตีเขานอกจากชายในชุดเทา

"ไอ้หนู ไม่ต้องมอง ข้าคนเดียวที่มาที่นี่ เมิ่งซังขอให้ข้าทำ และเขาก็ให้ความสนใจเจ้าเป็นพิเศษ จำไว้ ข้าชื่อฉีเฉิงหง!"

ชายในชุดเทาเย้ยหยัน และพูดอย่างเย่อหยิ่ง

"ฉีเฉิงหง? ฉีเฉิงหงคนนั้น ที่เรียกว่าค้างคาวผี?"

ชื่อนี้ทำให้ซูฉางกงรู้สึกแปลกๆเล็กน้อย ดูเหมือนจะไม่มีใครในบรรดาหัวหน้าและรองหัวหน้าของแก๊งวาฬยักษ์ และซูฉางกงพยายามนึกถึง ตัวตนของอีกฝ่าย!

ในแก๊งค์วาฬยักษ์ ซูฉางกงให้ความสนใจปรมาจารย์ในแก๊งค์วาฬยักษ์มาก โดยธรรมชาติแล้วปรมาจารย์อันดับหนึ่งของแก๊งค์วาฬยักษ์ คือหัวหน้าแก๊งค์ ซือคงหยง ผู้มีชื่อเสียงตั้งแต่อายุยังน้อย และตอนนี้กลายเป็นอันดับหนึ่ง และมีปรมาจารย์เพียงไม่กี่คนในจังหวัดโมลิน!

ถ้าซือคงหยง ไม่ได้ปิดด่านเก็บตัวสันโดษเป็นเวลาหลายปี เมิ่งซังคงไม่กล้าเคลื่อนไหวมากมายขนาดนี้

ภายใต้ซือคงหยง นักรบมากกว่าสิบคนของแก๊งค์ปลาวาฬยักษ์ได้ถึงระดับฉีและเลือด และผู้ที่เก่งกาจในระดับฉีและเลือดเหล่านี้จะมีสิทธิ์ได้รับตำแหน่งหัวหน้าห้องโถง