ตอนที่ 246 ลานประลองความตาย

ผู้คนไม่น้อยร้องประหลาดใจ

มองกู่หยางอย่างไม่เหลือเชื่อ

ชัดเจนว่าพวกเขาไม่คิดเลยจริง ๆ ว่า...ศิษย์ใหม่ที่เพิ่งมาจากลานฝ่ายนอก จะมีพลังน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้!

และ...

ความกล้าหาญเช่นนี้!

เพราะการลงมือของกู่หยางครั้งนี้ ทำให้เปียนซืออวิ๋นบาดเจ็บสาหัส เยว่ซิงเฉินที่หนุนหลังอยู่ต้องไม่ปล่อยเขาไว้แน่!

แต่เยว่ซิงเฉินนั้นเป็นอัจฉริยะอันดับ 5 ของรายเชื่อมรกตเร้นลับ...มีพลังมากกว่าเปียนซืออวิ๋นเป็นสิบเท่า!

กู่หยางแน่นอนว่าไม่สนใจสายตาพวกนี้

เขามองไปที่เปียนซืออวิ๋นที่นอนหมดสติอยู่บนโขดหินอย่างกำลังจะตาย

ยังไม่ทันได้เอ่ยปากถาม

จู่ ๆ ก็มีกลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวกว่ามากลอยมา

"เจ้าบัดซบนั่นบังอาจทำร้ายลูกน้องข้า เจ้าคุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!"

เห็นชายหนุ่มในชุดสีดำเขียวยืนอยู่บนฟ้า

กลิ่นอายขอบเขตแก่นสุญตาระดับ 12 กระจายไปทั่ว แรงกดดันแข็งแกร่งราวกับภูผาใหญ่กดทับลงมาที่กู่หยาง!

เห็นเยว่ซิงเฉินปรากฏตัว

ศิษย์ฝ่ายในโดยรอบต่างถอยห่างจากกู่หยางทันที กลัวจะโดนลูกหลง

"เฮ้อ...ไม่คิดเลยว่าเยว่ซิงเฉินจะมาเร็วขนาดนี้!"

"คงเพราะเปียนซืออวิ๋นส่งข่าวมา ดูท่าจะมีเรื่องให้ดูกันแล้ว!"

"ไม่รู้ว่ากู่หยางจะจัดการอย่างไรดี"

"ตอนนี้ถอนหัวก้มคำนับขอโทษก่อนคงจะดีที่สุด รอให้ฝึกฝนแข็งแกร่งขึ้นค่อยล้างแค้นก็ยังไม่สาย!"

"ใช่ ถ้าสู้กันตอนนี้...เกรงว่าจะโดนเยว่ซิงเฉินกดจนไม่มีทางฟื้นตัวได้อีก!”

เสียงเซ็งแซ่ดังขึ้นมา

ศิษย์ทุกคนต่างมองไปที่กู่หยาง

พวกเขารู้จักเยว่ซิงเฉินดี

ด้วยพลังของเยว่ซิงเฉิน...กู่หยางไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้แน่

ในสถานการณ์เช่นนี้ พวกเขาย่อมคิดว่ากู่หยางถอนหัวขอโทษก่อนจะดีที่สุด

ส่วนกู่หยาง ก็ยืนหลังตรงไม่หวั่นไหว

ส่วนกดดันจากพลังของเยว่ซิงเฉินสำหรับเขา...

ไม่ต้องพูดถึง!

กู่หยางแม้แต่สนใจก็ไม่สนใจ

"เจ้าก็คือเยว่ซิงเฉินเช่นนั้นหรือ”

กู่หยางจ้องมองเยว่ซิงเฉิน เจตนาสังหารพุ่งพล่าน

เห็นกู่หยางไม่สนใจกดดันของตน เยว่ซิงเฉินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

แต่แล้วก็โกรธเดือดดาล

เจ้าบัดซบนี่มันอะไรกัน ดันมากล้าเถียงเขา!

"หากข้ายังไม่โกรธ เจ้ารีบคุกเข่าลงแล้วขอโทษเสีย แล้วตัดแขนทั้งสองข้างของเจ้าทิ้ง เห็นแก่หน้าชิงเฉิง ข้าอาจจะไว้ชีวิตเจ้าก็ได้!”

เยว่ซิงเฉินก็จ้องตากู่หยาง น้ำเสียงเต็มไปด้วยคำขู่

"เพียงเจ้าเองหรือ"

"อีกอย่าง ปิดปากสกปรกของเจ้าซะ สตรีของข้าริอาจมาเรียกห้วน ๆ รึ"

กู่หยางพุ่งพลังแก่นแท้ออกมา น้ำเสียงไม่พอใจอย่างยิ่ง ต่อว่าต่อหน้าทุกคน

ได้ยินคำพูดนี้...

เยว่ซิงเฉินโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ!

ตอนนี้เขาต้องการจะลงมือกับกู่หยางทันที

เขาตัดสินใจแล้ว

ต่อให้ไม่สังหารกู่หยาง ก็ต้องทำให้กู่หยางพิการ!

ทำให้กู่หยางไม่กล้าเชิดหน้าขึ้นต่อหน้าเขาอีกเลย!

เมื่อถึงตอนนั้น...

เย่ชิงเฉิงก็ต้องตกเป็นของเขาแน่!

คิดถึงตรงนี้ สีหน้าเยว่ซิงเฉินก็เย็นชา เขาก็มองมาที่กู่หยาง

"กู่หยาง หากเจ้าปัญญาก็ตามข้าไปต่อสู้ที่ลานประลองความตายเสีย!"

"เจ้าตอนนี้มีชื่อเสียงเลื่องลือ ได้ชื่อเป็นอัจฉริยะฟ้าประทานระดับตำนานจากลานฝ่ายนอก อย่าบอกนะว่ากลัวเสียแล้ว”

พูดไปเขาก็ใช้น้ำเสียงเย็นชา ดูถูกยั่วยุกู่หยางให้โกรธ ทำให้กู่หยางตกลงต่อสู้!

ได้ยินคำพูดนี้

ศิษย์สำนักฝ่ายในที่อยู่รอบข้างยิ่งรู้สึกรังเกียจอย่างที่สุด

"เยว่ซิงเฉินคนนี้ ช่างไร้ยางอายจริง ๆ!”

"ใช่แล้ว กู่หยางเพิ่งอายุ 17 แล้วเพิ่งเข้ามาลานฝ่ายใน ส่วนเยว่ซิงเฉินอายุ 50 แล้ว แถมยังเป็นอัจฉริยะอันดับ 5 ของรายเชื่อมรกตเร้นลับอีก นี่มันจะเป็นการต่อสู้อย่างยุติธรรมได้อย่างไร"

"แล้วยังจะครองภรรยาคนอื่น ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสถาบันศักดิ์สิทธิ์มรกตเร้นลับของพวกเราจะมีคนเลวทรามเช่นนี้!"

"แต่ไม่ว่าจะอย่างไร พลังและพรสวรรค์ของเขาก็ปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ!”

"หรือว่านี่เป็นสาเหตุรึ"

ศิษย์ฝ่ายในโดยรอบต่างเยาะเย้ยเยว่ซิงเฉิน

แต่ท้ายที่สุดก็แสดงสีหน้าไม่เต็มใจ

เยว่ซิงเฉินจะเลวทรามไร้ยางอายขนาดไหน

ก็ยังเป็นอัจฉริยะอันดับ 5 ของรายเชื่อมรกตเร้นลับอยู่ดี!

พวกเขาจะทำอะไรได้ล่ะ

"หวังว่ากู่หยางจะใจเย็น อย่าได้หลงกล”

"ครั้งนี้ต้องอย่าได้ตกลงเชียว!”

ตอนนี้ศิษย์ทุกคนต่างเข้าข้างกู่หยาง

มองกู่หยางด้วยสายตาร้อนรน

พวกเขาหวังว่ากู่หยางจะไม่ตอบตกลง

แต่ก่อนที่กู่หยางจะได้พูดอะไร

เงาสองร่างก็รีบร้อนเหินฟ้ามาอย่างรวดเร็ว

ผู้มาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเย่ชิงเฉิงและเซวียนเยว่เพื่อนสนิทของนาง

เย่ชิงเฉิงเพิ่งมาถึง พอเห็นกู่หยาง ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเรียก

"สามี!”

เสียงใสกังวานดังขึ้น

เย่ชิงเฉิงกลายเป็นแสงประกายในทันที

พุ่งเข้ามาอยู่ตรงหน้ากู่หยาง ก่อนจะเข้าไปในอ้อมกอดของเขา

"สามี ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน!"

เย่ชิงเฉิงมองกู่หยางด้วยดวงตาเปี่ยมรัก เต็มไปด้วยความคิดถึง

"ข้าก็เช่นกัน"

กู่หยางยิ้มน้อย ๆ แล้วเล่นกับเย่ชิงเฉิงต่อหน้าทุกคน

แต่พอเห็นภาพเช่นนี้...

เยว่ซิงเฉินอีกฝั่งก็โกรธจนแทบคลั่ง!

สตรีที่เขาจะจีบ...ต่อหน้าเขานั้นแสดงท่าทีเย็นชาปานน้ำแข็ง แต่ต่อหน้ากู่หยาง...

กลับเหมือนกับสาวน้อยอายุสิบแปดเก้าปีที่กำลังหัวใจพองโตเป็นครั้งแรก!

ความต่างเช่นนี้ก็ทำให้เยว่ซิงเฉินไม่พอใจอย่างยิ่ง!

เขากำหมัดแน่น สายตาที่มองกู่หยางเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร

"กู่หยาง! เจ้ามีปัญญาก็ตอบรับคำท้าหรือไม่!"

"หรือเจ้าอยากเป็นแค่คนขี้ขลาด ที่หลบอยู่หลังผู้หญิงไปตลอดชีวิต!”

เยว่ซิงเฉินตะโกนเสียงดัง

พอได้ยินเช่นนี้

เซวียนเยว่ก็รีบวิ่งมาข้างกู่หยาง มองเขาอย่างเป็นห่วง แล้วเตือน "ระวังอย่าตกหลุมพรางของเขา อย่ายอมไปลานประลองความตายเด็ดขาด เจ้าจะตายแน่!"

"เขาแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยหรือ"

กู่หยางไม่ได้ตอบ แต่ถามกลับแทน

"แน่นอน! คนนี้ไม่ได้มีแค่เพียงระดับการบำเพ็ญสูงกว่าเจ้ามาก แต่ยังเข้าใจสัจธรรมถึง 5 ส่วนแม้แต่ข้าเองยังไม่แน่ว่าจะชนะได้!!"

"จริงหรือ เช่นนั้นก็ยิ่งไม่ควรปล่อยเขาไว้ไม่ใช่รึ"

กู่หยางหัวเราะเบา ๆ

แล้วจึงก้าวไปข้างหน้า

สายตามองไปทาง เยว่ซิงเฉิน ถลึงตาใส่

"ลานประลองความตายรึ มาสู้กัน!"