ตอนที่ 227 ทุบตี

"อวิ๋นเทียนหมาน...โดนกู่หยางกระแทกบินไป"

"นี่...พลังของกู่หยาง น่าสะพรึงกลัวอย่างนี้เลยหรือ!"

"อย่างน้อยก็เป็นพลังมังกร 100 ตัว! ไม่คิดเลยว่ากู่หยางไม่เพียงเป็นสัตว์ประหลาดวิถีกระบี่ ส่วนการหลอมกายกลับมีความสำเร็จลึกซึ้งเพียงนี้"

"ไม่แปลกที่เขาจะสามารถประมือกับยอดฝีมือขอบเขตมรณะชีวันได้!"

"เป็นสัตว์ประหลาดชัด ๆ!"

เสียงอุทานมากมายดังขึ้นจากด้านข้าง

อัจฉริยะฟ้าประทานนับไม่ถ้วนต่างตาค้าง เผยสีหน้าประหลาดใจมองกู่หยาง

อวิ๋นเทียนหมานค่อย ๆ ยกมือ เช็ดคราบเลือดที่มุมปากไป

อาการบาดเจ็บเช่นนี้สำหรับเขา แทบไม่มีผลกระทบ

"พลังของเจ้าแข็งแกร่ง!"

อวิ๋นเทียนหมานจ้องกู่หยางอย่างเข้มข้น

ส่งเสียงแสดงความชื่นชม

แต่ทว่า ทันใดนั้น พลังที่น่าสะพรึงกลัวจนยากจะคิดฝันก็ปะทุออกจากตัวเขา

"แต่ข้า...แข็งแกร่งกว่าเจ้า!"

ในตอนนี้ ร่างกายของอวิ๋นเทียนหมานเหมือนโดนเผาไหม้ทั้งตัว

มังกรใหญ่เงาเลือนปรากฏขึ้นข้างหลังเขา!

จากรูปลักษณ์ภายนอก มังกรใหญ่ตัวนี้คือสัญลักษณ์ของราชวงศ์หมานหลง!

และนี่...

ก็คือบรรพบุรุษขอบเขตราชันผู้สร้างราชวงศ์หมานหลงที่ทิ้งมรดกเอาไว้!

สายเลือดมังกรเถื่อน!

พลังสายเลือดปะทุขึ้น

ถัดมา อวิ๋นเทียนหมานก็เบิกตากว้าง รวมพลังทั้งหมดเข้าที่หมัดขวา แล้วจึง...

กระแทกหมัดทั้งหมดที่รวมพลังมากที่สุดใส่กู่หยาง

ตู้ม!

พลังอันน่าสะพรึงกลัวที่เกินกว่าหมัดเมื่อครู่ของกู่หยางปะทุขึ้น!

เกินกว่าพลังมังกร 100 ตัว เป็นพลังมังกร 150 ตัว!

เห็นเช่นนี้ ม่านตาของกู่หยางก็หดตัวเล็กน้อย

เห็นปราณหมัดของอีกฝ่ายแข็งแกร่งขึ้นในพริบตา

กู่หยางก็ไม่ได้ออกหมัดต่อ แต่ยกมือกันไว้ด้านหน้า รับหมัดของอวิ๋นเทียนหมานไว้โดยตรง

ปัง!

พลังอันน่าสะพรึงกลัวนั้นก็กระแทกกู่หยางถอยกลับไปนับร้อยก้าว

และฉากนี้ ก็ทำให้หลายคนตกตะลึง

"นี่... นี่คือพลังของมรดกสายเลือดหรือ?"

"สายเลือดที่บรรพบุรุษขอบเขตราชันทิ้งไว้..."

"พลังน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก หมัดเมื่อครู่นั้น คิดว่าแม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตมรณะชีวันธรรมดา ก็ไม่กล้าเสี่ยงรับไว้ง่าย ๆ”

"สมแล้วเป็นอัจฉริยะฟ้าประทานอันดับหนึ่งของราชวงศ์ใหญ่!"

เสียงชื่นชมก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

อีกด้าน เย่ชิงเฉิงก็ยังมีสีหน้าค่อนข้างสงบ

เพียงแต่สายตาแข็งเล็กน้อย

อวิ๋นเทียนหมานก็ปลุกสายเลือดขอบเขตราชัน

แม้ระดับการปลุกสายเลือดยังด้อยกว่านาง แต่วรยุทธหลอมกายที่อวิ๋นเทียนหมานฝึกฝนดูเหมือนจะมีระดับมาก

เมื่อรวมกัน...

ก็สามารถปลดปล่อยพลังที่น่าสะพรึงกลัวได้!

"พลังมังกร 150 ตัว แต่น่าเสียดาย"

นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียดายในใจ

แต่ก็หันไปมองกู่หยางอีกฝั่ง

ใบหน้างามเผยรอยยิ้มเล็กน้อย

ตอนนี้กู่หยางก็ขยับเส้นกระดูกเบา ๆ

"พลังไม่เลว แต่ก็ไม่นับเป็นอันใด"

กู่หยางหัวเราะเบา ๆ แต่พอคำพูดของเขาออกไป

ผู้อาวุโสใหญ่หน้าตาก็แปลกไป

แต่ก็ไม่พูดอะไร

ขณะที่คนรอบด้านต่างเผยสีหน้าตกตะลึง

"กู่หยางยังมีไม้ตายอีกหรือ?"

"ไม่น่าเป็นไปได้ อีกฝ่ายก็ใช้สายเลือดขอบเขตราชันแล้ว กู่หยางก็มีเช่นกันหรือ?"

"ตามข่าวลือก็ไม่ได้พูดถึงประเด็นนี้ และดูจากกู่หยาง ก็ไม่เหมือนจะมีสายเลือดขอบเขตราชัน"

"ข้าเชื่อว่ากู่หยางต้องพูดเพื่อให้กำลังใจตนเองแน่แท้"

หลังจากถกเถียงกันไป คนส่วนใหญ่คิดว่ากู่หยางแค่พูดไปอย่างนั้น

เพราะอวิ๋นเทียนหมานที่เป็นสัตว์ประหลาดในการหลอมกาย

พลังมังกร 150 ตัว ไม่มีใครเทียบได้!

ส่วนกู่หยาง...

แม้ระดับหลอมกายจะน่าเหลือเชื่อ แต่ไม่มีทางสูงกว่าอวิ๋นเทียนหมานที่มีสายเลือดขอบเขตราชันแน่นอน!

ตอนนี้อวิ๋นเทียนหมานก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

แต่เขาไม่ได้พูดอะไรมากนัก

เพียงแต่หน้าตาเคร่งขรึมมองกู่หยาง

ไม่รู้เพราะเหตุใด...

เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ไม่มากมายมหาศาลจากกู่หยาง!

ราวกับมีพลังที่น่าสะพรึงกลัวกำลังตื่นขึ้นอย่างไรอย่างนั้น!

ตอนนี้แน่นอนว่ากู่หยางไม่สนใจการตอบสนองของคนรอบข้าง

เขาขยับใจ

วิชามังกรคชสารกลืนสวรรค์ก็โคจรเต็มกำลัง!

ตอนนี้วิชามังกรคชสารกลืนสวรรค์ก็เป็นวรยุทธหลอมกายระดับราชัน

และเมื่อกู่หยางปล่อยวิชามังกรคชสารกลืนสวรรค์อย่างสุดพลัง

กลิ่นอายบนตัวกู่หยางก็ลอยขึ้นไม่หยุด

ถัดมา ที่แขนของกู่หยาง เกล็ดสีทองทีละอัน ๆ ก็ปรากฏขึ้น บนเกล็ดยังมีลายลึกลับแฝงอยู่ด้วย

ครู่ต่อมา

เบื้องหลังกู่หยาง เงาร่างมังกรคชสารบรรพกาลเลือนรางโผล่ขึ้นมา

พอเงาร่างนี้ปรากฏ

ก็ส่งความกดดันที่น่าสะพรึงกลัวไม่มีที่สิ้นสุด!

อัจฉริยะฟ้าประทานที่อยู่ใกล้กู่หยางค่อนข้างมาก ยิ่งตัวสั่นเทา รีบถอยออกไปอย่างเร่งร้อน

กลิ่นอายนั่น...

น่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุด

ราวกับสัตว์บรรพกาลที่ฟื้นคืนมา!

"นั่นคือ...สัตว์ประหลาดอะไรกัน"

"เป็นวรยุทธหลอมกายที่กู่หยางฝึกฝนหรือ? นี่วรยุทธหลอมกายระดับอะไร"

"ไม่รู้ ดูเหมือน...ไม่ด้อยกว่าวรยุทธหลอมกายของอวิ๋นเทียนหมานเลย!"

"ที่ไหนกันเล่า เกือบจะเหนือกว่าแล้ว!"

"กลิ่นอายช่างน่าสะพรึงกลัว!"

"น่าสะพรึงกลัวเกินไป! ข้าแม้แต่ยืนใกล้ ๆ ก็ไม่กล้า แรงกดดันรุนแรงเกินไป!"

เสียงเต็มไปด้วยความตกใจกลัวดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ตอนนี้

ผู้อาวุโสใหญ่และอัจฉริยะฟ้าประทานทั้งหลายของราชวงศ์เซวียนเหนี่ยวก็มองกู่หยางตาค้าง

ระดับหลอมกายของกู่หยาง ทำได้ถึงขั้นนี้แล้วหรือ?

แม้แต่พวกเขา ก็ไม่เคยเห็นกู่หยางใช้พลังแบบนี้มาก่อน!

เกล็ดสีทองประหลาดที่แขน เงาร่างมังกรคชสารน่าสะพรึงกลัวด้านหลังที่เหมือนมีมาตั้งแต่ยุคโบราณ

...ก็ทำเอาพวกเขาตาค้าง

ตอนนี้...

พวกเขารู้สึกว่าความเข้าใจต่อกู่หยาง มีแต่ความแปลกแยกขึ้นมาอีก

และยังทำให้พวกเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกในใจ

กู่หางมีไม้ตายเท่าไหร่กันแน่

ในเวลาเดียวกัน

อวิ๋นเทียนหมานก็รู้สึกไม่ชอบมาพากล

ตอนนี้เขาก็ปลุกสายเลือดอย่างสุดขีดแล้ว

และยังเป็นจุดสูงสุดของเขา พลังมีมากถึงพลังมังกร 150 ตัว

แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด...

เมื่อกู่หยางปลดปล่อยกลิ่นอายน่าสะพรึงกลัวนั่นออกมา

เขากลับ...

หวาดกลัว!

แม้กระทั่งขาก็สั่นเทิ้ม

นี่เป็นไปได้อย่างไร

เขากัดฟัน กดความรู้สึกแปลก ๆ ในใจลง

ยังลงมือโจมตีโดยตรง

ประเคนหมัดใส่กู่หยางอีกครั้ง!

แต่คราวนี้

กู่หยางก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

แววตาวาบด้วยแสงสีทอง

ถัดมา

กู่หยางก็ยกหมัดขวาที่เต็มไปด้วยเกล็ดสีทองขึ้น ประเคนหมัดออกไป!

โฮก!

ในตอนที่หมัดทุบออกไป

ก็เหมือนมีเสียงคำรามโบราณดังก้องอยู่กลางอากาศ!

ต่อมา พลังที่ยากจะพรรณนาได้ด้วยคำพูด ก็ระเบิดออกมาโดยตรง!

หมัดนี้...

มีพลังมังกร 220 ตัว!

ตู้มมมม!

หมัดเดียวกระแทกลงไป

พลังอันน่าสะพรึงกลัวก็กระจายไปทั่วอวกาศในทันที

อวิ๋นเทียนหมานยังไม่ทันตอบสนอง ก็ถูกกระแทกบินออกไป!

จากนั้นกู่หยางก็เคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ปรากฏตัวข้างหลังอวิ๋นเทียนหมานในพริบตา

ประเคนหมัดออกไปอีกครั้ง!

ปัง!

ปัง!

ปัง!

กลางอากาศ

อวิ๋นเทียนหมานก็เหมือนเป็นกระสอบทราย ไม่มีแรงตอบโต้เลย

หมัดของกู่หยางกระแทกลงครั้งแล้วครั้งเล่า

แต่ละครั้งที่กระแทกลง บนตัวอวิ๋นเทียนหมานก็จะมีรอยช้ำที่ทำให้คนนับไม่ถ้วนตกใจ!

หากอวิ๋นเทียนหมานไม่แข็งแกร่ง คงตายภายใต้พลังหมัดอันน่าสะพรึงกลัวนี้ไปนานแล้ว!

คนรอบด้างมองฉากกลางอากาศ

พร้อมตาก็กระตุก

ป่าเถื่อน!

ช่างป่าเถื่อนเกินไป!

นี่มันพลังที่มนุษย์จะทำได้หรือ?

แม้แต่ห้ยวงมิติยังถูกกระแทกจนผิดเพี้ยน!

ส่วนอวิ๋นเทียนหมาน...เขาไม่ได้บาดเจ็บรุนแรงนัก

หัวเพียงโดนกระแทกจนบวมปูด

ทั้งตัวเต็มไปด้วยรอยช้ำ

ส่วนคนจากราชวงศ์อื่น ๆ เมื่อเห็นฉากนี้ก็ตัวสั่นเทา

นี่มัน...

พวกเขาแม้กระทั่งรู้สึกถึงแรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัวจากหมัดแต่ละหมัดของกู่หยางได้!

เหมือนสัตว์ประหลาดโดยแท้! ไม่สิ...

ดุร้ายยิ่งกว่าสัตว์ประหลาดอีก!