ตอนที่ 254 ขอบเขตราชัน

ในขณะเดียวกัน

บนแท่นประลอง กู่หยางโบกมือเล็กน้อยอย่างง่ายดาย ก็หยิบเอาของมีค่าและแหวนเก็บของบนร่างเยว่ซิงเฉินใส่ในกระเป๋าหมดสิ้น

หลังต่อสู้ก็เก็บของในสนามรบ สำหรับเขาแล้วที่เป็นการปฏิบัติที่เคยชิน

และในเวลานี้ ผู้คนส่วนใหญ่โดยรอบก็ยังคงอยู่ในอาการตกใจอยู่

หลังจากกู่หยางเก็บแหวนในกระเป๋าเสร็จ ก็กำลังจะหมุนตัวจากไป

แต่ก็พอดีตรงกับช่วงเวลานี้

เสียงโกรธเกรี้ยวก็ดังขึ้นอย่างกะทันหันจากที่ไม่ไกล

"บังอาจสังหารอัจฉริยะแห่งตระกูลข้า เจ้าอยากตายรึ!"

กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งก็ลอยมาเพ่งเป้ากู่หยางในทันที

ช่วงเวลานี้ ใบหน้าของกู่หยางก็เปลี่ยนไปทันที

ดวงตาเบิกขึ้นเล็กน้อย

เขารีบเงยหน้ามองไป

ก็เห็นร่างชราวูบหนึ่งพุ่งขึ้นมาจากที่ไม่ไกลอย่างโกรธเกรี้ยว!

จากการแต่งกายของเขา...ก็เห็นได้ชัดเลยว่าเป็นยอดฝีมือตระกูลเยว่!

และยิ่งไปกว่านั้น...

ยังเป็นยอดฝีมือขอบเขตผันแปรอีกด้วย!

กู่หยางหรี่ตาลง

เมื่อเห็นสถานการณ์เป็นเช่นนี้ กู่หยางก็ไม่รอช้า ใช้ความสามารถมองทะลุชะตากรรมมาตรวจดูข้อมูลของคนผู้นี้ทันที

[เยว่หมิงซาน ยอดฝีมือขอบเขตผันแปรระดับ 6 อายุ 15,900 ปี อายุขัยที่เหลืออยู่:12,500 ปี.... ]

ข้อมูลทยอยปรากฏขึ้นมา กู่หยางก็กวาดตามองตรงไปที่คำสำคัญ ตรวจสอบอายุขัยของอีกฝ่ายได้

"ยังเหลืออีกหนึ่งหมื่นปีหรือ?"

ดวงตากู่หยางเบิกขึ้น ทำท่าเตรียมต่อสู้กับอีกฝ่าย!

เพียงแค่ต่อสู้สักครา เขาก็จะสามารถใช้ความสามารถระบบทำให้เยว่หมิงซานตายได้โดยตรง!

กู่หยางถึงแม้จะมีพลังต่อสู้ไม่เลว เมื่อใช้ไม้ตายหมดแล้วก็ไม่ได้เกรงกลัวยอดฝีมือขอบเขตมรณะชีวัน

แต่หากเป็นยอดฝีมือขอบเขตผันแปร...

ก็ยากที่จะโต้ตอบ!

แต่นี่ไม่ได้แปลว่าเขาจะไม่มีความสามารถในการโต้กลับแม้แต่น้อย!

ครู่ถัดมา

เยว่หมิงซานก็กวาดมือใหญ่ออกไป ถึงกับฉีกห้วงมิติโดยตรงออกเป็นสองท่อน ชั่วพริบตานั้นก็ปรากฏขึ้นตรงหน้ากู่หยาง

"เดิมทีก็เป็นเพียงการต่อสู้ระหว่างอัจฉริยะฟ้าประทาน เจ้าดันกระทำการโหดเหี้ยมป่าเถื่อนเช่นนี้ ลงมือไปทำร้ายศิษย์ร่วมสำนัก สถาบันศักดิ์สิทธิ์มรกตเร้นลับจะไม่ให้ที่แก่เจ้า!"

ดวงตาเยว่หมิงซานเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

"เยว่ซิงเฉินเป็นอัจฉริยะน้อยแห่งตระกูลเยว่ของข้า ในอนาคตอาจจะทะลวงผ่านเข้าสู่ขอบเขตราชันได้ ตอนนี้เจ้าสังหารเขา เจ้าต้องชดใช้!"

เมื่อคำพูดจบลง กลิ่นอายบนร่างเยว่หมิงซานก็พลุ่งพล่านออกมา

แรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งก็ถาโถมลงมายังศีรษะกู่หยางทันที

เห็นฉากนี้ อัจฉริยะฟ้าประทานมากมายต่างตกใจ

ยอดฝีมือขอบเขตผันแปรลงมือด้วยตัวเอง!?

และยิ่งไปกว่านั้น...

คำพูดนี้ก็ทำให้อัจฉริยะบนรายชื่อมรกตขมวดคิ้ว

หลัวเหยียนเทียนยิ่งเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามในดวงตา

ก้าวขึ้นไปบนลานประลองความตายก็เป็นการต่อสู้ที่ช่วงชิงชีวิตอยู่แล้ว!

บาดเจ็บถึงแก่ชีวิตเป็นเรื่องปกติ

ตอนนี้เยว่หมิงซานลงมือ ก็ถือว่ามองข้ามกฎของสถาบันศักดิ์สิทธิ์มรกตเร้นลับไปแล้ว!

ใบหน้าของกู่หยางก็เผยรอยยิ้มเย็นชาออกมาเล็กน้อย

"ข้ากับเยว่ซิงเฉินตกลงต่อสู้บนลานประลองความตายเพื่อหาผู้ชนะ เพื่อตัดสินเป็นตาย ตอนนี้ข้าชนะ เขาแพ้ เขาตาย เป็นเรื่องสมควรอย่างยิ่ง!"

"เจ้าคิดจะฝ่าฝืนกฎของสถาบันศักดิ์สิทธิ์มรกตเร้นลับรึ!?"

ได้ยินคำพูดของกู่หยาง

ไฟโทสะในดวงตาของเยว่หมิงซานยิ่งรุนแรงขึ้น

เด็กคนนี้...

"ปากลมคมคาย! ไม่ว่าอย่างไร เจ้าต่อสู้กับศิษย์ร่วมสำนักถึงกลับลงมือเช่นนี้ นิสัยโหดเหี้ยมป่าเถื่อน ไม่ต่างอะไรกับปีศาจมารร้าย! หากปล่อยให้เจ้าเติบโตต่อไป ย่อมเป็นภัยต่อสวรรค์และปวงชน วันนี้...ข้าจะเป็นตัวสวรรค์ลงโทษเจ้า ประหารชีวิตสัตว์ร้ายเสีย!"

เยว่หมิงซานร้องตะโกนเสียงดัง

คำพูดเต็มไปด้วยความชอบธรรม และอาละวาดฉวยหมวกจอมโจรสวมให้กู่หยางอย่างรุนแรง

และในขณะที่คำพูดสิ้นสุดลงในทันใด

เขาก็ยกมือขึ้น กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวถึงกับพลุ่งพล่านออกมาจากฝ่ามือเขา

เขาตั้งใจจะใช้โอกาสนี้ กำจัดกู่หยางให้ได้!

เช่นนี้แล้ว...ก็ถือว่าล้างแค้นให้กับอัจฉริยะของเขาได้!

เห็นอย่างนี้

ใบหน้าของกู่หยางก็เผยความเย็นชาออกมาเล็กน้อย

กระบี่ประกายเหมันต์ในมือก็ค่อย ๆ หายไป กระบี่ตัดสวรรค์ก็ถูกเขากำไว้ในมือ

เขาทำท่าจะต่อสู้แล้ว!

หากเยว่หมิงซานกล้าลงมือใส่เขา เขาก็จะไม่ลังเลเช่นกันที่จะปรับแต่งอายุขัยให้เยว่หมิงซานตกตายในวันนี้!

แน่นอน ระบบก็เป็นฝ่ายสุดท้ายและสำคัญที่สุด

หากไม่จำเป็นถึงขั้นสุดท้าย เขาก็จะไม่ใช้มันง่าย ๆ

"ไปตายเสีย!"

เยว่หมิงซานก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ตาแดงก่ำ ฝ่ามือปัดลง พลังอำนาจอันท่วมท้นก็ถาโถมมาทันที

ครั้งนี้ กู่หยางก็รู้สึกถึงพลังอำนาจที่ไม่อาจต้านทานได้เลยแม้แต่น้อย!

หากถูกฝ่ามือนี้ตีถูก...แม้จะเอาไม้ตายออกมาหมด ก็ไม่มีทางสกัดกั้นได้แน่นอน!

"นี่คือ...พลังของยอดฝีมือขอบเขตผันแปรหรือ!?"

ใจของกู่หยางสั่นสะเทือนไม่หยุด

เห็นฝ่ามือนั้นเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที กู่หยางก็อดไม่ได้ที่จะกำกระบี่ตัดสวรรค์ในมือแน่น สูดหายใจเข้าลึก ๆ ทำท่าจะโต้กลับในยามคับขัน

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ลงมือ

ในชั่วขณะนั้น กลิ่นอายที่น่าสะพรึงกลัวและสูงส่งยิ่งกว่าก็โถมกระหน่ำจากฟากฟ้า

"เยว่หมิงซาน เจ้าช่างมีความกล้ามากมายเสีจริง กล้าที่จะมาก่อเรื่องในอาณาเขตของข้ารึ?"

เสียงอันศักดิ์สิทธิ์และสูงส่งดังมาจากกลางอากาศ

ทุกคนต่างพากันเงยหน้ามองอย่างเป็นเอกฉันท์

ทันใดนั้นก็เผยสีหน้าตกใจ ทุกคนพากันคุกเข่าลงครึ่งตัว

"คารวะท่านคณบดี!"

หลัวเหยียนเทียนและทั้งสามคนต่างพยักหน้าเล็กน้อยแสดงความเคารพ!

ครั้งนี้ เหอชิงเซวียนกำลังยืนอยู่กลางอากาศ

หลังของเขาเหมือนกับมีดวงอาทิตย์ขนาดมหึมาลอยอยู่

ดูเปล่งประกายและศักดิ์สิทธิ์อย่างยิ่ง!

กลิ่นอายของขอบเขตราชันพลุ่งพล่านออกมา

ครอบคลุมทั่วทั้งสนาม

และช่วงเวลานี้...

กลิ่นอายบนร่างเยว่หมิงซานก็แตกสลายหมด

ครั้งนี้เขาตัวสั่นไปทั้งตัว หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น

เขามองไปที่เหอชิงเซวียนบนท้องฟ้าด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

"คณ...คณบดี!?"

ตอนนี้เยว่หมิงซานรู้สึกเสียใจมาก!

เขาไม่คิดว่า...คณบดีเหอชิงเซวียนที่ปกติแล้วเห็นแต่หัวก็ไม่เห็นหาง จะอยู่ในลานฝ่ายใน

การต่อสู้ระหว่างอัจฉริยะสองคนธรรมดาเท่านั้น จะดึงดูดความสนใจจากยอดฝีมือขอบเขตราชันได้อย่างไร!?

สองขาของเยว่หมิงซานสั่นระริก

เขาแย้มปากออกอย่างยากลำบาก พยายามเอ่ยวาจาขออภัย

"เจ้าไม่ต้องเสียแรงพูด"

"การต่อสู้เป็นตาย ใครชนะก็ออกมาได้ เยว่ซิงเฉินแพ้ ย่อมต้องตาย"

"และเจ้าในฐานะผู้อาวุโสตระกูลเยว่ รู้ดีถึงกฎอยู่แล้วแต่กลับยังกล้าทำลายกฏ"

"สมควรตาย"

เหอชิงเซวียนมองเยว่หมิงซานด้วยใบหน้าเรียบเฉย

น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความสูงส่งที่ใคร ๆ ก็ไม่กล้าขัดขืนได้!

และเมื่อเหอชิงเซวียนพูดคำสุดท้ายจบลง

เยว่หมิงซานก็ดิ้นรนต่อสู้ในทันที

ต่อสิ่งนี้ เหอชิงเซวียนแม้แต่จะมองสักแวบก็ไม่ได้มอง

เห็นเขาเพียงยื่นมือออกไปที่เยว่หมิงซานแล้วกำมือแน่นทันใด!

กึก ๆ!

ชั่วพริบตานั้น ห้วงมิติรอบ ๆ ตัวเยว่หมิงซานเหมือนจะพังทลายลง แตกละเอียด

และจากนั้นตัวเยว่หมิงซานเองก็ถูกกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวห่อหุ้มกลืนกิน

เยว่หมิงซานถลึงตาโพลง ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจและเสียใจ

แต่ครู่ถัดมา...

ร่างของเยว่หมิงซานกลับแห้งเหี่ยวรวดเร็วขึ้น

โฉมหน้าของเขาก็แก่ชราขึ้นอย่างรวดเร็ว

จากหนุ่มในชั่วพริบตาก็กลายเป็นคนชรากำลังจะตายผู้หนึ่ง

และจากนั้น...เนื้อหนังก็สลายไป กลายเป็นโครงกระดูกขาวโพลน

ฉับพลัน!

โครงกระดูกแตกละเอียดทันที กลายเป็นผุยผงกองหนึ่ง ปลิวไปตามสายลม...

ยอดฝีมือขอบเขตผันแปรผู้หนึ่ง...ก็ล่วงลับไปแล้ว!

ครั้งนี้...

ทุกคนล้วนเผยสีหน้าตกใจ มองดูฉากนี้ด้วยความหวาดกลัวอย่างยิ่ง

นั่นคือ...ยอดฝีมือขอบเขตผันแปรไม่ใช่รึ!?

กลับไม่มีโอกาสโต้ตอบเลยแม้แต่น้อย แล้วก็ตายไปเฉย ๆ เช่นนี้รึ!?

และยิ่งวิธีการตายของเขา...

ก็ยิ่งทำให้คนมากมายขนหัวลุก ตัวสั่นไปทั้งตัว!

น่ากลัวเกินไป!

นี่คือ...

วิธีการของยอดฝีมือขอบเขตราชันหรือ!?

ช่างไม่อาจจินตนาการได้เลย!

ต่ำกว่าขอบเขตราชันทุกคนเป็นได้แค่มดปลวก...ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่พูดเล่น ๆ เท่านั้น!

ครั้งนี้

แม้แต่อัจฉริยะที่มีพรสวรรค์อย่างหลัวเหยียนเทียน ยามนี้ก็อดไม่ได้ที่จะหน้าซีดลง

วิธีการของขอบเขตราชันที่ทำให้ทัศนคติสั่นคลอนเช่นนี้ ก็ทำให้หลัวเหยียนเทียนตัวสั่นไปทั้งตัวเช่นกัน

มันน่ากลัวเกินไป!

วิธีการนี้...เขารู้สึกว่าต่อให้ตัวเองทะลวงถึงขอบเขตผันแปรขั้นสูงสุด ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของขอบเขตราชันอย่างแน่นอน จะถูกเขาบดขยี้ให้ตายอย่างง่ายดาย!

ถึงแม้ว่าขอบเขตผันแปรกับขอบเขตราชันจะห่างกันเพียงขอบเขตเดียว แต่ช่องว่างนี้...

ช่างเหมือนหุบเหวลึก ไม่อาจก้าวข้ามได้!

ต่ำกว่าขอบเขตราชันทุกคนเป็นได้แค่มดปลวก!