ตอนที่ 74 ข้าต้องการประลองกับเขาอย่างลูกผู้ชาย!
“อึก!”
ผู้คนมากมายต่างกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยวาจาใด ๆ แม้ที่นี่จะเป็นสำนักดาราสวรรค์ แต่ด้วยสถานการณ์เช่นนี้ ใครเล่าจะกล้าพูด ปราชญ์เพียงคนเดียวก็กดข่มจนคนทั้งสำนักเงียบสงัด
“วันนี้ ข้าอารมณ์ดี เช่นนั้นจะปล่อยสำนักดาราสวรรค์พวกเจ้าไปก่อน”
หยางชิวกวาดตามองผู้คน โบกมืออย่างใจกว้าง
กล่าวจบ
เขาก็ก้าวเท้าหนึ่งก้าว
ปรากฏตัวขึ้นห่างออกไปสิบล้านลี้ ความเร็วรวดเร็วถึงขีดสุด
ความเร็วเช่นนี้
ไม่เหมือนกับการจากไปอย่างสบายใจ แต่เหมือนกับ... การหนีเอาชีวิตรอด!
เมื่อครู่
ผู้อาวุโสของสำนักดาราสวรรค์ที่ถูกเขาสังหารได้เอ่ยออกมาว่า อีกฝ่ายได้แจ้งข่าวไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสง ด้วยพลังของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงแสง คาดว่าไม่นานก็จะมีปราชญ์เดินทางมาถึง
หากเขายังคงอยู่ในสำนักดาราสวรรค์ หรือคิดจะทำลายสำนักดาราสวรรค์ ก็ไม่ใช่ปัญหา แต่หลังจากนั้นจะหนีอย่างไร นั่นแหละคือปัญหา
ตบะระดับศักดิ์สิทธิ์ ในสถานที่อื่น ๆ นับว่าแข็งแกร่ง
แต่เมื่อเทียบกับดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงแสง ยังคงอ่อนแอเกินไป
วันนี้ เขาได้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงแสงต่อหน้าศิษย์สำนักดาราสวรรค์นับไม่ถ้วน สนุกก็จริง
แต่การแก้แค้นที่ตามมา ย่อมรุนแรงยิ่งนัก
เพราะฉะนั้น เขาต้องหนีออกจากเขตแดนของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงแสงให้เร็วที่สุด
ศิษย์สำนักดาราสวรรค์และผู้อาวุโสนับไม่ถ้วน ต่างตกตะลึง
ยืนนิ่งอยู่กับที่
ปราณมารหายไปแล้ว ท้องฟ้ากลับคืนสู่ความสงบ เรื่องราวทั้งหมดราวกับเป็นเพียงภาพลวงตา ไม่มีความเป็นจริง หากไม่ใช่เพราะทุกคนได้รับบาดเจ็บ พวกเขาคงคิดว่าตนกำลังฝันไป
“ท่านประมุข!” ผู้อาวุโสใหญ่ของสำนักดาราสวรรค์ราวกับคิดอะไรบางอย่างออก เขามิได้สนใจบาดแผลของตนเอง รีบวิ่งไปยังโถงหลักอย่างรวดเร็ว ไม่นานเขาก็พบประมุขสำนักดาราสวรรค์ที่ถูกปิดกั้นตบะอยู่ในห้องลับแห่งหนึ่ง
“ท่านประมุข ท่านเป็นอย่างไรบ้าง” ผู้อาวุโสใหญ่ปลดปล่อยตบะของประมุขสำนักดาราสวรรค์ เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง
“ข้าเจ็บใจยิ่งนัก!!” ทันทีที่ตบะถูกปลดปล่อย ประมุขสำนักดาราสวรรค์ก็ตะโกนเสียงดัง ราวกับสัตว์ร้ายคำราม เสียง “ปัง” ดังขึ้น
เขาลุกขึ้นยืน ร่างกายเต็มไปด้วยกลิ่นอายอำมหิต
“หยางชิวเล่า หยางชิวอยู่ที่ใด ข้าต้องการประลองกับเขาอย่างลูกผู้ชาย!!!”
“ท่านประมุข เขาบรรลุระดับศักดิ์สิทธิ์แล้ว!”
ผู้อาวุโสใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“อะไรนะ??!!” ประมุขสำนักดาราสวรรค์หน้ามืด ร่างกายเซถลา เกือบจะเป็นลม เขามองท้องฟ้า ตะโกนอย่างสิ้นหวัง เสียงเต็มไปด้วยความโศกเศร้า
“โอสถฟ้าดินประทานพรของข้า!!!”
“เร็วเข้า!!”
“รีบแจ้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงแสง อย่าปล่อยให้หยางชิวคนชั่วช้าสามานย์หนีไป!”
ไม่นานนัก ประมุขสำนักดาราสวรรค์ก็รู้สึกตัว กล่าวอย่างรวดเร็ว
“ท่านประมุขไม่ต้องกังวล พวกเราได้แจ้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงแสงแล้ว คาดว่าตอนนี้พวกเขาคงจะส่งคนไปไล่ล่าหยางชิวแล้ว คนชั่วร้ายผู้นั้นเพิ่งจะบรรลุระดับศักดิ์สิทธิ์ คงหนีไปไม่ไกลนัก!”
ผู้อาวุโสใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ด้วยพลังของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงแสง พวกเขาย่อมต้องล้างแค้นให้กับพวกเรา!”
“อืม...” เมื่อได้ยินคำว่าล้างแค้น ประมุขสำนักดาราสวรรค์ก็รู้สึกราวกับถูกสูบพลังทั้งหมดออกจากร่างกาย ทรุดลงไปนั่งบนพื้น เงยหน้ามองท้องฟ้าด้วยมุมสี่สิบห้าองศา
มุมตาปรากฏหยาดน้ำตา
“หยางชิวต้องตายอย่างแน่นอน แต่โอสถฟ้าดินประทานพรของข้าก็หายไปเช่นกัน!”
ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงแสง
บนขุนเขาเทวาแห่งหนึ่ง
ณ ขุนเขา
มีต้นเหมยเก่าแก่ ต้นไม้นี้ไม่รู้ว่าเติบโตมานานเท่าใดแล้ว กิ่งก้านสาขาเต็มไปด้วยดอกเหมย บานสะพรั่งท้าทายสายลมหนาว กลิ่นหอมกระจายไปทั่วทั้งขุนเขา
ใต้ต้นเหมย
ประมุขศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงแสงสวมชุดคลุมยาว สวมมงกุฎหยก ใบหน้าปกคลุมไปด้วยแสงเทวะ เขานั่งอยู่ข้างโต๊ะหิน มือข้างหนึ่งถือหมาก
กำลังเล่นหมากกับเงาร่างสีดำ
“เรื่องของหอคอยกลไกสวรรค์ ตรวจสอบไปถึงไหนแล้ว”
ประมุขศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงแสงวางหมากลง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ไม่อาจตรวจสอบได้”
เงาร่างสีดำส่ายหน้า หยิบหมากขึ้นมาวางลง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง กล่าวว่า “หอคอยกลไกสวรรค์ราวกับปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน อยู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นในเมืองต้าฮวง”
“พวกเราตรวจสอบพื้นที่โดยรอบสิบล้านลี้ ก็ไม่พบร่องรอยใด ๆ”
“โอ้?” ประมุขศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงแสงเลิกคิ้ว หยุดวางหมาก เอ่ยอย่างประหลาดใจ “ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน? ด้วยความสามารถของพวกเจ้า ไม่อาจสืบหาข้อมูลใด ๆ ได้หรือ”
“ไม่อาจสืบหาได้”
เงาร่างสีดำส่ายหน้าอีกครั้ง
“แปลกประหลาดยิ่งนัก” ประมุขศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงแสงขมวดคิ้ว
เขาไม่เชื่อว่าในโลกนี้จะมีคนปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหัน และไม่เชื่อว่าจะมีคนลบเรื่องราวในอดีตทั้งหมดได้
แต่จากการตรวจสอบหลายวันที่ผ่านมา ทุกอย่างล้วนบ่งบอกว่า
เจ้าหอคอยกลไกสวรรค์ปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหัน ในอดีตไม่มีร่องรอยของเขา
แม้จะนำเรื่องราวของเขาไปเปรียบเทียบกับมหาจักรพรรดิบางคนที่หายสาบสูญไป ก็ยังไม่ตรงกัน ดูเหมือนจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ
“หรือว่า... จะมีคนที่สามารถลบเรื่องราวในอดีตทั้งหมดได้จริง ๆ”
ประมุขศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงแสงวางหมากลง นิ้วมือเคาะเบา ๆ บนโต๊ะ ทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“เจ้าคิดว่า เขาจะปิดบังกลไกสวรรค์หรือไม่ ทำให้พวกเราไม่สามารถตรวจสอบอดีตของเขาได้”
เงาร่างสีดำครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง กล่าวว่า “ไม่แน่ว่าจะเป็นไปได้ เจ้าหอคอยกลไกสวรรค์สามารถทำนายกลไกสวรรค์ได้ การปิดบังกลไกสวรรค์ คงไม่ใช่เรื่องยาก”
“คนผู้นี้อันตรายเกินไป” ประมุขศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงแสงมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เอ่ยว่า “ที่มาของเขานั้นเป็นปริศนา แถมยังมีความแค้นกับดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงแสง ข้ากังวลว่าเขาจะทำนายที่มาของข้า”
“หากเขาทำนายได้จริง ๆ แผนการที่พวกเราเตรียมมาเป็นหมื่นปี คงต้องสูญเปล่า!”
“แถมยัง...”
“แถมยังต้องเป็นศัตรูกับดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงแสงอีกด้วย!”
คำพูดนี้ของประมุขศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงแสง ฟังดูขัดแย้ง แต่สำหรับเงาร่างสีดำ กลับเป็นเรื่องปกติ เขามองเห็นด้วย พยักหน้าเบา ๆ
เงาร่างสีดำกล่าวว่า “เรื่องที่ท่านกล่าว ข้าเข้าใจ เพียงแต่...”
เขายังพูดไม่จบ
ประมุขศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงแสงมีสีหน้าเปลี่ยนไป โบกมือเบา ๆ เอ่ยว่า
“มีคนมา เจ้าจงหลบไปก่อน”
“ขอรับ”
เงาร่างสีดำพยักหน้า ร่างกายหายไปกับสายลม ไม่อาจสัมผัสถึงกลิ่นอายใด ๆ
หลังจากเงาร่างสีดำจากไป
เหลิงเฉียนชิวก็เดินขึ้นมาจากเชิงเขาทีละก้าว
Copyright © 2025 xxxxx.com, All Right Reserved