กำราบภพด้วยระบบกลไกสวรรค์ ตอนที่ 178 คนของเผ่ามารโลหิต

"โลกเงาโลหิตงั้นหรือ"

ชายวัยกลางคนแสดงสีหน้าเคร่งขรึม กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "นั่นคือโลกที่แตกสลาย ด้อยกว่าโลกนี้เล็กน้อย"

"โลกที่แตกสลาย?"

หลินจ้านขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจ

"นายน้อยไม่เคยได้ยินก็ไม่ใช่เรื่องแปลก คนของเผ่ามารโลหิตมาที่โลกนี้ นานกว่าอายุขัยของมหาจักรพรรดิของพวกเราเสียอีก"

ชายวัยกลางคนถอนหายใจ กล่าวว่า "โลกของเผ่ามารโลหิตดูเหมือนจะมีปัญหา มรรคาสวรรค์ไม่สมบูรณ์ มีเพียงเผ่ามารเท่านั้น และการที่พวกเขาจะบรรลุระดับจักรพรรดิ ยากลำบากยิ่งนัก อัจฉริยะรุ่นเดียวกัน

มีเพียงคนเดียวเท่านั้น ที่สามารถบรรลุระดับจักรพรรดิได้"

"แม้จะบรรลุระดับจักรพรรดิ อายุขัยก็มีเพียงไม่กี่หมื่นปี"

ไม่กี่หมื่นปีหรือ

หลินจ้านใจสั่น อายุขัยเช่นนี้ นับว่าสั้นมาก แม้แต่ปราชญ์บางคนที่โชคดี ก็สามารถมีชีวิตอยู่นับหมื่นปี หากได้รับโอสถยืดอายุ

ก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้นานนับแสนปี

ส่วนมหาจักรพรรดิ

อย่างน้อยก็หลายล้านปี

แม้ตอนนี้จะไม่มีมหาจักรพรรดิปรากฏ แต่ทุกคนเชื่อว่ายังคงมีมหาจักรพรรดิที่มีชีวิตอยู่ เพราะเมิ่งชิ่งจือที่เป็นเพียงกึ่งจักรพรรดิ ยังคงมีชีวิตอยู่นับล้านปี

มหาจักรพรรดิย่อมต้องแข็งแกร่งกว่า

"ใช่"

ชายวัยกลางคนพยักหน้า กล่าวว่า "เพราะเหตุผลนี้ พวกเขาจึงต้องการมาที่โลกนี้ เพราะโลกนี้ สามารถยืดอายุขัยของพวกเขาได้!"

"ในอดีต มหาจักรพรรดิของเผ่ามารโลหิตเคยนำทัพมาที่โลกนี้ แต่ถูกประมุขศักดิ์สิทธิ์ปฐมกาลขวางทาง พวกเขาต่อสู้กันนอกอาณาเขตสามปี สุดท้ายประมุขศักดิ์สิทธิ์ปฐมกาลบาดเจ็บสาหัส ส่วนมหาจักรพรรดิของเผ่ามารโลหิตหายสาบสูญไป"

"เช่นนั้นเอง"

หลินจ้านเข้าใจทันที

โลกนี้ เหนือกว่าโลกเงาโลหิต

คนของโลกเงาโลหิต ย่อมต้องการมาที่นี่

หากเปรียบเทียบกับตนเอง

หากเขารู้ว่ามีโลกที่เหนือกว่านี้ ในโลกนั้น มหาจักรพรรดิสามารถมีชีวิตอยู่ตลอดกาล เขาก็ต้องคิดหาวิธีเข้าไป

"การที่คนของเผ่ามารโลหิต ปรากฏตัวอยู่ในรายนามอัจฉริยะและรายนามประมุขศักดิ์สิทธิ์ หมายความว่าอย่างไร"

หลินจ้านถาม

"อาจจะ..."

ชายวัยกลางคนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง กล่าวอย่างช้า ๆ "พวกเขาต้องการย้ายมาที่นี่อีกครั้ง"

เทือกเขาโลหิต

ภายในเทือกเขา

ลมหนาวพัดผ่าน กลิ่นอายอำมหิตและเมฆสีเลือดปกคลุมทั่วสารทิศ ราวกับมีเสียงร้องครวญของวิญญาณมากมาย ดังกึกก้องอยู่ภายในหุบเขา

ใจกลางเทือกเขา

โถงใหญ่ตั้งตระหง่าน ปล่อยบรรยากาศอันน่ากลัวออกมา ราวกับมีเทพมารมากมายซ่อนตัวอยู่ บิดเบือนห้วงมิติโดยรอบ

ระหว่างโถงใหญ่แต่ละหลัง

มีทหารมากมาย สวมชุดเกราะเย็นยะเยียบ เดินตรวจตราอย่างเป็นระเบียบ

มองอย่างคร่าว ๆ

มีไม่ต่ำกว่าล้านคน

ราวกับมหาสมุทรสีแดง ไร้ขอบเขต

ภายในเทือกเขา เต็มไปด้วยทหาร

ในส่วนลึก

ยังคงมีทหารจำนวนมากปรากฏขึ้น มากมาย ไร้ขอบเขต เดินอย่างเป็นระเบียบ ทุกย่างก้าว ท้องฟ้าสั่นสะเทือน ราวกับพวกเขากำลังเดินทางมาจากโลกอื่น

ต้องการจะทำลายล้างโลกนี้

จิตสังหารพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

"เกิดอะไรขึ้น!"

ภายในโถงใหญ่แห่งหนึ่ง ปรากฏกลิ่นอายอันน่ากลัว เย็นยะเยียบ รังสีอำนาจระดับศักดิ์สิทธิ์แผ่กระจายออกไป ทำให้ผู้คนในโถงใหญ่รู้สึกหนาวสั่น

ราวกับตกอยู่ในเหวน้ำแข็ง

ชายร่างกำยำคนหนึ่ง ผมสีแดง ใบหน้าเคร่งขรึม นั่งอยู่บนบัลลังก์สีดำ มองไปรอบ ๆ ดวงตาเย็นชา กล่าวอย่างแผ่วเบา

"ข้าเพิ่งจะเดินทางมาถึงโลกนี้ ข่าวสารนี้ เหตุใดจึงแพร่ออกไป!"

"แถมยังบอกว่าข้าอยู่ในรายนามประมุขศักดิ์สิทธิ์อีกด้วย หรือพวกเจ้าต้องการให้ทุกคนในโลกนี้ รู้ว่าพวกเรามาถึงแล้ว"

ฉื่ออู๋เซิงโกรธแค้น

พวกเขา เผ่ามารโลหิต

เพิ่งจะเดินทางมาถึงโลกนี้ ต้องการจะทำการใหญ่

เขาในฐานะผู้นำ จึงใช้ตัวตนประมุขของเผ่ามารโลหิต หลอกลวงผู้อื่น

เพียงเพื่อปิดบังตัวตน

แต่ไม่นึกเลยว่า

เพียงไม่กี่วัน

ข่าวนี้ก็แพร่ออกไป

หรือว่าในเผ่ามารโลหิต มีสายลับของเผ่าพันธุ์อื่น

เมื่อคิดถึงตรงนี้

ฉื่ออู๋เซิงก็มองไปยังผู้คนเบื้องล่าง ดวงตาเย็นชา ราวกับคมมีด ต้องการมองทะลุไปถึงหัวใจของพวกเขา

“ประมุขโปรดใจเย็น”

ตอนนั้นเอง ชายชราคนหนึ่ง เดินออกมาอย่างช้า ๆ ในมือถือไม้เท้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“หอคอยกลไกสวรรค์มีชื่อเสียงโด่งดัง คาดว่าคงมีพลังไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าหอคอยกลไกสวรรค์คงเชี่ยวชาญการทำนายชะตา”

“โอ้?” ฉื่ออู๋เซิง สีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย เขามองชายชรา เอ่ยถามว่า “สหายเต๋าเสวี่ยเหยียน ก็เชี่ยวชาญการทำนายชะตามิใช่หรือ เหตุใดเรื่องใหญ่เช่นนี้ ท่านถึงไม่ปิดบังฟ้าดิน”

ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ผู้ที่เชี่ยวชาญการหลอมโอสถ การหลอมอาวุธ การสร้างค่ายกล และการทำนายชะตา

ล้วนเป็นบุคคลที่หายาก

พลังของพวกเขา อาจจะไม่แข็งแกร่ง

แต่คุณค่าของพวกเขา ยิ่งใหญ่มาก

เสวี่ยเหยียนผู้นี้ แม้จะเป็นเพียงระดับศักดิ์สิทธิ์ระยะต้น ด้อยกว่าฉื่ออู๋เซิงมาก แต่เขาก็ไม่กล้าดูถูก

แม้จะโกรธแค้น

เขาก็ต้องอดทน

“เรื่องนี้... เป็นความผิดของข้าเอง” เสวี่ยเหยียนหน้าเสีย เอ่ยว่า “ข้าเคยทำนายแล้ว การเดินทางมาที่โลกนี้ของพวกเรา คงไม่มีปัญหาจะไม่มีใครรู้”

“ไม่นึกเลยว่า...”

เสวี่ยเหยียนก็สงสัยเช่นกัน

เขาทำนายแล้ว

การเดินทางมาที่โลกนี้ของพวกเขา ไม่มีปัญหา จะไม่มีใครสนใจ เหตุใดจึงถูกเปิดเผย

นี่มันไม่สมเหตุสมผล!