ตอนที่ 102

 ตอนที่ 102 ห้าเฒ่าภูเขาการค้า

หอคอยกลไกสวรรค์

ผู้คนมากมายที่อยู่รอบ ๆ เริ่มแยกย้ายกันไป

เมื่อไม่มีภัยคุกคาม เมืองต้าฮวงก็กลับคืนสู่ความสงบสุข เพียงแต่คนในเมืองลดลงไปเล็กน้อย

แต่เรื่องนี้ไม่สำคัญ

ไม่นานนัก พวกเขาก็จะกลับมาอีกครั้ง

เพราะว่าเมืองต้าฮวง ภายในรัศมีแสนลี้ อาจจะไม่ใช่เมืองที่ใหญ่ที่สุด แต่เป็นเมืองที่ปลอดภัยที่สุด ก็เพราะว่ามีหอคอยกลไกสวรรค์ตั้งอยู่!

ยิ่งไปกว่านั้น

หลี่อวิ๋นได้ลงมือแล้ว

เรื่องนี้แพร่กระจายออกไปราวกับพายุ

คนที่สามารถดึงดูดเคราะห์สวรรค์ และปิดกั้นการรับรู้ของมรรคาสวรรค์ ทำให้เคราะห์สวรรค์สลายไปจะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไร

ต้องรู้ว่า คนทั่วไป แม้แต่ทัณฑ์สวรรค์ยังไม่สามารถควบคุมได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเคราะห์สวรรค์

ราวกับเล่นตลกกับมรรคาสวรรค์!

คนที่ได้ยินเรื่องนี้ต่างก็อุทาน

สมกับเป็นเจ้าหอคอยกลไกสวรรค์ สมกับเป็นคนที่สามารถทำนายกลไกสวรรค์ได้!

ภายในหอคอยกลไกสวรรค์

หลี่อวิ๋นนอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ยาว นิ้วมือเคาะเบา ๆ บนที่เท้าแขน “ก๊อก ก๊อก”

เสียงดังก้องกังวานไปทั่วห้องโถง

“ประมุขศักดิ์สิทธิ์ประกายแสง”

สี่คำนี้หลุดออกมาจากปากของหลี่อวิ๋น

ไม่นานนัก

ดวงตาของเขา ปรากฏแสงเย็นเฉียบ

จากการส่งคนมาลักพาตัว กลายเป็นการวางค่ายกลหน้าประตูหอคอยกลไกสวรรค์ หรือว่าประมุขศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงไม่รู้จักความเจ็บปวด

ก่อนหน้านี้มีสำนักดาราสวรรค์สองคน ต่อมาเป็นเหลิงเฉียนชิว เขาให้หยางชิวไปช่วงชิงโอสถฟ้าดินประทานพรมา ดูเหมือนว่าประมุขศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงจะไม่รู้จักบทเรียน

“ยังมีวังมารสวรรค์อีก”

หลี่อวิ๋นขมวดคิ้ว

ขุมอำนาจนี้ เขาไม่รู้จัก ไม่เคยได้ยิน แต่การที่อีกฝ่ายปรากฏตัวพร้อมกับประมุขศักดิ์สิทธิ์ประกายแสง แสดงว่าคงไม่ธรรมดา ประมุขศักดิ์สิทธิ์ประกายแสงถึงกับร่วมมือกับคนในสายมาร

เรื่องนี้ หากแพร่ออกไป คนมากมายคงตกตะลึง

ในโลกเดิมของเขา

คงขึ้นลำดับหนึ่งของเทรนทวิตเตอร์

คนที่ชอบเผือกเรื่องชาวบ้าน คงอยากจะดูเรื่องสนุก

“อืม”

หลี่อวิ๋นนั่งขึ้น ตัดสินใจ เขาจะปล่อยข่าวนี้ไปก่อน เพราะได้มาโดยไม่เสียแต้มกลไกสวรรค์

เขายกมือขึ้น เตรียมจะเขียนข้อมูลนี้ลงบนศิลาจารึกนอกหอคอยกลไกสวรรค์

เงาร่างหนึ่ง เดินเข้ามาจากภายนอก

“ขอสอบถาม เจ้าหอคอยกลไกสวรรค์อยู่หรือไม่”

“คนของดินแดนศักดิ์สิทธิ์อัคคีชาดหรือ”

หลี่อวิ๋นวางมือลง เขามองแผงข้อมูลของคนผู้นั้น เอ่ยอย่างแผ่วเบา

“มาเพราะเรื่องของประมุขศักดิ์สิทธิ์อัคคีชาดหรรือ?”

“หืม??”

ซีเซี่ยงหนานตกตะลึง

เขาใช้ยันต์เคลื่อนย้ายขนาดใหญ่ เดินทางจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์อัคคีชาดมายังเมืองต้าฮวง ยังไม่ทันได้เอ่ยสิ่งใดออกมา เจ้าหอคอยกลไกสวรรค์กลับรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว

เขาตื่นเต้น จึงได้รีบเอ่ยถาม

“ประมุขศักดิ์สิทธิ์ของพวกเรา เคยมาที่หอคอยกลไกสวรรค์หรือไม่ขอรับ”

“ไม่เคย!”

หลี่อวิ๋นส่ายหน้า

ซีเซี่ยงหนานหน้าเสีย

“หลี่ผู้นี้เพียงแค่บอกว่า ประมุขศักดิ์สิทธิ์ของพวกเจ้า มาผิดเวลา พบเจอกับค่ายกลสังหารระดับราชันศักดิ์สิทธิ์ แม้เขาจะมีพรสวรรค์ แต่ตบะก็เป็นเพียงระดับจอมศักดิ์สิทธิ์”

หลี่อวิ๋นมองซีเซี่ยงหนานแวบหนึ่ง เอ่ยอย่างแผ่วเบา “ตบะระดับจอมศักดิ์สิทธิ์ เดินทางเข้าไปในค่ายกลสังหารระดับราชันศักดิ์สิทธิ์ ผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร คงไม่ต้องบอกกระมัง”

“ค่ายกลสังหารระดับราชันศักดิ์สิทธิ์หรือ”

ซีเซี่ยงหนานขมวดคิ้ว เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “ท่านผู้อาวุโสกล่าวว่ามีคนวางค่ายกลสังหาร เพื่อสังหารประมุขศักดิ์สิทธิ์ของพวกเราหรือ”

“ใช่”

หลี่อวิ๋นพยักหน้า ชี้ไปยังเบื้องนอก กล่าวว่า “หากเจ้าไม่เชื่อ ก็ออกไปถามดู ผู้คนมากมายในเมืองต้าฮวงต่างก็รู้เรื่องนี้”

“เจ้าหอคอยกลไกสวรรค์กล่าวเช่นนี้ ข้าน้อยย่อมต้องเชื่อ”

ซีเซี่ยงหนานกล่าว

เขาเดินทางมาอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่าในเมืองต้าฮวงเกิดเรื่องใดขึ้น แต่ด้วยฐานะของเจ้าหอคอยกลไกสวรรค์ ย่อมไม่หลอกลวงเขา

เพียงแต่เขาสงสัย

เขาเดินมาจากภายนอก ไม่ได้สัมผัสถึงกลิ่นอายของค่ายกล

เป็นไปไม่ได้

หากมีค่ายกล แม้จะถูกทำลาย ก็ยังคงมีร่องรอยของค่ายกลหลงเหลืออยู่ ในห้วงมิติก็ควรจะมีลวดลายของค่ายกล เหตุใดจึงหายไปอย่างไร้ร่องรอย

“ค่ายกลถูกข้าทำลายไปแล้ว”

หลี่อวิ๋นมองซีเซี่ยงหนาน เอ่ยต่อ “เจ้าจึงไม่สามารถสัมผัสกลิ่นอายของค่ายกลได้”

ทำ... ทำลายไปแล้ว?

ซีเซี่ยงหนานพูดไม่ออก

ในชั่วขณะนี้

แม้แต่เรื่องที่ความคิดของเขาถูกมองทะลุ เขาก็ลืมเลือนไป

ค่ายกลสังหารระดับราชันศักดิ์สิทธิ์ ถูกทำลายอย่างง่ายดาย ตบะระดับใดจึงจะสามารถทำได้ ตบะระดับอภิศักดิ์สิทธิ์คงทำไม่ได้กระมัง

หรือว่าจะเป็นกึ่งจักรพรรดิ?

เขาอยากจะถามว่า ในเมื่อเจ้าหอคอยกลไกสวรรค์แข็งแกร่งเช่นนี้ เหตุใดจึงไม่ช่วยเหลือประมุขศักดิ์สิทธิ์อัคคีชาด

แต่คำถามนี้

เขาไม่กล้าเอ่ยออกมา

ในโลกใบนี้ ยอดฝีมือมากมาย ใครจะรู้ว่าเจ้าหอคอยกลไกสวรรค์ผู้นี้ มีนิสัยเช่นไร

เขาเดินทางมาที่นี่

เพื่อสืบหาคนที่ลงมือสังหารประมุขศักดิ์สิทธิ์ หากไปกล่าวโทษเจ้าหอคอยกลไกสวรรค์

อาจจะยิ่งวุ่นวาย

มิเพียงแต่ไม่สามารถล้างแค้น

แถมยังสร้างศัตรูที่แข็งแกร่งอีกคน

ในฐานะผู้อาวุโสของดินแดนศักดิ์สิทธิ์อัคคีชาด เขาไม่มีทางทำเรื่องโง่เขลาเช่นนั้น

“เจ้าหอคอยกลไกสวรรค์ ท่านรู้หรือไม่ว่าใครเป็นคนวางค่ายกล”

ซีเซี่ยงหนานเอ่ยถาม

“รู้”

หลี่อวิ๋นกล่าว

“ขอให้...”

ซีเซี่ยงหนานกำลังจะพูดต่อ ทันใดนั้นก็นึกอะไรขึ้นได้ เขายกมือขึ้น หยิบโอสถระดับจอมศักดิ์สิทธิ์สองขวดออกมา ส่งมอบให้หลี่อวิ๋น กล่าวว่า

“ขอให้เจ้าหอคอยกลไกสวรรค์ ช่วยบอกข้าน้อยด้วย”

“ง่ายมาก”

หลี่อวิ๋นมีรอยยิ้มปรากฏขึ้น ใบหน้าดูใจดีขึ้น เขารับโอสถ กล่าวสี่คำอย่างช้า ๆ

“ห้าเฒ่าภูเขาการค้า!”