ตอนที่ 207 ช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก
“รายนามบาปสวรรค์งั้นหรือ!”
เจ้าเมืองลั่วเซี่ยคำรามเสียงดัง ราวกับจอมมารจุติ ปราณมารอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ปกคลุมทั่วทั้งเมือง ทำให้ผู้คนมากมายทรุดลงกับพื้น
ไม่มีใครสามารถต้านทานได้
รังสีอำนาจอันยิ่งใหญ่ แผ่กระจายออกไป ราวกับดวงอาทิตย์ที่กำลังเดือดพล่าน เหมือนกับเทพมารโบราณจุติ หรือราวกับเทพสังหารที่กำลังมองลงมาจากเบื้องบน
ในขณะนี้ ผู้คนมากมายต่างก็อยากจะหนีไปให้ไกล
แรงกดดันของปราชญ์ทำให้พวกเขารู้สึกราวกับจะหายใจไม่ออก
ไม่มีใครอยากอยู่ร่วมเมืองเดียวกันกับจอมมารผู้นี้ เพราะพวกเขาไม่รู้ว่า เมื่อใดกัน ที่พวกเขาจะถูกสังเวย
“อืม!”
แสงวาบหนึ่ง พุ่งทะลวงห้วงมิติ ปราณโลหิตราวกับคลื่นยักษ์ซัดสาด เหมือนกับดาวหางที่พุ่งทะยานขึ้นฟ้าอย่างรวดเร็ว
มุ่งหน้าไปยังที่ไกล
นี่คือระดับจอมศักดิ์สิทธิ์
เขาเห็นเจ้าเมืองลั่วเซี่ยปลดปล่อยปราณมารออกมา ภายในใจรู้สึกไม่ดี จึงคิดจะหนีไปในทันที
แต่วินาทีถัดมา
เจ้าเมืองลั่วเซี่ยกล่าวเสียงดัง ราวกับค้อนขนาดใหญ่กระแทกพื้นดิน คลื่นเสียงแผ่กระจายออกไป ผู้คนมากมายต่างก็สีหน้าซีดเผือด กระอักเลือดออกมา
ระดับจอมศักดิ์สิทธิ์ที่เพิ่งจะหนีไปถึงชายแดนเมืองลั่วเซี่ย ราวกับถูกกระแทกอย่างรุนแรง ร่างกายสั่นสะเทือน ยังไม่ทันได้รู้สึกตัว
ฝ่ามือข้างหนึ่งก็ตกลงมาจากท้องฟ้า ทำลายร่างกายของเขาจนแหลกสลาย กลายเป็นหมอกโลหิต
“รนหาที่ตาย!”
เจ้าเมืองลั่วเซี่ยเรียกฝ่ามือกลับมา
ภายในฝ่ามือมีหยดโลหิตกลิ้งไปมา
นี่คือปราณโลหิตของระดับจอมศักดิ์สิทธิ์
เขาใช้เวลาเพียงเล็กน้อยก็สามารถสกัดออกมาได้
“อึก!”
ข้างกาย
ชายผู้นั้นเห็นหยดโลหิตก็กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
น่ากลัวยิ่งนัก!
ระดับจอมศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้ ต่อสู้กับเจ้าเมือง ไม่สามารถต้านทานได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว
เพียงแค่ปะทะกันครั้งเดียว ก็หายไป หากเจ้าเมืองผู้นี้ต้องการ การสังหารคนทั้งเมือง คงใช้เวลาไม่นาน
“ยังมีใครอยากจะออกจากเมืองลั่วเซี่ยอีกหรือไม่?”
เจ้าเมืองลั่วเซี่ยก้าวขึ้นไปบนท้องฟ้า ใบหน้าเย็นชา ไร้อารมณ์
ตัวตนที่แท้จริงของเขาถูกเปิดเผยออกมาแล้ว เขาจึงไม่ปิดบังอีกต่อไป เสียงของเขา ราวกับดังมาจากขุมนรกที่ลึกที่สุด
ผู้บำเพ็ญภายในเมือง ล้วนได้ยินเสียงนี้ ทุกคนต่างก็รู้สึกหนาวสั่น ราวกับถูกแช่แข็ง
พวกเขาเผชิญหน้ากับปราชญ์ อ่อนแอเกินไป ไม่สามารถต่อสู้ได้
พวกเขาส่วนใหญ่ ไม่สามารถต้านทานการโจมตีของปราชญ์ได้แม้แต่ครั้งเดียว ต่อสู้ก็สู้ไม่ได้ หนีก็หนีไม่ได้
ทันใดนั้น ผู้คนมากมายต่างก็สิ้นหวัง
“วันนี้ มิใช่ข้าที่ต้องการสังหารพวกเจ้า เดิมที พวกเจ้าสามารถมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกสักพัก แต่เจ้าหอคอยกลไกสวรรค์ กลับบีบข้าให้ทำเช่นนี้ ขอให้พวกเจ้าเดินทางไปสู่สุขคติ”
เจ้าเมืองลั่วเซี่ย เสียงเย็นชา
เขายื่นมือข้างหนึ่งออกไป นิ้วชี้ไปยังเบื้องหน้า
“อืม!”
ค่ายกลของเมืองลั่วเซี่ยส่องประกายเจิดจ้า
สว่างไสวยิ่งกว่าดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า สัญลักษณ์มากมาย ปรากฏขึ้นราวกับสร้างจากเลือด น่ากลัวและงดงาม ทำให้ฟ้าดินทั้งหมดแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือด
พลังอันน่าสะพรึงกลัว
พุ่งทะยานออกมาในทันที ท้องฟ้าสั่นสะเทือน พื้นดินสั่นไหว รอยแยกขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นโดยรอบเมืองลั่วเซี่ย แผ่กระจายออกไปทุกสารทิศราวกับโลกาวินาศ
“เจ้าเมืองลั่วเซี่ย เจ้ากล้ารึ!”
มีคนตะโกนเสียงดัง โกรธแค้นยิ่งนัก
“ข้าจะมีอะไรที่ไม่กล้า?”
เจ้าเมืองลั่วเซี่ยสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง
ตอนนี้เขาถูกบีบให้จนตรอก เรื่องราวทั้งหมดในอดีตถูกเปิดเผย ตอนนี้ คาดว่ามีผู้แข็งแกร่งของเผ่ามนุษย์และเผ่าสัตว์อสูร กำลังเดินทางมาที่นี่
รอจนพวกเขามาถึง ตนเองก็ต้องตาย
ในเมื่อต้องตาย เหตุใดไม่ลองต่อสู้สักครั้ง
“เจ้าเมืองลั่วเซี่ย เจ้าช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก หากมิใช่เพราะเจ้าหอคอยกลไกสวรรค์ปล่อยรายนามบาปสวรรค์ออกมา เจ้าคงจะปิดบังตัวตนต่อไป รอจนแข็งแกร่งขึ้น ถึงตอนนั้น คงสร้างความวุ่นวายให้กับโลกใบนี้!”
“วันนี้ แม้พวกเราจะตาย ก็ย่อมมีผู้แข็งแกร่ง มาล้างแค้นให้พวกเรา พวกเราจะรอเจ้าอยู่ในยมโลก!”
ชายชราคนหนึ่ง ผมยาวสลวยสีขาว หัวเราะอย่างโศกเศร้า เสียงของเขาดังกังวาน มองไปยังเจ้าเมืองลั่วเซี่ย ดวงตาดุจกระบี่ ต้องการสังหารอีกฝ่าย
“เช่นนั้นหรือ?”
เจ้าเมืองลั่วเซี่ยหัวเราะอย่างดูแคลน
กล่าวอย่างแผ่วเบา “หากพวกเจ้าคิดว่ารายนามบาปสวรรค์แผ่นหนึ่ง ก็สามารถสังหารข้าได้ คงจะต้องทำให้พวกเจ้าผิดหวัง”
กล่าวจบ เจ้าเมืองลั่วเซี่ยกดฝ่ามือลง ค่ายกลทำงาน จิตสังหารแผ่กระจายออกไป ผู้คนมากมายส่งเสียงร้องอย่างโหยหวน ร่างกายแตกสลาย
เลือดไหลออกมา ไม่ได้ตกลงบนพื้นดิน แต่กลับรวมตัวกัน พุ่งทะยานขึ้นฟ้า กลายเป็นทะเลโลหิต
“รายนามบาปสวรรค์ ไม่อาจสังหารเจ้าได้ เช่นนั้นเฒ่าชราผู้นี้เล่า?”
ขณะที่ผู้คนมากมายกำลังสิ้นหวัง เสียงแหบแห้งดังมาจากห้วงมิติ เข้าไปในหูของทุกคน
เสียงยังไม่ทันจางหายไป
“ตู้ม!”
เสียงดังสนั่นหวั่นไหว
ค่ายกลแตกสลาย กลายเป็นแสงวาบมากมาย พุ่งทะยานไปทุกสารทิศ
สุดขอบฟ้า แสงเซียนส่องสว่าง ปรากฏร่างของชายคนหนึ่ง เดินทางมาอย่างสง่างาม ทุกย่างก้าว ราวกับดวงอาทิตย์ที่กำลังลุกโชน
เขาก้าวเท้าอย่างเชื่องช้า แต่กลับมาถึงในชั่วพริบตา
ผมสีดำสะบัดพลิ้วไสว ดวงตาราวกับดวงดาวมากมาย สลับซับซ้อน ล้ำลึก
ราวกับเทพเซียนจุติ
“ในอดีต เฒ่าชราผู้นี้สงสัย เหตุใดภายในราชวงศ์ จึงมีเรื่องราวเมืองถูกทำลายเกิดขึ้นบ่อยครั้ง จนกระทั่งรายนามบาปสวรรค์ปรากฏขึ้น”
“จึงได้รู้ว่าเป็นเจ้า เจ้าเมืองลั่วเซี่ย ที่อยู่เบื้องหลัง!”
“นี่คือ บรรพบุรุษของราชวงศ์ราชาต้าฉู่!”
มีคนตะโกนออกมาด้วยความตกใจ
Copyright © 2025 xxxxx.com, All Right Reserved