ตอนที่ 111 คิดจะใช้ข้าเป็นเครื่องมือหรือ

ณ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ประกายแสง ในเวลาที่อาวุธจักรพรรดิถูกนำออกมาต่อสู้กัน เกิดเป็นสถานการณ์ที่ชะงักงัน

เมืองต้าฮวง

เบื้องหน้าหอคอยกลไกสวรรค์

เงาร่างสองร่าง เดินทางมาเคียงข้างกัน

เบื้องหน้า คือชายชราผู้หนึ่ง แก่ชรามาก ร่างกายผอมแห้งราวกับหนังหุ้มกระดูก ผมสีขาวโพลน ปรกคลุมไหล่ทั้งสองข้าง เขาเดินมือไพล่หลัง ก้าวเท้าอย่างเชื่องช้า ทุกย่างก้าว ล้วนทำให้ผู้คนเข้าใจผิด คิดว่าอีกไม่นาน เขาก็จะล้มลง

ข้างกายชายชรามีชายวัยกลางคน เดินตามหลัง

ทั้งสองคนนี้

คือประมุขสำนักมารเก้าขุมนรก หยางชิว และบรรพบุรุษของสำนักมารเก้าขุมนรก

"ท่านบรรพบุรุษ โปรดช้าก่อน ข้างหน้าคือหอคอยกลไกสวรรค์"

หยางชิวกล่าวอย่างแผ่วเบา

"มาถึงแล้วหรือ"

ชายชราหยุดก้าวเท้า เงยหน้าขึ้นมองไปยังเบื้องหน้า ในดวงตาของเขาไม่มีรูม่านตา มีเพียงหลุมดำสองหลุม ราวกับหลุมดำในจักรวาล น่าหวาดกลัวยิ่งนัก

ภายในหลุมดำ

ราวกับซุกซ่อนกฎเกณฑ์อันยิ่งใหญ่เอาไว้ ปล่อยแสงเทวะออกมา

"สมกับเป็นคนที่สามารถชี้แนะเจ้าให้บรรลุระดับศักดิ์สิทธิ์ได้"

ชายชรากล่าวเพียงประโยคเดียว

เมื่อครู่ เพียงชำเลืองมอง แม้แต่เขา ผู้แข็งแกร่งยิ่งนัก ก็ยังไม่อาจมองทะลุหอคอยกลไกสวรรค์

หอคอยตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

แต่กลับราวกับถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนา

"ท่านเจ้าหอย่อมไม่ใช่คนธรรมดา"

หยางชิวกล่าวอย่างนอบน้อม

ในตอนนี้

พวกเขามาถึงเบื้องหน้าหอคอยกลไกสวรรค์แล้ว

คำเยินยอของเขา ท่านเจ้าหอย่อมต้องได้ยิน โอกาสเช่นนี้ หากไม่ฉวยเอาไว้ คงน่าเสียดาย

"ท่านบรรพบุรุษ โปรดระวังขั้นบันได"

หยางชิวประคองชายชรา เดินเข้าไปในหอคอยกลไกสวรรค์ทีละก้าว เงยหน้าขึ้น ก็พบกับหลี่อวิ๋นที่กำลังมองพวกเขาด้วยสีหน้าแปลกประหลาด

"ผู้น้อยหยางชิว ขอคารวะท่านผู้อาวุโส"

"เฒ่าชราเมิ่งชิ่งจือ ขอคารวะท่านเจ้าหอ"

หยางชิวกับชายชรา กล่าวพร้อมกัน

"อืม?"

เมื่อเห็นท่านบรรพบุรุษ โค้งคำนับพร้อมกับเขา

หยางชิวก็รู้สึกใจหาย

คนอื่นอาจจะไม่รู้ว่าท่านบรรพบุรุษแข็งแกร่งเพียงใด แต่เขานั้นรู้ดี ท่านบรรพบุรุษคือกึ่งจักรพรรดิ! เพียงแต่มีอายุขัยมากเกินไป พลังโลหิตในร่างกายเสื่อมถอย ลดน้อยลง เมื่อเทียบกับกึ่งจักรพรรดิในช่วงที่ร่างกายแข็งแรง

ย่อมแตกต่างกัน

เพราะใกล้ถึงขีดจำกัด

ท่านบรรพบุรุษจึงปิดผนึกตนเองในโลงศพ ภายในสำนักมารเก้าขุมนรก มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ว่าท่านบรรพบุรุษยังคงมีชีวิตอยู่

แต่ถึงกระนั้น

กึ่งจักรพรรดิที่ใกล้ตาย ก็ยังคงเป็นกึ่งจักรพรรดิ!

บุคคลที่ยิ่งใหญ่ โบราณ น่ากลัวยิ่งนักเช่นนี้ กลับเรียกตนเองว่าเฒ่าชรา และไม่กล้าแสดงความโอหังต่อหน้าท่านเจ้าหอ

นั่นหมายความว่าอย่างไร

หมายความว่า พลังของท่านเจ้าหอ ย่อมต้องเหนือกว่าท่านบรรพบุรุษ!

เป็นไปได้มากว่าจะเป็นถึงระดับมหาจักรพรรดิ!

เพราะว่า

หากท่านเจ้าหอก็เป็นเพียงกึ่งจักรพรรดิ ท่านบรรพบุรุษคงไม่แสดงความเคารพเช่นนี้

หรือว่าท่านเจ้าหอ เป็นมหาจักรพรรดิจริง ๆ

ในตอนนี้

หยางชิวรู้สึกมึนงง แม้ว่าในใจจะมีความคิดนี้มานานแล้ว แต่เมื่อเรื่องราวปรากฏขึ้นเบื้องหน้า เขาก็ยังคงไม่อยากจะเชื่อ

ข้างกาย

เมิ่งชิ่งจือรู้สึกซาบซึ้งใจ โลกใบนี้ ช่างมียอดฝีมือมากมายจริง ๆ

ใครจะคิดว่า

เมืองต้าฮวงเล็ก ๆ แห่งนี้ กลับมียอดฝีมือที่แม้แต่เขาก็ยังไม่อาจมองทะลุ ซ่อนตัวอยู่

"เชิญทั้งสองท่านนั่ง"

หลี่อวิ๋นมองหยางชิวแวบหนึ่ง เอ่ยขึ้น

เขาไม่นึกเลยว่า

หยางชิวผู้นี้ จะนำท่านบรรพบุรุษออกมาด้วย แถมยังเป็นกึ่งจักรพรรดิ เพียงแต่กึ่งจักรพรรดิผู้นี้ ดูเหมือนจะมีปัญหา อายุขัยใกล้หมดแล้ว

การลงมือเพียงครั้งเดียว

อาจจะทำให้เขาตกตาย

ในช่วงเวลาแบบนี้ กลับเดินทางออกมาจากสำนัก

ไม่ต้องการหาสุสานเพื่อฝังตัวเอง

ก็ต้องมีแผนการบางอย่าง

หลังจากเมิ่งชิ่งจือและหยางชิวนั่งลง

หลิวเฉิงเสวี่ยก็ยกชาร้อนมาสองถ้วย ก่อนจะหันหลังกลับ

เมิ่งชิ่งจือยื่นมือสั่นเทา หยิบถ้วยชาขึ้นมา จิบอย่างช้า ๆ เอ่ยว่า "วันนี้เฒ่าชรามาที่นี่ เพื่อขอบคุณท่านเจ้าหอที่เมตตาชี้แนะ"

"หากมิใช่เพราะท่านเจ้าหอ สำนักมารเก้าขุมนรกของพวกเรา คงไม่มีปราชญ์เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน"

กล่าวจบ

เมิ่งชิ่งจือก็มองหยางชิวแวบหนึ่ง ราวกับกำลังชื่นชม

หยางชิวหน้าแดงก่ำ

"เพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น"

หลี่อวิ๋นโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

คำพูดของเมิ่งชิ่งจือ เขาไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว

ศิษย์สำนักบรรลุระดับศักดิ์สิทธิ์ แม้จะเป็นเรื่องที่น่ายินดี แต่การที่กึ่งจักรพรรดิผู้หนึ่ง เดินทางมาจากที่ไกล เพียงเพื่อกล่าวขอบคุณ

ดูเหมือนจะเกินจริงไปหน่อย

หากระหว่างทาง ท่านบรรพบุรุษผู้นี้สิ้นใจ

คาดว่าคนทั้งสำนักมารเก้าขุมนรกคงต้องร่ำไห้

"เมื่อวันก่อน ข้าได้ยินมาว่า มีคนวางค่ายกลสังหารไว้เบื้องหน้าหอคอยกลไกสวรรค์ ไม่ทราบว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่"

เมิ่งชิ่งจือกล่าวอีกครั้ง

"เป็นความจริง"

หลี่อวิ๋นพยักหน้า

เรื่องนี้ไม่ใช่ความลับ สายลับของขุมอำนาจต่าง ๆ คงนำข่าวสารนี้กลับไปแล้ว การที่เมิ่งชิ่งจือรู้เรื่อง ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก