ตอนที่ 144 ที่พำนักเมฆาขาว คือวาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!

ภายในหุบเขา

ปราณวิญญาณหนาแน่นมากมาย

แสงสว่างเจิดจ้า กฎเกณฑ์แห่งมรรคสวรรค์มากมาย สานต่อกัน

รังสีอำนาจของจักรพรรดิที่จางหายไป แผ่กระจายออกมา

แม้จะเป็นเพียงเล็กน้อย

ก็ยังคงทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัว ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับมหาจักรพรรดิ อยากจะคุกเข่าลงโดยไม่รู้ตัว

เก๋อฉงโจวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก้าวเท้าเข้าไปในหุบเขา

"ท่านอาจารย์ปู่น้อย!"

บุตรศักดิ์สิทธิ์ปฐมกาลตะโกนเสียงดัง

สีหน้าของเขาซีดเผือด เดิมทีเขาก็มีบาดแผลอยู่แล้ว ยิ่งเผชิญหน้ากับรังสีอำนาจเช่นนี้ เขาก็ยิ่งต้านทานได้ยาก

เขาเอ่ยอย่างหวาดกลัว "ท่านอาจารย์ปู่น้อย ที่นี่เคยเป็นที่พำนักของมหาจักรพรรดิ ท่านคิดว่าจะมีค่ายกลสังหารอยู่หรือไม่"

ค่ายกลที่มหาจักรพรรดิสร้างขึ้น แม้จะเป็นเพียงค่ายกลธรรมดา ๆ ก็มิใช่สิ่งที่พวกเขาจะล่วงเกินได้

หากไม่ระวัง

ทั้งสองคนอาจจะตายที่นี่

"ไม่ต้องกังวล"

เก๋อฉงโจวมั่นใจยิ่งนัก

เขาลืมตาขึ้น มองไปรอบ ๆ เอ่ยว่า "ด้วยพลังของมหาจักรพรรดิ การวางค่ายกลใด ๆ ก็ล้วนเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็น รังสีอำนาจของเขา คือค่ายกลที่ดีที่สุด"

"ยิ่งไปกว่านั้น ค่ายกลมักจะวางอยู่ภายนอก ใครบ้างจะวางไว้รอบ ๆ ที่พำนัก"

กล่าวจบ

เก๋อฉงโจวเดินตามเส้นทางเบื้องหน้า ก้าวเข้าไปในหมอก

"ท่าน..."

บุตรศักดิ์สิทธิ์ปฐมกาลยังคงต้องการจะเอ่ยสิ่งใด แต่ในตอนนี้ เขาไม่เห็นเก๋อฉงโจวแล้ว เขาจึงกัดฟัน รีบตามไป

เดินไปได้หลายลี้

เบื้องหน้า

บ้านไม้หลังหนึ่ง ปรากฏขึ้น

บ้านไม้หลังนี้ราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดิน สงบนิ่ง ปราณวิญญาณแผ่กระจาย รอบ ๆ บ้านมีบ่อน้ำวิญญาณ น้ำไหลผ่านใต้สะพานโค้ง

สงบสุขยิ่งนัก

ทั่วทั้งหุบเขา เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งมรรค

ผู้ใดที่เดินทางมาถึงที่นี่ ย่อมต้องรู้สึกสงบ ราวกับถูกชำระล้าง

"ดินแดนผาสุก!"

เก๋อฉงโจวมองไปรอบ ๆ กล่าวสองคำออกมาอย่างช้า ๆ

ที่นี่แม้จะไม่มีสมุนไพรวิญญาณเติบโต แต่กลิ่นอายแห่งมรรคเช่นนี้ เพียงแค่สูดดม ก็สามารถทำให้ผู้คนเข้าสู่สภาวะแห่งการตระหนักรู้

หากบำเพ็ญเพียรที่นี่ตบะย่อมต้องเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

"น่าเสียดาย"

สักพักเก๋อฉงโจวถอนหายใจ

หุบเขาแห่งนี้ น่าจะเป็นสถานที่ที่มหาจักรพรรดิแห่งการสรรค์สร้างแวะพักอาศัยชั่วคราว จึงไม่มีการเพาะปลูกสมุนไพรวิญญาณ หากมี ผ่านไปเนิ่นนานเช่นนี้

แม้จะเป็นสมุนไพรวิญญาณธรรมดา ๆ ก็จะกลายเป็นสมุนไพรวิญญาณที่ล้ำค่า

สายตาของเก๋อฉงโจวมองไปรอบ ๆ จนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่ข้างบ้าน พบต้นไผ่สีม่วง เขาก็ตกตะลึง แต่ก็รีบหันกลับมา

ต้นไผ่นั้น

ราวกับสร้างจากหยกขาว บริสุทธิ์ ทุกข้อต่อโปร่งแสง ใบไผ่ส่องประกาย มีปราณวิญญาณไหลเวียน

มองแวบแรก ดูเหมือนจะไม่ธรรมดา

แต่เมื่อมองอย่างละเอียด ก็เป็นเพียงต้นไผ่ธรรมดา ๆ ผ่านไปเนิ่นนาน เติบโตในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ จึงเกิดการเปลี่ยนแปลง

แต่การเปลี่ยนแปลงนี้ ไม่เพียงพอที่จะทำให้ปราชญ์ระดับศักดิ์สิทธิ์อย่างเขาสนใจ

"เดิมที ที่พำนักเมฆาขาวแห่งนี้ ก็คือวาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด!"

เก๋อฉงโจวกล่าวอย่างซาบซึ้ง

อาณาเขตลับเช่นนี้ อย่าว่าแต่สิ่งของระดับศักดิ์สิทธิ์สิบชิ้น แม้แต่ยี่สิบชิ้น ก็ยังไม่คุ้มค่า

"ชิงจู๋!"

เก๋อฉงโจวเอ่ย

เวลาของพวกเขาไม่มากนัก ตอนนี้ต้องรีบค้นหากุญแจแห่งการสรรค์สร้าง แต่เมื่อเขาหันกลับมา สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไป

ร่างกายแข็งทื่อ

ไม่ไกลนัก

บุตรศักดิ์สิทธิ์ปฐมกาลยืนอยู่ เบื้องหน้าเขาปรากฏเงาร่างขึ้นมา รางเลือน ปกคลุมไปด้วยหมอก ปรากฏชายคนหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนหิน

ท่าทางสง่างาม

รังสีอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมา

รังสีอำนาจแต่ละสาย หนักอึ้ง ราวกับสามารถทำลายฟ้าดินได้

"มหาจักรพรรดิแห่งการสรรค์สร้าง!"

เก๋อฉงโจวพึมพำเบา ๆ ไม่กล้าเอ่ยเสียงดัง

เขามองเห็นชายผู้นั้นกำลังขยับปาก ราวกับกำลังสอนบางอย่าง

เสียงดังกังวาน ราวกับเสียงสวรรค์

แผ่กระจายออกมาจากทุกสารทิศ แสงสว่างเจิดจ้า ปราณวิญญาณมากมาย ปกคลุมทั่วฟ้าดิน สัญลักษณ์มากมาย

ปรากฏขึ้นในอากาศ ส่องประกายระยิบระยับอยู่ระหว่างเขาและบุตรศักดิ์สิทธิ์ปฐมกาล

นี่คือพระสูตร ดูลึกลับ ซับซ้อน

น่าเสียดาย แม้เขาจะมีตบะระดับศักดิ์สิทธิ์ แต่กลับไม่อาจเข้าใจแม้แต่น้อย ราวกับถูกกีดกันเอาไว้

"เรื่องเช่นนี้ เจ้าหอคอยกลไกสวรรค์ทำนายได้เช่นกันหรือ"

เก๋อฉงโจวรู้สึกมึนงง

เงาร่างนี้ คือมรดกที่มหาจักรพรรดิแห่งการสรรค์สร้างทิ้งเอาไว้

ดูเหมือนว่า ผู้ใดที่ตรงกับเงื่อนไข ก็สามารถรับมรดกนี้ได้ และเจ้าหอคอยกลไกสวรรค์

รู้เรื่องนี้ล่วงหน้า มรดกนี้ เป็นของบุตรศักดิ์สิทธิ์ปฐมกาล!

ได้รับคำชี้แนะจากมหาจักรพรรดิ

เขาเชื่อว่า ตราบใดที่บุตรศักดิ์สิทธิ์ปฐมกาลไม่ตาย อนาคตของเขา ย่อมไม่ธรรมดา

"เหลือเชื่อ"

เก๋อฉงโจวพึมพำ

เขายืนรออยู่ข้างกาย

ผ่านไปเนิ่นนาน

เสียงสวรรค์หายไป เงาร่างของมหาจักรพรรดิแห่งการสรรค์สร้างแปรเปลี่ยนเป็นแสงวาบหนึ่ง พุ่งทะยานขึ้นฟ้า บินวนไปมา ก่อนจะตกลงสู่มือของบุตรศักดิ์สิทธิ์ปฐมกาล

กลายเป็นกุญแจที่เปล่งประกายเจิดจ้า

"นี่คือ..."

บุตรศักดิ์สิทธิ์ปฐมกาลรู้สึกมึนงง เขารู้สึกว่าในหัว ปรากฏพระสูตรขึ้นมาหนึ่งบท ยังไม่ทันที่เขาจะเข้าใจ

มือของเขาก็หนักอึ้ง

มองลงไป พบว่าในมือ ปรากฏกุญแจขึ้นมาหนึ่งดอก

"กุญแจแห่งการสรรค์สร้าง?"

"ใช่แล้ว"

เก๋อฉงโจวเดินเข้ามา กล่าวอย่างหนักแน่น

เขามองบุตรศักดิ์สิทธิ์ปฐมกาลด้วยความอิจฉา พระสูตรที่มหาจักรพรรดิติ้งเอาไว้ แม้จะไม่ใช่พระสูตรสรรสร้าง แต่ก็คงไม่ธรรมดา แม้แต่เขาที่เป็นปราชญ์ระดับศักดิ์สิทธิ์ ก็ยังคงรู้สึกอยากได้

น่าเสียดายนี่เป็นสิ่งที่มหาจักรพรรดิแห่งการสรรค์สร้าง มอบให้กับลูกหลาน

เขาที่เป็นผู้อาวุโสไม่กล้าเอ่ยขอ

"เมื่อครู่ มหาจักรพรรดิแห่งการสรรค์สร้างสอนเจ้า เจ้าต้องกลับไปฝึกฝนอย่างละเอียด ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า หากเจ้าสามารถเข้าใจได้อย่างถ่องแท้ ลำดับในรายนามอัจฉริยะของเจ้า ย่อมต้องเพิ่มขึ้นอย่างมาก!"

เก๋อฉงโจวกล่าวอย่างหนักแน่น

"ขอรับท่านอาจารย์ปู่น้อย"

บุตรศักดิ์สิทธิ์ปฐมกาลคำนับ

พร้อมกันนั้นก็ยื่นกุญแจแห่งการสรรค์สร้างให้เก๋อฉงโจว

"อืม"

เก๋อฉงโจวรับกุญแจแห่งการสรรค์สร้าง พยักหน้า เขามองที่พำนักเมฆาขาวด้วยความเสียดาย กล่าวว่า "การเคลื่อนไหวเมื่อครู่ ย่อมต้องทำให้ตระกูลจักรพรรดิเย่ล่วงรู้"

"ที่นี่ไม่ปลอดภัย พวกเราควรจะรีบจากไป"

แม้ว่าเขาจะรู้สึกเสียดายอาณาเขตลับนี้ แต่ที่นี่ใกล้กับตระกูลจักรพรรดิเย่มากเกินไป ส่วนดินแดนศักดิ์สิทธิ์ปฐมกาลของพวกเขา อยู่ไกลมาก ด้วยพลังของพวกเขา

ยากที่จะแย่งชิงจากตระกูลจักรพรรดิเย่

ตอนนี้ ได้กุญแจแห่งการสรรค์สร้างมา

ก็ถือว่าไม่เสียเปล่าแล้ว

เมื่อมีกุญแจแห่งการสรรค์สร้าง ก็เท่ากับว่ามีตั๋วเข้าไปในอาณาเขตลับสวรรค์แรกเริ่ม

อย่างไรเสีย

หนึ่งในสี่ของอาณาเขตลับนั้น เป็นของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ปฐมกาล!

หากอีกสามคนไม่เห็นด้วย

พวกเขาก็จะไม่นำกุญแจดอกนี้ออกมา