"ขอบคุณ อาจารย์จุน" หลัวเฉินพยักหน้าเบา

ๆ เมื่อได้เห็นรอยยิ้มของจุนโมเซียว ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่ หลัวเจิ้น

และเขาพูดเบาๆว่า "ผู้อาวุโส เรื่องภายในตระกูลหลัว ข้าคงจะปล่อยให้คนนอกเข้ามาแทรกแซงไม่ได้

เกรงว่ามันจะเป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสมสักเท่าไหร่?”

ขณะที่พูด หลัวเฉินยกนิ้วขึ้นและชี้ไปที่ผู้อาวุโสสองคนของตระกูลหลี่ที่อยู่ข้างหลัวเจิ้น

ใบหน้าของหลัวเจิ้นแข็งทื่อ หากปราศจากความช่วยเหลือจากผู้อาวุโสทั้งสองของตระกูลหลี่

เขาจะเป็นคู่ต่อสู้ของหลัวเสี่ยวได้ยังไง ด้วยความแข็งแกร่งของเขา?

แต่หลัวเฉินได้พูดถึงประเด็นนี้แล้ว แม้แต่ความช่วยเหลือเช่น

อาจารย์ระดับพิเศษของสถาบันหลิงหยุน หลัวเฉินก็ไม่ได้ให้เขาเข้ามาแทรกแซง

ถ้าเขาต้องพึ่งพาพลังของตระกูลหลี่ และเขาสามารถกำจัดหลัวเสี่ยวและลูกชายได้สำเร็จ

ข้าก็ยังดูน่าสมเพศ นับประสาอะไรกับการนั่งเป็นหัวหน้าตระกูลหลัว!

“เจ้าเด็กเจ้าเล่ห์นี่!” หลัวเจิ้นเกลียดเขา การเคลื่อนไหวของหลัวเฉิน ด้วยการช่วยเหลือที่แข็งแกร่งสองคนนั้น ทำให้เขาพบเจอกับทางตัน

ทำให้เขาไม่มีที่ว่างสำหรับการรับมือ!

ถ้าข้าตกลงตามที่หลัวเฉินบอก ตัวข้าที่สูญเสียความช่วยเหลือจากตระกูลหลี่จะต้องถูกหลัวเสี่ยวสังหารเท่านั้น!

แต่ถ้าไม่เห็นด้วยกับ หลัวเฉิน ข้าเกรงว่าสมาชิกตระกูลหลัว ที่เป็นกลางหรือแม้แต่สมาชิกตระกูลหลัว

ที่สนับสนุนข้าในตอนแรกจะตกเป็นของ หลัวเสี่ยวและลูกชายของเขาอย่างรวดเร็ว!

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ใบหน้าของผู้อาวุโสใหญ่ก็เปลี่ยนเป็นมืดครึมและขาวชีดหน้าอกของเขาก็กระเพื่อมขึ้นและลงอย่างรวดเร็ว

เห็นได้ชัดว่าเขาระงับความโกรธเอาไว้

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ผู้ชมโดยรอบก็รับรู้ความคิดของ หลัวเฉิน และอดไม่ได้ที่จะอุทาน

"การกระทำของนายน้อยเฉิน นั้นได้ทำลายความหวังของ หลัวเจิ้นอย่างไม่ต้องสงสัย!"

"อายุก็ยังน้อยอยู่ ไม่ต้องพูดถึงพลังที่แข็งแกร่ง

แม้แต่จิตใจก็ยังระมัดระวังมาก ครั้งนี้ตระกูลหลัวพบสมบัติเข้าแล้วจริงๆ..."

"แค่..."

เมื่อได้ยินการสนทนารอบตัวเขา สีหน้าของหลัวเจิ้น ก็มืดมนมากขึ้นและดวงตาของเขาที่มองไปยัง

หลัวเฉินก็เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

"ดูเหมือนว่าผู้อาวุโสใหญ่ตั้งใจแน่วแน่ที่จะปล่อยให้คนนอกเข้ามาแทรกแซงเรื่องภายในตระกูลหลัวของเรา

" หลัวเฉินมองไปที่หลัวเจิ้น และพูดอย่างเย็นชา "คุณหน้าหนาพอๆกับพื้นถนน

แถมยังไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นผู้อาวุโสของตระกูลหลัว เลยแม้แต่น้อย!"

ขณะที่พูดการจ้องมองของ หลัวเฉินก็กวาดสายตาไปทั่วบริเวรคนรอบข้าง

และในที่สุดก็ตกลงไปที่ หลัวเจิ้น เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "ข้าจะให้ทางเลือกอื่นแก่ท่าน

โดยไม่รับความช่วยเหลือจากบุคคลอื่น มีแค่ท่านและข้า ต่อสู้กันหนึ่งต่อหนึ่ง ถ้าท่านชนะ

ก็จะได้เป็นหัวหน้าตระกูลหลัว แต่ถ้าท่านแพ้ ก็ออกไปจากตระกูลหลัวด้วยตัวเอง!"

หลัวเจิ้นรู้สึกเห็นด้วยเล็กน้อยเมื่อเขาได้ยินคำพูด

แต่การแสดงออกของเขายังคงลังเล

เขาไม่รู้ว่าหลัวเฉินกำลังวางกับดักเขาอยู่หรือเปล่า เพียงไม่กี่คำ หลัวเฉินก็ทำให้เขากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ในตอนนี้เขายังรู้สึกอิจฉาหลัวเฉินเป็นอย่างมาก

เมื่อทุกคนรอบๆเห็นการแสดงออกของหลัวเจิ้น พวกเขาอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงโห่

แม้แต่คนที่เคยเป็นเพื่อนกับหลัวเจิ้น มาก่อนก็ยังมองหลัวเจิ้น ด้วยความดูถูก

"เจ้าไม่มีความกล้าแม้แต่จะต่อกรกับรุ่นเยาว์ที่มีความแข็งแกร่งต่ำกว่าเจ้ามาก

คนเช่นนี้สามารถเป็นผู้อาวุโสของตระกูลหลัว ได้อีกหรือไม่"

บางคนในฝูงชนพูดประชดประชันว่า "ยังไงซะ มันก็เป็นแค่เต่าหดหัว

พวกเราเปลี่ยนมันได้!"

สมาชิกในตระกูลหลัว หลายคนที่ล้อมรอบ หลัวเฉินและหลัวเสี่ยว ได้ก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างเงียบๆโดยไม่รู้ตัว

และการแสดงออกของพวกเขาต่อหลัวเจิ้น ก็เต็มไปด้วยความดูถูก

เมื่อได้ยินการสนทนาโดยรอบ หลัวเฉินก็ยิ้มขึ้นในใจ มองไปที่หลัวเจิ้น

และพูดอย่างเย็นชา "เจ้าหมาแก่ แกไม่กล้าแม้แต่จะต่อสู้กับข้าคนเดียวหรอกหรือ"

“ไอ้เด็กหยิ่ง แกกลัวทำไม่สำเร็จ?!” ดวงตาของหลัวเจิ้น เป็นประกายเย็นชาเมื่อเขาได้ยินคำพูดของหลัวเฉินและทันใดนั้นก็ตะโกนเสียงดัง พลังปรานแท้จริงในร่างของเขาเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และเขาก็ชกกำปั้นไปทางหลัวเฉิน

เทคนิคมวยขั้นเทพของหวงเทียร์ [มวยแตกทัพ]!