"พวกนายจะไปจับรางวัลที่ร้านเสื้อผ้าจวินชิงกันก็ได้ แต่พวกนายต้องใช้เงินจำนวนหนึ่งเลย ต้องซื้อเสื้อผ้าราคาประมาณ 500 หยวน พวกนายถึงจะจับสลากของรางวัลในงบ 20,000 หยวนได้ และเฉพาะคนที่ใช้จ่าย 1,000 หยวนขึ้นไปเท่านั้นถึงจะมีโอกาสได้จับรางวัลลุ้นรถยนต์"

เมื่อมองไปทางเพื่อนๆในห้องพักที่กำลังตื่นเต้นกัน ฉินหยุนก็กล่าวเสริมขึ้นมา

"หนึ่งพันหยวน..." เมื่อได้ยินคำกล่าวของฉินหยุน ความตื่นเต้นบนใบหน้าของเฉิงต้าสง โจวผานและคนอื่นๆ ก็ค่อยๆหายไปอย่างเห็นได้ชัด

พวกเขายังจำป้ายหน้าร้านที่เห็นเมื่อวานได้ดี

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเฉิงต้าสง ค่าขนมที่ทางครอบครัวให้เขามาต่อเทอมก็แค่ไม่กี่พันหยวนเท่านั้น และตอนนี้เขากำลังจะใช้เงินหนึ่งพันหยวนเพื่อไปจับเอารางวัลใหญ่ นั่นถือว่าเป็นเงินที่ค่อนข้างมากเลยสำหรับเขา ถ้านำไปซื้อของอย่างอื่นมันจะซื้อได้มากมายขนาดไหนกัน?

ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าเขาจะกระตือรือร้นที่จะไปจับเอารางวัลรถยนต์ แต่เขาก็รู้อยู่แก่ใจว่าความเป็นไปได้ที่จะจับได้รางวัลใหญ่นั้นมันต่ำมาก

เฉิงต้าสงยังเป็นแบบนี้ ไม่ต้องกล่าวถึงโจวผานและหลี่หานอวี่เลย ภูมิหลังครอบครัวของพวกเขาค่อนข้างธรรมดาและไม่ได้มีเงินมากมายนัก

สำหรับจ้าวคังฮ่าว เขาไม่ใส่ใจกับจำนวนเงินเท่านี้ เขากล่าวขึ้นว่า "หนึ่งพันหยวน? พี่น้อง ไป ฉันจะพาพวกนายไปจับรางวัล!"

ในเวลานี้จ้าวคังฮ่าวเองก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน และเงินหนึ่งพันหยวนก็ไม่ได้มากมายสำหรับเขา

"ฮ่าๆ พี่จ้าวผู้ยิ่งใหญ่!"

เมื่อได้ยินคำกล่าวของจ้าวคังฮ่าว เฉิงต้าสงก็หัวเราะออกมาทันที

แม้ว่าเขาจะไม่ได้จับด้วยตัวเองก็ไม่เป็นไร แค่ได้ไปดูจ้าวคังฮ่าวจับรางวัลก็ดีมากแล้ว

ทันใดนั้น จ้าวคังฮ่าว เฉิงต้าสง โจวผาน และแม้แต่หลี่หานอวี่ ทุกๆคนในห้องพักต่างก็เตรียมตัวจะไปที่ถนนย่านการค้ากัน

พวกเขายังชวนฉินหยุนไปด้วยเช่นกัน แต่ฉินหยุนยิ้มและกล่าวว่า "ฉันเพิ่งกลับมาจากถนนย่านการค้าเอง เพราะงั้นฉันไม่ไปแล้วล่ะ"

เมื่อได้ยินคำกล่าวของฉินหยุน จ้าวคังฮ่าวและคนอื่นๆก็ไม่ได้ยืนกรานที่จะพาฉินหยุนออกไปให้ได้ ถึงยังไงวันนี้ฉินหยุนก็ออกไปข้างนอกมาสักพักแล้ว เป็นเรื่องปกติที่เขาจะไม่เต็มใจที่จะออกไปอีกครั้งหลังจากที่เขาเพิ่งกลับมาถึง

สำหรับหลิวซินที่เปรียบเสมือนวิญญาณโปร่งใสดวงน้อยๆ เขาไม่ไปด้วยแน่นอน แต่เขาก็ถูกลากไปโดยจ้าวคังฮ่าวกับคนอื่นๆอยู่ดี

"เสี่ยวซินซิน การอ่านหนังสืออยู่ที่หอพักทั้งวันมันจะไปมีประโยชน์อะไร พี่ใหญ่ของนายจะพานายออกไปดูโลกภายนอกเอง!"

พวกเขาลากหลิวซินไปตลอดทาง และทั้งห้าคนก็ออกจากหอพักอย่างตื่นเต้น

เมื่อพวกเขามาถึงชั้นล่างของหอพัก ทั้งจ้าวคังฮ่าวและหลี่หานอวี่ ต่างก็โทรหาแฟนสาวของพวกเขาทันที หลังจากที่เจียงอี จางเสี่ยวเยว่ และสาวๆคนอื่นในหอพักหญิงได้ยินว่าจ้าวคังฮ่าวกับพรรคพวกกำลังจะไปที่ร้านเสื้อผ้าจวินชิงเพื่อจับรางวัลกัน พวกเธอก็ออกจากหอพักมาและไปที่นั่นพร้อมกัน

...

ฉินหยุนไม่ทราบว่าเพื่อนๆของเขาจะจับรางวัลกันได้ไหม ตอนนี้เขาอยู่ในห้องพักคนเดียวและกำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องอื่น หลังจากนั้นสักครู่เขาก็ส่งข้อความถึงเซียวหลาน

เมื่อเขามาถึงหอพักหญิง ในเวลานี้เซียวหลานก็กำลังยืนอยู่กับหญิงสาวสองสามคน สาวๆเหล่านี้น่าจะเป็นรูมเมทของเธอ

เมื่อเห็นฉินหยุนใกล้เข้ามา เซียวหลานก็เดินเข้าไปหาพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ

"นี่ใครหรอเซียวหลาน แฟนของเธอใช่ไหม?"

"เขาหล่อมากเลย"

ในตอนนี้เองเหล่าหญิงสาวที่ยืนอยู่กับเธอก่อนหน้านี้ ก็เดินเข้ามาพร้อมกับเธอด้วย พวกเธอพากันมองไปที่ฉินหยุนและเอ่ยถามออกมาด้วยรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินคำหยอกล้อของพวกเธอ เซียวหลานก็รู้สึกเฉยๆไม่ได้ใส่ใจอะไร เธอกล่าวว่า"ให้ฉันแนะนำ นี่คือฉินหยุน เพื่อนร่วมชั้นมอปลายของฉัน เขาอยู่ปีเดียวกับเรา แต่เรียนเอกคณะบริหารธุรกิจ"

"โอ้ เพื่อนร่วมชั้นตอนอยู่มอปลายล่ะ!"

"เซียวหลาน ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะมีเพื่อนร่วมชั้นสมัยมอปลายที่หล่อขนาดนี้ คิกคิก"

หญิงสาวสองคนที่ดูเหมือนจะมีบุคลิกค่อนข้างกล้าหาญ กล่าวหยอกล้อออกมา

ในแง่รูปลักษณ์ของพวกเธอ มีผู้หญิงคนหนึ่งในห้องพักของเซียวหลานที่สวยมากเช่นกัน เธอด้อยกว่าเซียวหลานเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนสาวๆที่เหลือก็ดูธรรมดานิดหน่อย

เธอหันไปกล่าวกับเหล่ารูมเมทของเธอว่า "ฉันไปก่อนนะ"

"ไปเถอะ รีบไปเดทกับเพื่อนร่วมชั้นมอปลายของเธอเลย"

หลังจากกล่าวจบ เหล่าสาวๆก็พากันหัวเราะออกมา

เมื่อได้ยินพวกเธอเอ่ยแซวอยู่ตลอดเวลา เซียวหลานก็รู้สึกเขินอายนิดหน่อย และเธอก็ออกจากที่นี่ไปพร้อมกับฉินหยุนทันที

"เสี่ยวหยู นี่ใช่ชายหนุ่มที่เธอเห็นครั้งล่าสุดไหม?" เมื่อเซียวหลานเดินออกห่างไปไกลแล้ว หญิงสาวคนหนึ่งก็มองไปที่หญิงสาวตัวเล็กอีกคนและเอ่ยถามออกมาทันที

ก่อนหน้านี้ตอนที่มหาลัยเปิดวันแรก เซียวหลานไม่ได้กลับมาที่หอพักเลยหลังจากที่ลงทะเบียนเสร็จ หลังจากผ่านไปสองวันเธอก็กลับมาในวันที่ 3 และเสี่ยวหยูก็เห็นว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินมาส่งเซียวหลานที่หน้าหอพัก

"ครั้งล่าสุดก็เป็นฉินหยุนคนนี้นี่แหละ" เสี่ยวหยูพยักหน้าพลางกล่าวออกมา

"ว้าว งั้นฉินหยุนก็น่าจะเป็นแฟนของเซียวหลานจริงๆ" เหล่าสาวๆเริ่มกล่าวซุบซิบกันอีกครั้ง

...

อยู่บนถนน ฉินหยุนกับเซียวหลานกำลังเดินเล่นไปเรื่อยๆ

"นักศึกษาฉินหยุน วันนี้เราจะไปไหนกัน?" เซียวหลานถามด้วยรอยยิ้ม

"ไปที่ทะเลสาบเล็กๆที่เขตตงหยวน หม้อไฟที่นั่นอร่อยมาก" ฉินหยุนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถามว่า "เธออยากไปชิมไหม?"

เมื่อออกมาเดทกัน การเลือกร้านอาหารที่ดีเป็นสิ่งที่สำคัญมาก ก่อนหน้านี้เมื่อตอนที่อยู่กับจ้าวเทียนเฉียง ฉินหยุนจึงเอ่ยถามโดยเฉพาะเลยว่าร้านอาหารที่ไหนอร่อยบ้าง

ซึ่งจ้าวเทียนเฉียงก็บอกมาว่าที่นั่นอร่อยมาก ดังนั้นเขาจึงไปลองชิมมันเป็นพิเศษ แถมยังชวนจ้าวเทียนเฉียงกับฉินเสี่ยวเทาไปด้วยกัน และชายร่างใหญ่ทั้งสามคนจึงได้ไปทานอาหารร่วมกัน

และรสชาติอาหารที่นั่นก็ดีมากจริงๆ

ฉินหยุนรู้สึกว่า ในเมื่อมาเรียนมหาลัยแล้วก็ต้องหาแฟนสักคนด้วย เนื่องจากเขาแอบชอบเซียวหลานอยู่เหมือนกัน จะเป็นการดีถ้าหากว่านัดกันไปเที่ยวบ่อยๆ จากนั้นค่อยหาเวลาสารภาพรัก

"แน่นอน"

ได้ยินคำกล่าวของฉินหยุน เซียวหลานก็ตอบกลับพลางพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

...

ในขณะที่เขากำลังกินหม้อไฟอยู่กับเซียวหลาน ฉินหยุนก็ได้รับสายโทรศัพท์จากลูกพี่ลูกน้องของเขา ฉินเสี่ยวเทา

"หูซานซานงั้นเหรอ?" เมื่อได้ยินคำกล่าวของฉินเสี่ยวเทา ฉินหยุนก็ผงะ เขาเกือบจะลืมชื่อนี้ไปแล้ว

เพราะท้ายที่สุด หน้าที่ในการรับผิดชอบซื้อไม้แขวนเสื้อก็เป็นของจ้าวเทียนเฉียงและฉินเสี่ยวเทา

แต่หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็จำได้ว่าหูซานซานเป็นเพื่อนร่วมชั้นของฉินเสี่ยวเทาลูกพี่ลูกน้องของเขา และดูเหมือนฉินเสี่ยวเทาจะรู้สึกสนใจเธออยู่บ้าง

มันไม่ง่ายเลยที่จะได้เห็นว่าฉินเสี่ยวเทาชอบผู้หญิงสักคน แน่นอนว่าฉินหยุนจะไม่ทำอะไรก็ตามที่จะเป็นการทำลายความสัมพันธ์ของพวกเขา เมื่อฉินเสี่ยวเทาเอ่ยถามว่าหูซานซานสามารถเข้าทำงานในร้านเสื้อผ้าเทียนหยุนได้ไหม ฉินหยุนก็ยิ้มและกล่าวว่า "แน่นอน เดี๋ยวผมจะให้ผู้จัดการจ้าวโทรหาเธอทีหลัง และหูซานซานจะได้เข้าไปทำงานในร้านขายเสื้อผ้าสาขาใหญ่สุดที่เปิดขึ้นในวันที่ 1 ตุลาคม"

ในอีกด้านหนึ่งของปลายสายโทรศัพท์ เมื่อฉินเสี่ยวเทากล่าวถึงคำขอของหูซานซาน เขาก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

ถ้าฉินหยุนเอ่ยปฏิเสธ เขาควรจะบอกหูซานซานว่าอย่างไรดี?

แต่เมื่อได้ยินคำกล่าวต่อไปของฉินหยุน ฉินเสี่ยวเทาก็ตื่นเต้นขึ้นอีกครั้ง

"เสี่ยวหยุน ขอบคุณมากนะ" ฉินเสี่ยวเทาเอ่ยขอบคุณอย่างรวดเร็ว

"พี่เสี่ยวเทา ระหว่างเราจะมาขอบคงขอบคุณอะไรกัน?" ฉินหยุนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

หลังจากวางสาย ฉินเสี่ยวเทาต้องการโทรหาหูซานซานเพื่อบอกข่าวนี้ให้ทราบเธอทันที แต่หลังจากคิดสักพัก เขาก็เลือกที่จะเปิดวีแชตแทนการโทร

[ฉินเสี่ยวเทา : ซานซาน เมื่อกี้ฉันคุยกับทางร้านแล้ว ร้านขายเสื้อผ้าของเราจะเปิดอีกสามสาขาในวันที่ 1 ตุลาคมนี้ ซึ่งเธอจะได้เข้าไปทำงานในร้านที่ใหญ่ที่สุด]

หลังจากส่งข้อความไปแล้ว ฉินเสี่ยวเทาก็รอ ครั้งก่อนๆหลังจากที่เขาส่งข้อความเสร็จ เขามักจะรอ 2-3 นาที หรือบางทีก็มากกว่า 10 นาที ก่อนที่อีกฝ่ายจะตอบกลับ

แต่คราวนี้ไม่ถึงสามวินาทีหลังจากที่เขากดส่งข้อความ เสียงแจ้งเตือนวีแชตก็ดังขึ้นทันที

[หูซานซาน : ฉินเสี่ยวเทา ขอบคุณมากนะ]

เมื่อเห็นข้อความตอบกลับ ในใจของฉินเสี่ยวเทาก็รู้สึกมีความสุขมาก เขารีบตอบกลับอย่างรวดเร็ว

[ฉินเสี่ยวเทา : เรื่องเล็กน้อย (อิโมจิยิ้มโง่ๆ)]

[หูซานซาน : เลี้ยงมื้อค่ำหลังเลิกงาน]

[ฉินเสี่ยวเทา : โอเค เดี๋ยวหลังเลิกงานฉันจะไปรับเธอ (อิโมจิยิ้มเห็นฟัน)]

หลังจากนั้นเขาก็ดูหน้าจอโทรศัพท์อีกสักพัก เมื่อเห็นว่าหูซานซานไม่ได้ส่งข้อความอะไรมาอีก เขาจึงเก็บโทรศัพท์และขับรถออกไป เพื่อไปดูตามท้องถนนทุกแห่งแล้วบันทึกข้อมูลบางส่วนเกี่ยวกับร้านที่จะเช่าและข้อมูลด้านอื่นๆ

(จบตอน)