"เสี่ยวหยุน ให้ป้าดื่มอวยพรให้หลานสักแก้วนะ ป้าขอบคุณมากที่หลานพาเสี่ยวเทาไปทำงานด้วย" จางพ่านตี้ลุกขึ้นยืน จากนั้นเธอก็กล่าวออกมาอย่างจริงใจ

ก่อนหน้านี้ฉินเสี่ยวเทาโทรมาหาเธออยู่บ่อยๆ ล่าสุดก็โทรมาบอกกับเธอว่าเงินเดือนของเขาขึ้นเป็น 7,000 หยวนแล้ว เขาเล่าว่าตอนอยู่ที่นั่นเขาได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างจากคนอื่นอยู่เสมอ เมื่อเวลาผ่านไป ผ่านการสนทนาทางโทรศัพท์อยู่บ่อยครั้ง เธอก็รู้สึกได้ว่าลูกชายของเธอค่อยๆเปลี่ยนแปลงไป เสียงในสายโทรศัพท์ของเขาฟังดูมีความมั่นใจมากขึ้นเรื่อยๆ

และเมื่อตอนนี้เธอได้เห็นลูกชายที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ในใจของเธอก็ยิ่งรู้สึกขอบคุณฉินหยุนมากขึ้นไปอีก

ถ้าไม่ใช่เพราะฉินหยุน ฉินเสี่ยวเทาก็ยังคงก้มหน้าทำงานในโรงงานเครื่องปรับอากาศด้วยเงินเดือนสามพันห้า จะมีการเปลี่ยนแปลงเหมือนตอนนี้ได้อย่างไร

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เธอเองก็สามารถมีรายได้มากกว่า 6,000 หยวนภายในโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าอีกด้วย

เมื่อรวมกับเงินที่ฉินกั๋วเหลียงหามาได้ แรงกดดันทางด้านการเงินของพวกเขาก็ผ่อนคลายลงอย่างมาก

ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไป อีกไม่นานครอบครัวของเธอก็จะสามารถหาเงินมาซื้อบ้านในเมืองได้อย่างแน่นอน

เมื่อเห็นเช่นนี้ ฉินหยุนก็รีบเอ่ยขึ้นทันทีว่า "ป้าใหญ่เกรงใจเกินไปแล้วครับ"

ในเวลานี้จ้าวเหมยก็ยิ้มพลางกล่าวว่า "พี่สะใภ้ เราทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน ทำไมพี่ถึงมาพูดจาเกรงใจกันแบบนี้ เสี่ยวหยุนเป็นคนรุ่นหลัง เขาต่างหากที่ต้องดื่มอวยพรให้พี่"

ทุกคนที่โต๊ะอาหารต่างก็มีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า

ตอนนี้คนในตระกูลที่ทำงานอยู่ในกิจการต่างๆของฉินหยุนมาจากหลายครอบครัวเลย ทั้งป้าสะใภ้ใหญ่จางพ่านตี้ ลูกพี่ลูกน้องฉินเสี่ยวเทา น้าสะใภ้เฝิงหลาน และยังมีพี่สาวคนโตฉินซวน

"เสี่ยวหยุน"

หลังจากดื่มเหล้าเข้าไปแก้วหนึ่ง ฉินกั๋วตงก็มองไปที่ลูกชายของเขาแล้วเอ่ยถามว่า "ธุรกิจของลูกที่เมืองจินหลิงเป็นยังไงบ้าง ทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือเปล่า?"

เมื่อได้ยินคำถามของฉินกั๋วตงเกี่ยวกับธุรกิจของฉินหยุน ทั้งโต๊ะก็เงียบลงทันที

เช่นเดียวกับฉินกั๋วตง คนอื่นๆที่นั่งอยู่ที่นี่ต่างก็รู้ว่าฉินหยุนเปิดร้านขายเสื้อผ้าในเมืองจินหลิงด้วย

เมื่อเห็นว่าทุกคนกำลังมองมาที่เขา ฉินหยุนก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้มพลางกล่าวว่า "ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับ และร้านค้าสาขาใหม่ก็เปิดขึ้นแล้วเหมือนกัน..."

เขาเล่าสถานการณ์ในจินหลิงออกมาคร่าวๆ

"เอาล่ะๆ ตอนนี้มันเป็นเวลาอาหารเย็นนะ มันใช่เวลามาถามเสี่ยวหยุนเกี่ยวกับงานของเขาไหม" เมื่อได้ยินสิ่งที่สามีและลูกชายกล่าว จ้าวเหมยก็ไม่พอใจทันที

"โอเคๆ งั้นเดี๋ยวค่อยคุยกัน" ฉินกั๋วตงหัวเราะออกมาสองสามครั้งแล้วก็เปลี่ยนไปพูดถึงหัวข้ออื่น

ฉินหยุนได้ยินจากพวกเขาว่าวันนี้ป้ารองของเขา ฉินตงเหมยนั้นติดธุระ ไม่เช่นนั้นเธอก็จะมาที่นี่เช่นกัน

เมื่อโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเทียนหยุนเปิดขึ้น ฉินตงเหมย ป้ารองของเขาก็เข้าไปทำงานในโรงงานด้วยเช่นกัน

พวกเขาทั้งหมดได้ทำงานอยู่ในกิจการของคนในตะกูลของพวกเขาเอง เงินเดือนของพวกเขาจึงสูงกว่าเมื่อตอนที่ทำงานอยู่ในโรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าของคนอื่นมาก

ในปัจจุบันนี้ โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเทียนหยุนมีพนักงานทั้งหมดร้อยกว่าคน ซึ่งแบ่งออกเป็นกลุ่มต่างๆ ตอนนี้ป้าสะใภ้จางพ่านตี้และป้ารองฉินตงเหมยเป็นหัวหน้าคนงาน โดยมีฐานเงินเดือนที่ 6,000 หยวน

บางครั้งพวกเธอก็ได้ทำโอทีกันด้วย และค่าโอทีก็จะคำนวณแยกต่างหากให้

ในมุมมองของฉินหยุน เมื่อฝั่งครอบครัวของเขาพัฒนาขึ้นแล้ว มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ผิดปกติอะไรที่จะนำญาติมาทำงานด้วย ซึ่งมันก็ไม่มีปัญหาใหญ่อะไร

แน่นอนว่าจางพ่านตี้ เฝิงหลาน ฉินตงเหมย ล้วนเป็นผู้ที่มีความรับผิดชอบ หากเขาเจอเหล่าญาติๆที่นิสัยแปลกๆ ฉินหยุนก็จะไม่มีวันปล่อยให้พวกเขาเข้าไปทำงานที่โรงงานแน่นอน

หลังจากทานอาหารเย็นกันเสร็จแล้ว ทั้งครอบครัวของลุงใหญ่และลุงสามก็พากันกลับไป ขณะที่ฉินหยุนและฉินซวนเดินทางไปที่โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเทียนหยุนกันต่อ

"บอสฉิน!"

หลังจากที่เขามาถึงโรงงาน เมื่อพนักงานเก่าบางคนเห็นฉินหยุน พวกเขาก็รีบเอ่ยทักทายขึ้นอย่างรวดเร็ว

สำหรับพนักงานใหม่บางคน พวกเขาก็มองไปที่ฉินหยุนด้วยความสงสัยเล็กน้อย ตอนที่ฉินหยุนไปอยู่ที่จินหลิงตอนนั้นในโรงงานมีพนักงานยังไม่ถึง 50 คนเลย แต่ตอนนี้มีมากกว่า 100 คนแล้ว และฉินหยุนก็ไม่เคยเห็นหน้าพวกเขาเลยสักครั้ง

"เสี่ยวหยุน ตอนนี้ทางโรงงานของเราแบ่งออกเป็นส่วนๆ มีทั้งแผนกออกแบบ แผนกการผลิต แผนกจัดซื้อ แผนกตรวจสอบคุณภาพ แผนกการเงิน และแผนกอื่นๆอีกนิดหน่อย ซึ่งในแผนกออกแบบตอนนี้มีพนักงานอยู่ 20 คน..." ฉินซวนกล่าวแนะนำส่วนต่างๆของโรงงานให้ฉินหยุนฟัง

เมื่อสร้างแบรนด์ใหม่ การออกแบบสไตล์ ดีไซน์ต่างๆจึงเป็นสิ่งสำคัญที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับฉินหยุน เขาให้ความสำคัญกับมันมาก

หลังจากตรวจสอบโรงงานไปรอบหนึ่งแล้ว ฉินหยุนก็เอ่ยถามฉินซวนว่า "พี่ใหญ่ พี่แจ้งคนจากแผนกต่างๆหรือยังครับ?"

ฉินซวนพยักหน้าและกล่าวว่า "พี่แจ้งพวกเขาผ่านกลุ่มวีแชตแล้ว และพวกเขาได้รับทราบกันแล้ว อีกสิบนาทีทุกแผนกน่าจะมากันครบ"

เป็นเรื่องปกติที่เขาอยากจะพบคนจากแผนกต่างๆเหล่านี้ทันทีที่กลับมาถึง หลังจากที่เขาต้องไปอยู่ที่อื่นเป็นเวลามากกว่าหนึ่งเดือน

ใช้เวลาไม่นาน ผู้คนจากแผนกต่างๆก็ทยอยเข้ามาที่ห้องประชุมอย่างต่อเนื่อง

"บอสฉิน!"

ในตอนนี้เอง หญิงสาวคนหนึ่งที่อยู่ด้านนอกห้องประชุมก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

หญิงสาวคนนี้ไม่ได้ดูสวยมาก เธอเป็นประเภทที่ดูบอบบาง เมื่อมองไปที่เธอก็จะรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก ซึ่งเธอก็คือโจวซินหยานั่นเอง

หลังจากที่โจวซินหยามองเห็นฉินหยุนและเอ่ยทักทายเสร็จ เธอก็เดินเข้ามาข้างในห้อง

เธอยังจำเมื่อตอนที่ฉินหยุนสัมภาษณ์เธอที่ร้านกาแฟได้ดี ตอนนั้นเธอเข้าทำงานในโรงงานเป็นครั้งแรก โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเทียนหยุนที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นยังมีพนักงานแค่ไม่กี่คน แต่หลังจากนั้นก็ขยายเป็นยี่สิบคน ห้าสิบคน และตอนนี้ก็มากถึงหนึ่งร้อยคนแล้ว!

เมื่อโรงงานขยายฐานการผลิต ตำแหน่งของเธอก็สูงขึ้นเรื่อยๆ เงินเดือนของเธอก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน และในชั้นเรียนของเธอ เธอก็ได้กลายเป็นผู้ที่ได้รับค่าตอบแทนสูงที่สุดในระหว่างฝึกงานแล้ว แม้แต่ถังเซี่ยวเซี่ยวผู้ซึ่งมีผลการเรียนดีกว่าเธอมาโดยตลอดก็ยังรู้สึกอิจฉาเธอมาก

ในใจของเธอรู้สึกขอบคุณฉินหยุนมาก และเธอก็พอใจกับงานในปัจจุบันของเธอมากเช่นกัน

เงินเดือนสูง แถมยังได้อยู่กับพ่อและแม่อีกด้วย

"ตามสบาย"

เมื่อมองไปที่โจวซินหยา ฉินหยุนก็พยักหน้าให้เธอเล็กน้อย แน่นอนว่าเขาจำโจวซินหยาได้

นอกห้องประชุม ผู้คนจากแผนกต่างๆยังคงเดินเข้ามากันเรื่อยๆ และผู้ที่รู้จักฉินหยุนพวกเขาก็รีบเอ่ยทักทายขึ้น ขณะที่ผู้ที่ไม่รู้จักฉินหยุนนั้นรู้สึกประหลาดใจที่ฉินหยุนนั้นยังอายุน้อยมาก

แม้ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาจะรู้ว่าบอสของพวกเขาอายุไม่มากนัก แต่ตอนนี้เมื่อได้เห็นตัวจริงของฉินหยุน พวกเขาก็อดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้

"นี่คือบอสที่แท้จริงของโรงงานของเราใช่ไหม?"

"ฉันได้ยินมาว่าบอสเพิ่งสอบเข้ามหาลัยเสร็จ และตอนนี้เขาได้เข้าเรียนในมหาลัยที่เมืองจินหลิงแล้ว"

"บอสกำลังเรียนอยู่ที่จินหลิงพร้อมกับเปิดร้านขายเสื้อผ้าที่นั่น เสื้อผ้าส่วนใหญ่ในโรงงานของเราที่นี่ก็ถูกส่งไปยังจินหลิง"

"ในเขตชิงอู๋บอสเขามีทรัพย์สินมากมายเลย ไม่รู้ว่าในจินหลิงจะเป็นยังไง"

ทุกคนกระซิบกระซาบกันกับคนข้างๆพลางมองไปที่ฉินหยุนด้วยความรู้สึกเกร็งเล็กน้อย

แม้ว่าฉินหยุนจะยังดูเด็ก แต่พวกเขาก็รู้สึกกลัวอย่างอธิบายไม่ได้ เมื่อคิดว่าเขาสามารถทำธุรกิจขนาดใหญ่เช่นนี้ได้ด้วยตัวเอง

ในเวลานี้ ขณะที่รอให้ทุกคนมาครบ ฉินหยุนก็กำลังคุยกับฉินซวน และในที่สุดทุกคนก็มาถึงห้องประชุม

"งั้นเรามาเริ่มรายงานสถานการณ์ในเดือนกันยายนกันก่อน" หลังจากนั่งลงที่ตำแหน่งประธานด้านหน้าสุด เขาก็มองลงไปที่ผู้คนที่นั่งอยู่แถวล่าง พลางกล่าวออกมาทันที

"แผนกออกแบบเริ่มก่อน"

หลังจากที่เขากล่าวจบ โจวซินหยาก็ยืนขึ้นและกล่าวต่อจากเขา "บอสฉินคะ ในเดือนกันยายนที่ผ่านมา แผนกออกแบบของเราได้ออกแบบเสื้อผ้าทั้งหมด 130 แบบ และ..."

หัวหน้าจากแผนกต่างๆพากันกล่าวแนะนำตัว จากนั้นก็กล่าวรายงานถึงข้อมูลต่างๆ ฉินหยุนก็ตั้งใจฟังสิ่งที่พวกเขากล่าว

ในที่สุด หลังจากที่ทุกคนรายงานสถานการณ์กันจบแล้ว ฉินหยุนก็ยืนขึ้นพลางมองไปที่ทุกคน

ทันใดนั้น พื้นที่ทั้งหมดก็เงียบลงทันที ซึ่งนี่เป็นครั้งแรกที่ฉินหยุนจะกล่าวอะไรบางอย่างหลังจากที่มาถึงโรงงาน

"ตอนนี้ในโรงงานของเรามีพนักงานทั้งหมดประมาณ 100 คน ในเดือนหน้า ผมวางแผนไว้ว่าจะขยายเพิ่มจำนวนพนักงานในโรงงานเป็น 200 คน"

เมื่อมองไปที่ฝูงชน ฉินหยุนกล่าวถึงจุดสำคัญออกมาทันที

"ขยายเป็นสองร้อย?"

เมื่อได้ยินคำกล่าวของฉินหยุน ดวงตาของผู้คนด้านล่างก็แสดงความประหลาดใจออกมา

ในช่วงเวลาสั้นๆ โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเทียนหยุนได้ทำการขยายฐานการผลิตไปแล้วหลายครั้ง

และคาดไม่ถึงว่า สิ่งแรกที่ฉินหยุนทำเมื่อเขามาถึงโรงงาน คือการประกาศเพิ่มจำนวนพนักงาน ซึ่งถ้าเป็นเช่นนั้น ในเขตชิงอู๋โรงงานตัดเย็บเสื้อผ้าเทียนหยุนถือว่ามีขนาดที่ใหญ่มากแน่นอน

แม้ว่าเหล่าพนักงานจะรู้สึกประหลาดใจ แต่ในใจของพวกเขาก็มีความสุขมาก

ด้วยการขยายฐานการผลิตของโรงงาน ค่าจ้างของพวกเขาจะต้องเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน

(จบตอน)