ใบหน้าของเจ้าของที่หลายคนเต็มไปด้วยความสุข

ใครบ้างที่จะไม่อยากได้เงินมากกว่าเดิม? ก่อนหน้านี้พวกเขาได้รับผลประโยชน์บางอย่างจากจั่วหาน และตอนนี้พวกเขาก็จะได้รับผลประโยชน์จากผู้จัดการจินเพิ่มอีก

แม้ว่าพวกเขาจะต้องถูกตราหน้าว่าเป็นพวกไร้ยางอาย แต่พวกเขาก็ไม่รู้สึกรู้สาอะไรมากนักเมื่อได้รับผลประโยชน์จากทั้งสองด้านนี้

"เรียบร้อยแล้วใช่ไหม?"

ฉินหยุนมองไปที่กลุ่มคนที่อยู่ด้านหน้าของเขา จากนั้นก็กล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ

ทุกคนรวมทั้งหลิวเฉวียนสี่และหลินต้าเฉียงพยักหน้า ไม่นานพวกเขาทุกคนก็เริ่มลงนามในการขอยุติสัญญาเช่าร้านค้า จากนั้นเงินค่าเช่าก็ถูกโอนคืนมาอย่างต่อเนื่อง

ค่าเช่าของร้านค้าทั้ง 9 แห่งรวมกันได้ประมาณ 1.8 ล้านหยวน ซึ่งบวกกับที่ฉินหยุนรีดไถเพิ่ม สุดท้ายเขาก็ได้รับเงินมาทั้งหมดเกือบ 2 ล้านหยวน และมันก็กลับคืนสู่บัญชีของฉินหยุน

"เอาล่ะ ผมขอตัวก่อน"

หลังจากได้รับเงินเรียบร้อยแล้วฉินหยุนก็จากไปทันที

"งั้นเราก็โทรหาเขาเลย"

เมื่อเห็นฉินหยุนออกไป หลิวเฉวียนสี่ก็เริ่มกดโทรศัพท์โทรออก เพื่อขอให้ผู้จัดการจินเข้ามาเซ็นสัญญา

อย่างไรก็ตาม เสียงรอสายดังขึ้นแค่สองครั้ง จากนั้นมันก็ถูกตัดสายไป

เมื่อได้ยินเสียง ‘ตื้ด’ จากโทรศัพท์ หลิวเฉวียนสี่ก็ผงะไปครู่หนึ่ง ซึ่งเขาคิดไปว่าผู้จัดการจินอาจจะไม่รู้เบอร์โทรศัพท์ของเขา ดังนั้นเขาจึงส่งข้อความไปหาอีกฝ่ายโดยตรง

"สวัสดีครับผู้จัดการจิน ผมชื่อหลิวเฉวียนสี่ เป็นเจ้าของที่ของร้านเสื้อผ้าเทียนหยุน เราเคยพบกันมาก่อน ตอนนี้คุณมีเวลาเข้ามาเซ็นสัญญาเช่าไหมครับ?" พิมพ์เสร็จเขาก็กดส่งข้อความไปทันที

แต่เมื่อข้อความถูกส่งไป กลับไม่มีการโทรหรือส่งข้อความใดๆตอบกลับมาเลย

"ไม่มีใครรับโทรศัพท์ของฉันเลย!"

"ฉันก็ด้วย"

ในขณะนี้เจ้าของที่คนอื่นๆก็ติดต่อไปหาผู้จัดการจินเช่นกัน แต่ก็ไม่มีใครรับสายของพวกเขา ทันใดนั้นสีหน้าของพวกเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป

หลายคนหันมามองหน้ากัน จากนั้นพวกเขาก็เดินทางไปที่ร้านเสื้อผ้าเทียนหยุน

"ฉินหยุน นี่มันคืออะไร?" พวกเขามองไปที่ฉินหยุนและกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

ที่นี่ก็มีร้านเสื้อผ้าเทียนหยุนสาขาใหม่ตั้งอยู่เช่นกัน ดังนั้นฉินหยุนจึงยังอยู่ภายในร้านของเขาและยังไม่ได้ออกไปไหน เมื่อเขาเห็นกลุ่มคนเดินเข้ามาในร้าน ฉินหยุนก็มองดูการกระทำของพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา

เมื่อได้ยินสิ่งที่พวกเขากล่าว ฉินหยุนก็กางมือทั้งสองข้างออกพร้อมกับกล่าวว่า "ผมจะไปรู้ได้ยังไงว่าคืออะไร? ผมก็ให้เบอร์ผู้จินการจินกับพวกคุณไปแล้วนี่นา แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมถ้าหากว่าพวกคุณไม่สามารถติดต่อเขาได้?"

เมื่อเผชิญกับคำถามของทุกคน ฉินหยุนตอบพวกเขาอย่างไม่แยแสเลย

ก่อนหน้านี้ที่ต้องติดอยู่ในหล่มของเจ้าของที่เหล่านี้ เขารู้สึกขยะแขยงมาก และตอนนี้เขาก็พร้อมที่จะชมการแสดงสนุกๆแล้ว

เมื่อได้ยินที่ฉินหยุนกล่าว สีหน้าของหลิวเฉวียนสี่และคนอื่นๆก็เปลี่ยนเป็นเขียวขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งพวกเขาก็ตระหนักได้แล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติ

เช่นเดียวกับการคาดเดาก่อนหน้านี้ เป็นไปได้ไหมว่าผู้จัดการจินและฉินหยุนจะเป็นพวกเดียวกัน?

อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าเรื่องไป๋อวี่กรุ๊ปนั้นเป็นของจริง และก็รถหรูราคา 3 ล้านหยวนของผู้จัดการจินอีก คนธรรมดาทั่วไปจะสามารถขับรถคันนั้นได้อย่างไร? แม้แต่จั่วหานก็ยังขับรถที่มีมูลค่าแค่หนึ่งล้านกว่าหยวนเท่านั้น ซึ่งราคามันก็ต่างกันมากถึงสามเท่า!

แต่ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น?

ขณะที่เขากำลังคิด จู่ๆก็มีรถเฟอร์รารีสีน้ำเงินคันหนึ่งขับเข้ามาจากระยะไกล

"ผู้จัดการจินมาแล้ว!"

"ดูเหมือนว่าที่เมื่อกี้เขาไม่ได้รับสายของเรา ก็เพราะว่าเขากำลังจะมาที่นี่นั่นเอง"

"ฉันรู้อยู่แล้ว ยังไงพวกเราก็ไม่โดนหลอกแน่นอน"

เมื่อมองไปที่รถสปอร์ตสีน้ำเงินที่แสนงดงาม หลิวเฉวียนสี่และคนอื่นๆก็มีความสุขขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนว่าความกังวลใจของพวกเขาจะหายไปหมดแล้ว

หลังจากลงจากรถ จินหยานในชุดสูทที่พอดีตัวก็ก้าวเข้ามา

"เอ่อผู้จัดการจิน.. เกี่ยวกับเรื่องเซ็นสัญญา"

เมื่อเห็นจินหยานกำลังเดินเข้ามา หลิวเฉวียนสี่และคนอื่นๆก็รีบไปเดินขึ้นไปด้านหน้าพร้อมกับกล่าวว่าต้องการเซ็นสัญญาใหม่

"ทุกคน"

เมื่อมองไปที่กลุ่มคน ในที่สุดจินหยานก็กล่าวกับพวกเขาว่า "เมื่อสักครู่ผมได้รับแจ้งจากสำนักงานใหญ่ของไป๋อวี่กรุ๊ปว่า แผนที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมเสื้อผ้าจะถูกระงับไว้ชั่วคราว"

"อะไรนะ ถูกระงับไว้ชั่วคราว!?"

"ผู้จัดการจิน คุณหมายความว่ายังไง?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลิวเฉวียนสี่และคนอื่นๆต่างก็หน้าเปลี่ยนสีกันทันที พวกเขาจ้องเขม็งไปที่จินหยาน

"ความหมายนั้นก็เขาใจ้ได้ง่ายมาก"

จินหยานอธิบายว่า "ไป๋อวี่กรุ๊ปของเราจะไม่เซ้งร้านเสื้อผ้าเทียนหยุนทั้งเก้าร้านนี้แล้ว ดังนั้นเรื่องการลงนามในสัญญาที่เรากล่าวไว้ก่อนหน้านี้ทั้งหมดถือว่าเป็นโมฆะ"

หลังจากคำกล่าวของเขาจบลง หลิวเฉวียนสี่และคนอื่นๆก็ดูเหมือนกับว่าจะระเบิดออกมา ใบหน้าของพวกเขาอัปลักษณ์มาก

พวกเขาได้คืนเงินค่าเช่าทั้งหมดของฉินหยุนไปแล้ว ซึ่งพวกเขาก็คืนเงินค่าเช่าของระยะเวลาหนึ่งปีไปให้ แถมยังเพิ่มไปอีกบางส่วนด้วย แต่ตอนนี้ไป๋อวี่กรุ๊ปกลับบอกว่าจะไม่เช่าแล้ว สรุปแล้วว่าพวกเขาได้อะไร?

ไม่ได้อะไรเลย!

"ผู้จัดการจิน คุณบอกว่าแผนถูกระงับไว้ชั่วคราว แล้วเราควรทำยังไงกับร้านของเราล่ะ"

"ใช่ ตอนนี้เราเอาร้านกลับคืนแล้ว คุณมาบอกว่าจะไม่เช่า คุณก็ไม่เช่ามันงั้นเหรอ?"

"ใครจะรับผิดชอบการสูญเสียของเรา?"

ในที่สุดหลิวเฉวียนสี่และคนอื่นๆก็ทนไม่ไหว พวกเขากล่าวออกมาด้วยความโกรธ

เมื่อได้ยินเช่นนี้จินหยานก็ขมวดคิ้ว เขากล่าวว่า "การสูญเสียของพวกคุณมันเกี่ยวอะไรกับไป๋อวี่กรุ๊ปของผม? ถ้าเราจะตัดสินใจให้ไป๋อวี่กรุ๊ปดำเนินการยังไง เราต้องไว้หน้าพวกคุณด้วยงั้นเหรอ?"

เมื่อได้ยินสิ่งที่เขากล่าว หลิวเฉวียนสี่และคนอื่นๆก็ยิ่งโกรธมากขึ้น ใบหน้าของพวกเขาเริ่มน่าเกลียดมากขึ้นเรื่อยๆ

"ฉินหยุน จินหยาน!"

ด้วยใบหน้าอัปลักษณ์ของพวกเขา พวกเขาก็ตอบสนองออกมาด้วยความโกรธอย่างเต็มที่เช่นกัน หลิวเฉวียนสี่จ้องมองไปที่ฉินหยุน เขากล่าวว่า "คุณเป็นคนสร้างเรื่องทั้งหมดนี้ใช่ไหม? คุณจงใจหลอกให้พวกเรายกเลิกสัญญา!"

จะมีความบังเอิญเช่นนี้อยู่ในโลกได้อย่างไร พวกเขาเพิ่งคืนเงินค่าเช่าทั้งหมดให้กับฉินหยุน แต่จากนั้นจินหยานก็เปลี่ยนใจไม่เช่าร้านค้าทันที

"บอสหลิว คุณล้อผมเล่นแล้ว"

เมื่อมองไปที่ผู้คนที่กำลังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ฉินหยุนก็ยิ้มขึ้นพลางกล่าวว่า "พวกคุณก็ได้ตรวจสอบไป๋อวี่กรุ๊ปแล้ว แถมสัญญายกเลิกการเช่าที่ที่เราเซ็นก่อนหน้านี้ก็เป็นสิ่งที่พวกคุณต้องการเช่นกัน ถ้าคุณพูดแบบนี้ ผมสามารถฟ้องคุณในข้อหาหมิ่นประมาทได้เลยนะ"

หลังจากกล่าวจบ ฉินหยุนก็ชี้ไปที่ร้านขายเสื้อผ้าของเขาพร้อมกับกล่าวว่า "นี่คือร้านของผม บอสหลิว ถ้าคุณมาซื้อเสื้อผ้าผมก็ยินดีต้อนรับ แต่ถ้าคุณจะมาสร้างปัญหา ผมก็จะโทรเรียกตำรวจ"

ในเวลานี้ เห็นได้ชัดว่าผู้คนที่อยู่รอบๆก็กำลังเริ่มมารวมตัวกันแถวนี้ เพราะพวกเขาเห็นว่าที่นี่ดูเหมือนจะเกิดเรื่องขึ้น

เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่ดูสงบของฉินหยุนกับจินหยาน หลิวเฉวียนสี่และคนอื่นๆก็เริ่มรู้สึกกังวล ตอนนี้มันเป็นสังคมที่ปกครองด้วยกฎหมาย แม้ว่าพวกเขาจะโกรธมาก แต่พวกเขาก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะลงมือสร้างปัญหาอะไร เพราะว่ามันมีกล้องวงจรติดตั้งอยู่ทุกที่

ดังนั้นพวกเขาจึงได้แต่ระงับความโกรธไว้ในใจและออกไปจากที่นี่

เมื่อมองดูพวกเขาจากไป รอยยิ้มเยาะเย้ยก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของฉินหยุน

เจ้าของที่เหล่านี้ทำเรื่องน่ารังเกียจมากมายต่อหน้าเขา พวกเขาคิดว่าแค่คืนเงินค่าเช่าแล้วมันจะจบงั้นเหรอ? การล้างแค้นมันเพิ่งเริ่มต้นขึ้นต่างหาก!

...

เมื่อหลิวเฉวียนสี่และคนอื่นๆออกมาจากร้านเสื้อผ้าเทียนหยุน พวกเขาทั้งหมดก็มาถึงที่ด้านข้างของจั่วหาน

"อะไรนะ เขาจะไม่เช่าร้านค้าแล้ว? ฉินหยุนร่วมมือกับจินหยานเพื่อสร้างเรื่องเหล่านี้ขึ้นมา?" สีหน้าของจั่วหานเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เขาก็เคยสงสัยมาก่อนเช่นกัน แต่เขาก็ได้โทรไปหาบางคนเพื่อยืนยันเกี่ยวกับบริษัทของพวกเขา และก็ตัดความเป็นไปได้นี้ทิ้งไป

สำหรับเรื่องที่จินหยานกล่าว เกี่ยวกับการยกเลิกแผนอย่างกะทันหันของไป๋อวี่กรุ๊ปนั้น สิ่งนี้ก็อาจจะเป็นไปได้จริงๆ แต่มันบังเอิญตรงกับเรื่องของฉินหยุนเกินไป

อย่างไรก็ตาม ความเป็นไปได้ที่มันจะเป็นเรื่องจริงก็มีน้อยเกินไปเช่นกัน

"ใช่ครับคุณจั่ว ตอนนี้จินหยานไม่ได้ลงนามในสัญญาเช่าที่กับเรา เราสูญเสียเงินไปเป็นจำนวนมาก"

"สิ่งที่คุณให้ไม่สามารถชดเชยการสูญเสียของเราได้เลย"

เจ้าของที่หลายคนกล่าวออกมาอย่างรวดเร็ว

ไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้พวกเขารู้สึกหดหู่เพียงใด พวกเขาได้ให้ฉินหยุนเช่าร้านเมื่อ 2-3 เดือนก่อน และฉินหยุนก็ได้จ่ายเงินค่าเช่าเท่ากับหนึ่งปีแก่พวกเขา แต่หลังจากนั้นไม่กี่เดือน พวกเขาไม่เพียงคืนค่าเช่าทั้งหมดให้ฉินหยุน แต่ยังเพิ่มเงินบางส่วนให้กับเขาอีกด้วย

ในช่วง 2-3 เดือนที่ผ่านมา เท่ากับว่าการให้เช่าที่เหล่านั้นไม่ได้ทำเงินสักหยวนให้กับพวกเขาเลย แต่กลับกันพวกเขาได้เสียเงินแทน

เมื่อได้ยินสิ่งที่พวกเขากล่าว คิ้วของจั่วหานก็ขมวดขึ้นเล็กน้อย เขากล่าวว่า "พวกคุณขาดทุนอะไร? คุณหาคนอื่นมาเช่าต่อไม่ได้หรือไง?"

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว การสูญเสียของเขาถือว่ามากมายมหาศาล เจ้าของที่เหล่านี้ยังกล้าที่จะมาบ่นต่อหน้าเขาอีกงั้นเหรอ?

ถ้าไม่ใช่เพราะก่อนหน้านี้ต้องปราบปรามเทียนหยุน เขาก็จะไม่มาคลุกคลีกับคนเหล่านี้แน่นอน

(จบตอน)