บทที่ 257: ฝึกฝน

หลังจากฉีดของเหลวของยีน หลิวเซี่ย และผู้หญิงคนอื่น ๆ ไม่แสดงอาการของความสุภาพเรียบร้อย พวกเธอปล่อยเสียงครวญครางอย่างเจ็บปวด แต่ละคนกัดฟันและอดทนต่อความเจ็บปวดที่รุนแรงซึ่งเกิดจากการเปลี่ยนแปลงของยีน

ในตอนแรก ซู ฉือชิง และอีกสี่คนสามารถทนได้ แต่หลังจากนั้นไม่นาน พวกเธอก็เริ่มร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

มีเพียง หลิวเซี่ย และ หลี่ซีเจีย เท่านั้นที่ยังคงเงียบ

หลี่ซีเจีย ซึ่งเคยเป็นนักรบพันธุกรรมขั้นที่หนึ่ง ตอนนี้กำลังฉีดของเหลวยีนขั้นที่สอง

เธอมุ่งเน้นไปที่ความเร็ว

สำหรับผู้หญิง ความเร็วจะทำให้พวกเธอได้เปรียบมากกว่า

เมื่อมีประสบการณ์ครั้งหนึ่ง หลี่ซีเจีย ก็เตรียมพร้อม

มีเพียง ซูฉือชิง และอีกสี่คนที่กลายเป็นนักรบพันธุกรรมเป็นครั้งแรกที่ไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน และพวกเธอพบว่ามันทนไม่ได้

หลิวเซี่ย เป็นคนที่เงียบที่สุด

ในฐานะนักสู้ในสังเวียน ความเจ็บปวดที่เธอได้รับนั้นยิ่งใหญ่กว่าตอนนี้มาก และเธอมีความเพียรและความอดทนเพียงพอ

ภายในไม่กี่นาที ผู้หญิงแต่ละคนดูเหมือนหาปลาจากน้ำ ตัวเปียกโชก

อย่างไรก็ตาม ความรู้สึกสบายใจจากการวิวัฒนาการของยีนที่ประสบความสำเร็จทำให้พวกเธอทั้งหมดแสดงความพึงพอใจ โจวเฉียง รู้สึกร้อนในท้องของเขา ท่าทางของพวกเธอเย้ายวนเกินไป เหมือนกลุ่มไซเรนที่มีเสน่ห์

"อมิตาภะ..."

โจวเฉียง หันศีรษะและจากไปอย่างเด็ดขาด

เขาไม่สามารถเฝ้าดูได้อีกต่อไป มิฉะนั้นพวกเธอจะประสบความสำเร็จในความตั้งใจอันยาวนานที่มีต่อร่างกายของเขา

"อีกครั้ง!"

เมื่อรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงที่น่ากลัวในความแข็งแกร่งของเธอ หลิวเซี่ย จึงต้องการที่จะแข็งแกร่งยิ่งขึ้น

การเป็นคนพิเศษขั้นที่สี่ไม่สามารถทำให้เธอพอใจได้

เมื่อมองดูของเหลวของยีนขั้นที่ห้านี้ หลิวเซี่ย ก็รู้ถึงคุณค่าของมัน

มัน

ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะบอกว่าเพียงแค่อาศัยของเหลวของยีนนี้ เธอสามารถแลกเปลี่ยนกับทาสหลายพันคนในป้อมปราการสีแดง หรือแม้แต่ขอตำแหน่งระดับสูงของ กงเหวินปินกลายเป็นบุคคลที่อยู่เหนือคนอื่นๆ

แต่ตอนนี้ โจวเฉียง ให้ของเหลวยีนนี้แก่เธอโดยไม่ลังเลเลย

เพื่อช่วยเธอ ทำให้เธอแข็งแกร่งขึ้น... ความใจดีเหล่านี้ เธอคงไม่สามารถตอบแทนมันได้ในชั่วชีวิตนี้

......

หลังจากที่ผู้หญิงทั้งเจ็ดอาบน้ำแล้ว พวกเธอก็รวมตัวกันรอบๆ โจวเฉียง

กลิ่นจางๆ ทำให้ โจวเฉียง รู้สึกวิงเวียน ราวกับว่าการควบคุมตนเองของเขาแย่ลงเรื่อยๆ

ในอดีต เมื่อสมาชิกทั้งยี่สิบสองคนของทีมรวบรวมล้อมรอบเขา พวกเธอทั้งหมดมีหัวใจที่แข็งกร้าว

แต่ตอนนี้ ผู้หญิงทั้งเจ็ดคนนี้ทำให้ โจวเฉียง รู้สึกว่าเลือดของเขาเต้นเป็นจังหวะ

"ฮึ่ม!"

ด้วยการถอนหายใจเบา ๆ โจว เฉียงเปิดแผนที่บนนาฬิกาอัจฉริยะส่วนตัวของเขา ชี้ไปยังสถานที่บนนั้น และพูดว่า "นี่คือฐานส่งเรือดำน้ำ เรือดำน้ำชั้นราชาทะเลที่ฉันต้องการอยู่ที่นี่"

"มันง่ายมาก ฉันต้องการเรือดำน้ำชั้นราชาทะเลลำนี้"

โจวเฉียง เงยหน้าขึ้นและมองไปที่ผู้หญิงทั้งเจ็ด

ด้วยความช่วยเหลือของ โจวเฉียง ตอนนี้พวกเธอได้รับการพิจารณาให้เป็นหนึ่งในผู้ที่แข็งแกร่งในวันสิ้นโลกนี้

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ราชินีนักสู้ หลิวเซี่ย ผู้ซึ่งพัฒนาเป็นนักรบพันธุกรรมขั้นที่ห้า เธอเป็นหนึ่งในผู้รอดชีวิตอันดับต้น ๆ

หลังจากขั้นที่ห้า เธอจะเข้าใจทักษะต่างๆ

โจวเฉียง อยากรู้ว่าทักษะประเภทใดที่เธอได้เรียนรู้

หลิวเซี่ย และคนอื่น ๆ มองไปที่สถานที่ ในหมู่พวกเธอ มีเพียง หลี่ซีเจีย เท่านั้นที่เข้าใจ เธอกล่าวว่า "พี่ชาย โจวเฉียง มีกองกำลังพิเศษประจำการอยู่ที่นี่พร้อมกับนักวิจัยมากมาย แนวทางการวิจัยของพวกเขาคือการควบคุมเรือดำน้ำชั้นราชาทะเล"

"เพื่อให้ได้เรือดำน้ำลำนี้ เราต้องแก้ปัญหากองกำลังพิเศษนี้ให้ได้"

“แล้วเรือดำน้ำลำนี้ล่ะ จะขับมันออกไปได้อย่างไร”

“ขณะนี้มันอยู่ในสถานะล็อกดาวน์ หากถูกบังคับทำลาย มันจะเริ่มต้นลำดับการทำลายตัวเองโดยตรง”

โจวเฉียง ยิ้มเบา ๆ และพูดว่า "การเปลี่ยนคุณให้กลายเป็นนักรบพันธุกรรม ไม่เพียงแต่ให้ความสามารถในการปกป้องตัวเอง แต่ยังเพื่อช่วยฉันด้วย"

“ฉันมีวิธีจัดการกับเรือดำน้ำ”

ใบหน้าของ หลิวเซี่ย เย็นชาเล็กน้อย เธอพูดว่า "ดีแล้ว ปล่อยให้คนเหล่านี้จ่ายดอกเบี้ย"

“พวกคุณทำความคุ้นเคยกับความสามารถของคุณก่อน เราจะออกเดินทางในตอนบ่าย”

โจวเฉียง มองดูเวลา

ผู้หญิงทั้งเจ็ดไม่คัดค้าน

ที่นี่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง เหมือนสนามฝึกซ้อมมากกว่า เพียงพอสำหรับพวกเขาที่จะปรับตัวให้เข้ากับความสามารถของตนเอง

โจวเฉียง มองไปที่ หลิวเซี่ย หัวใจของเขารู้สึกคัน

เธอไม่เพียงมีความงามอันน่าทึ่ง แต่เธอยังแข็งแกร่งพอที่จะประจัญบานกับเขาอีกด้วย

"ตามฉันมา"

โจวเฉียง รักผู้หญิงที่สวยและสำคัญ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะนิสัยเสีย แม้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับผู้หญิงอย่าง หลิวเซี่ย น้ำเสียงของ โจวเฉียง ก็ยังราบเรียบ สามคำนี้ที่เขาใช้ก็ไม่เหลือที่ว่างสำหรับการเจรจา

หลิวเซี่ย พยักหน้าและเดินตาม โจวเฉียง ไปที่ถนนสายหลักของเมืองเล็กๆ

ที่นี่มียานพาหนะที่ถูกทิ้งร้างทุกหนทุกแห่ง และอาคารที่พังทลายทำให้ดูเหมือนกับวันสิ้นโลก

“ฉันต้องการทดสอบความแข็งแกร่งของคุณ”

ทักษะการต่อสู้ของราชินีนักสู้ หลิวเซี่ย นั้นยอดเยี่ยม ซึ่งเป็นสิ่งที่ โจวเฉียง ไม่ค่อยได้เห็น

ในทักษะการต่อสู้เหล่านี้ โจวเฉียงก็รู้สึกด้อยกว่าเช่นกัน

แต่ โจวเฉียง แค่ต้องการดูว่าวิวัฒนาการของยีนคู่ของเขาจะรับมือกับการโจมตีของ หลิวเซี่ย ได้หรือไม่

ในระดับเดียวกัน เธอเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดที่ โจวเฉียง เคยพบมา เป็นนักรบที่ทรงพลังที่เขาฝึกฝนมา

หลิวเซี่ย รู้ว่า โจวเฉียง แข็งแกร่งมาก แต่เธอส่ายหัวเล็กน้อย "พี่ชาย โจวเฉียง คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน"

เธอมั่นใจอย่างยิ่ง

การต่อสู้ที่ไร้พ่ายกว่า 350 ครั้งในสังเวียนนักสู้คือเธอ

มั่นใจที่สุด

โจวเฉียงแค่นหัวเราะและไม่พูด "เราจะรู้ได้อย่างไรว่าเราไม่ต่อสู้"

"มาเร็ว!"

หลิวเซี่ย ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็พยักหน้า

เมื่อถึงเวลา เธอจะแสดงความเมตตา เธอไม่สามารถทำให้พี่ชาย โจวเฉียง ลำบากใจเกินไป

“พี่ชาย โจวเฉียง ฉันจะทำตามคำสั่งของคุณ”

หลิวเซี่ย กล่าว และหลังจากที่ โจวเฉียง พยักหน้า เธอก็กลายเป็นภาพเบลอขณะที่เธอพุ่งเข้ามา

หลังจากกลายเป็นนักรบพันธุกรรมระดับห้า ความเร็วของเธอเร็วกว่าตอนที่เธออยู่ที่ระดับสามอย่างน้อยสี่หรือห้าเท่า

เมื่อเปิดใช้งานทักษะ "แฟนธ่อม" ของเธอ มันเป็นเรื่องยากที่จะเห็นรูปร่างของเธออย่างชัดเจน

นักรบพันธุกรรมระดับห้านั้นแข็งแกร่งจริงๆ

ในสายตาของ โจวเฉียง หลิวเซี่ย นั้นรวดเร็ว แต่เขาก็ยังมองเห็นได้ชัดเจน

หลังจากวิวัฒนาการ ความเร็วในการติดตามของตาเปล่าและความเร็วในการตอบสนองของสมองก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน

ในชั่วพริบตา โจวเฉียงก็เคลื่อนไหวเช่นกัน

ร่างทั้งสองประสานกันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

ในตอนแรก หลิวเซี่ย คิดว่าเธอจะสามารถเอาชนะ โจวเฉียง ได้ในไม่กี่กระบวนท่า

อย่างไรก็ตาม เธอตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าเธอคิดผิด

ความเร็วของ โจวเฉียง เร็วกว่าเธอ และความแข็งแกร่งของเขาก็สูงกว่าหนึ่งระดับ

เขามีทั้งความเร็วและพละกำลัง ทำให้ หลิวเซี่ย ลำบาก

ทักษะการต่อสู้ของเธอไม่มีประโยชน์ต่อหน้า โจวเฉียง ที่เร็วกว่าเธอ

โจวเฉียงกระโดดตามเธอไปอย่างกระชั้นชิดจนเกือบติดเธอ

ในขณะนี้ หลิวเซี่ย ตระหนักว่าเธอเป็นคนโง่จริงๆ ที่คิดว่าเธอสามารถเอาชนะ โจวเฉียง ได้เพียงไม่กี่กระบวนท่า

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หัวใจของเธอก็ตื่นตระหนก และการเคลื่อนไหวของเธอก็ช้าลง

จากนั้น โจวเฉียง ก็กอดเธอจากด้านหลัง

ตำแหน่งที่ โจวเฉียง จับเธอคือ... เขากะพริบตา ตระหนักได้ถึงบางสิ่ง

แต่ในฐานะโจวเฉียงที่เป็นเจ้านาย เขาไม่สนใจ

ในความเป็นจริงเขาบีบก่อนที่จะปล่อย

การซ้อมก็น่าจะมีประโยชน์บ้างไม่ใช่เหรอ?

"เรามาหยุดที่นี่กันเถอะ"

โจวเฉียง ทิ้งประโยคและเดินจากไปอย่างมีความสุข

เหลือเพียง หลิวเซี่ย ที่ยืนอยู่ที่นั่นด้วยความงุนงง

เธอเพิ่งถูกเอาเปรียบงั้นเหรอ?

เธอสงสัยว่า โจวเฉียง ขอให้เธอฝึกฝน... การฝึกแบบนั้นคืออะไร

เมื่อทั้งสองกลับมายังจุดที่ หลี่ซีเจีย และคนอื่นๆ อยู่ สายตาของพวกเธอก็เคลื่อนไปมาระหว่าง โจวเฉียง และ หลิวเซี่ย เนื่องจากทั้งคู่ดูแปลกๆ

"แค่ก!"

"เอาล่ะ ไปกันเถอะ"

โจวเฉียง เบี่ยงเบนความสนใจของพวกเธอทันที

ไม่มีอะไรจะบรรจุมากนัก โจว เฉียง คิดอยู่ครู่หนึ่ง รถตู้มีขนาดไม่กว้างมาก ดังนั้นเขาจึงเก็บรถตู้กลับเข้าไปในช่องเก็บของ จากนั้นจึงนำรถบ้านออกไปต่อหน้า หลิวเซี่ย และคนอื่นๆ ที่ตกตะลึง

พื้นที่เก็บของของ โจวเฉียง เป็นเหมือนหีบสมบัติ อย่างไรก็ตาม อะไรก็ตามที่มีประโยชน์ก็เก็บไว้ในนั้น

เช่นเดียวกับรถบ้านคันนี้ มันเป็นสิ่งที่ โจวเฉียง ได้รับมาจากวันสิ้นโลก จากนั้นเขาก็ให้ เจี่ยเจิ้งฉู่และทีมของเขาทำความสะอาดและซ่อมแซมมัน

หลิวเซี่ย และคนอื่น ๆ มองไปที่ โจวเฉียง ด้วยท่าทางแปลก ๆ

ผู้ชายหนึ่งคนกับผู้หญิงเจ็ดคน รถบ้านหนึ่งคัน... ใคร ๆ ก็คิดเกินเลย

เมื่ออยู่ในรถบ้าน โจวเฉียง ได้เปิดใช้งานเทคโนโลยีการขับขี่อัตโนมัติ และรถบ้านก็เริ่มต้นตรงไปยังฐานการจัดหาเรือดำน้ำ

โจวเฉียง หยิบชุดเกราะและอาวุธเย็นต่างๆ ออกมา

"เลือกอาวุธอะไรก็ได้ที่คุณชอบ"

“หลังจากบรรลุนักรบพันธุกรรมระดับสี่ อาวุธปืนธรรมดาไม่สามารถทำร้ายคุณได้อีกต่อไป”

"ซอมบี้ระดับรองลงไปก็ทำร้ายคุณไม่ได้เช่นกัน"

"แต่ชุดเกราะก็จำเป็น เพราะคุณอาจเผชิญกับอำนาจการยิงที่หนักหน่วงหรือซอมบี้กลายพันธุ์ระดับสูง"

หลิวเซี่ย หยิบหอกพับขึ้นมาและเลือกกริช

ชุดเกราะนั้นเรียบง่ายและสามารถปกป้องร่างกายได้เท่านั้น

หลี่ซีเจีย เลือกมีดต่อสู้และโล่

หลังจากที่พวกเธอเลือกทั้งหมดแล้ว โจวเฉียงก็หยิบกองอาวุธหนักออกมา

สไนเปอร์ไรเฟิลหนัก ปืนกลหลายลำกล้อง ปืนใหญ่...

หลิวเซี่ย และคนอื่น ๆ คุ้นเคยกับอำนาจทุกอย่างของ โจวเฉียง อยู่แล้ว ดังนั้นทุกคนจึงเลือกอาวุธหนักที่พวกเขาชื่นชอบ

อาวุธหนักนั้นทรงพลังอย่างมากต่อนักรบพันธุกรรมระดับสามและต่ำกว่า

ผู้หญิงแต่ละคนถืออาวุธหนักเหล่านี้กลายเป็นนักรบหญิง

ความงามที่รุนแรงของความงามเหล่านี้ได้รับการชื่นชมจาก โจวเฉียง อย่างทั่วถึง

สองชั่วโมงต่อมา

รถบ้านมาถึงไม่ไกลจากฐานส่งเรือดำน้ำ

ที่นี่เคยเป็นเขตหวงห้ามทางทหาร มีการกำหนดระยะทางสำหรับสิ่งก่อสร้างรอบๆ ดังนั้นหลังจากเข้าสู่ระยะของฐานส่งเรือดำน้ำ แทบจะไม่มีสิ่งปลูกสร้างให้เห็นเลย

โจวเฉียง พา หลิวเซี่ย และคนอื่นๆ ลงจากรถ"

'เก็บรถบ้านไป’

วินาทีต่อมา โจวเฉียง หยิบมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าแปดคันออกมา

มอเตอร์ไซค์เหล่านี้ไม่ใช่รถมอเตอร์ไซค์สมัยใหม่ที่ทำความเร็วได้สูงสุด 60 กม./ชม. แต่เป็นมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าที่ปล่อยพลังออกมาซึ่งทำความเร็วได้สูงสุด 300 กม./ชม.

"พี่ชาย โจวเฉียง แค่บอกฉันว่าคุณมีกี่อย่าง"

หลี่ซีเจีย มีลักษณะที่คลั่งไคล้บนใบหน้าของเธอ

ตอนนี้เธอสนใจ โจวเฉียง มากเกินไป เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เนื่องจาก โจวเฉียง ดูเหมือนจะมีทุกอย่างมากกว่ากล่องสมบัติ

คนอื่นๆ ก็รู้สึกเช่นเดียวกัน

พวกเขาทั้งหมดจ้องมองที่ โจวเฉียง ด้วยดวงตาที่ร้อนแรง

โจวเฉียง เพียงยิ้มและไม่ตอบคำถามของเธอ

โจวเฉียงเป็นผู้นำทาง

ห่างจากที่นี่มากกว่าสิบกิโลเมตรไปยังฐานส่งเรือดำน้ำ การเดินไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่ไม่จำเป็น ทำไมไม่ใช้เครื่องมือขนส่งที่มีอยู่มากมาย

หลายนาทีต่อมา

พวกเขาเห็นป้อมยามที่นี่

โดรนบนท้องฟ้าส่งสัญญาณเตือน เมื่อตรวจพบ โจวเฉียง และคนอื่นๆ

"มีคนมา"

ผู้รับผิดชอบโดรนแจ้งเตือนผู้คนที่ประจำการที่นี่ทันที

พวกเขาตื่นตัวอยู่เสมอ

เนื่องจากอยู่ใกล้ทะเล บางครั้งอาจมีการโจมตีจากสัตว์ทะเล ทำให้พวกมันต้องเตรียมพร้อมอยู่เสมอ

แน่นอนว่า โจวเฉียง เห็นโดรนนี้ เขาหันไปหาหลิวเซี่ย: "ต้องการแสดงความสามารถของคุณหรือไม่"

“ความสามารถ?”

หลิวเซี่ยรู้สึกขบขันกับ โจวเฉียง กลยุทธ์การฆ่าถือเป็นพรสวรรค์หรือไม่?

แต่เธอไม่ปฏิเสธและเร่งเครื่องมอเตอร์ไซค์ไปที่ความเร็วสูงสุด

นักรบพันธุกรรมที่ประจำการเมื่อเห็นมอเตอร์ไซค์คันนี้เร่งความเร็วอย่างกระทันหัน ทุกคนก็เล็งปืนไปที่ หลิวเซี่ย

ขณะที่ หลิวเซี่ยอยู่ในระยะหนึ่งร้อยเมตรจากพวกเขา

พวกเขาไม่ลังเลที่จะเปิดฉากยิง

"ปังปงัง..."

การกวาดล้างด้วยอาวุธหนักเกือบทำให้ หลิวเซี่ยตกอยู่ในพายุกระสุน

อาวุธในโลกหลังหายนะมักจะมีพลังรุนแรงมาก เนื่องจากพวกมันมีประสิทธิภาพสูงสุดในการต่อสู้กับซอมบี้

มีทรัพยากรมากมายนับไม่ถ้วนและไม่มีกฎใดที่จะจำกัดพวกมัน

เทคโนโลยีระดับสูงทำให้ผู้รอดชีวิตสามารถผลิตอาวุธหนักเหล่านี้ได้อย่างอิสระ

เมื่อเผชิญหน้ากับกระสุนเหล่านี้ หลิวเซี่ยเคลื่อนมอเตอร์ไซค์เป็นรูปตัว S เพื่อหลบกระสุน

แต่พวกเขาเป็นนักรบพันธุกรรมไม่ใช่คนธรรมดา มีจุดมุ่งหมายที่ดี

รถจักรยานยนต์โดนกระสุนยิงหลายนัด เกือบกระเด็น

อย่างไรก็ตาม หลิวเซี่ยละทิ้งรถมอเตอร์ไซค์ในขณะนั้น กระโดดลงจากรถและเริ่มวิ่งทันทีที่เธอลงจอด

รถจักรยานยนต์ที่อยู่ข้างหลังเธอล้มลงและกลิ้งไป ชิ้นส่วนกระจัดกระจาย

บูม!'

'แบตเตอรี่ของรถจักรยานยนต์ได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงและเกิดระเบิดขึ้นด้วยเสียงที่ดังสนั่น

หลิวเซี่ยไม่หันกลับมามอง

ในชั่วพริบตา เธอพุ่งไปไกลหลายร้อยเมตร

"แฟนธ่อม" ทำให้ หลิวเซี่ยกลายเป็นภาพติดตา ทำให้พวกเขามองเห็นได้ยาก

หลิวเซี่ยปรากฏตัวต่อหน้านักรบพันธุกรรม และก่อนที่เขาจะทันได้ตอบโต้ กริชของเธอก็ฟันเข้าที่คอของเขา

ด้วยเลือดที่ไหลออกมา นักรบพันธุกรรมจับคอของเขาและล้มลง

ผู้เหนือธรรมชาติคนอื่นๆ ยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

เป็นเพียงเพราะ หลิวเซี่ยเร็วเกินไป

วินาทีต่อมา ปีกหลากสีสันปรากฏขึ้นบนร่างของ หลิวเซี่ยปล่อยพลังงานที่น่าสะพรึงกลัวออกมาทันที อนุภาคแสงจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นและกลืนกินพื้นที่ทั้งหมดในทันที

ความร้อนอันน่าสยดสยองทำให้นักรบพันธุกรรมที่นี่กรีดร้องด้วยความสยดสยองก่อนที่พวกมันจะถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน

นักรบพันธุกรรมเหล่านี้เคยเห็น "พายุมรณะ" ที่ใด

การโจมตีเป็นวงกว้างทำให้พวกเขาไม่สามารถหลบหนีได้

พวกเขาตายทีละคนในความสับสนวุ่นวาย

"ฉันไม่ได้คาดหวังให้เธอสืบทอด 'พายุมรณะ' ของ ผีเสื้อพายุมรณะ"

โจวเฉียงก็ผงะเช่นกัน

น้ำยายีนที่ โจวเฉียง ใช้กับเธอนั้นมาจาก ผีเสื้อพายุมรณะเท่านั้น ซึ่งเป็นน้ำยายีน ผีเสื้อพายุมรณะเพียงตัวเดียวที่เหลืออยู่ในความครอบครองของ โจวเฉียง

หลังจากที่ หลิวเซี่ยใช้มัน เธอก็สืบทอดทักษะที่แข็งแกร่งที่สุดของ ผีเสื้อพายุมรณะโดยตรง ซึ่งเป็นจังหวะแห่งความโชคดี

ไม่ทราบว่าเธอได้รับทักษะอื่นใดมา หรือว่าเธอได้พัฒนาทักษะอื่นอย่างอิสระหรือไม่

ภายใต้ "พายุมรณะ" นักรบพันธุกรรมไม่มีโอกาสแม้แต่จะต่อสู้กลับ พวกเขาทั้งหมดถูกกำจัดออกไป และเสาทั้งหลังก็ถูกไฟไหม้ สารหลายชนิดละลายหายไปภายใต้ความร้อนจัด ดูเหมือนไอศกรีมละลายในฤดูร้อน

นักรบพันธุกรรมเหล่านี้อยู่ในระดับที่สามมากที่สุด และพวกเขาอ่อนแอเกินไปต่อหน้า หลิวเซี่ยระดับห้า

หลิวเซี่ยยืนตัวตรง พอใจกับผลลัพธ์ที่ได้

เธอเหลือบมองมอเตอร์ไซค์แล้วส่ายหัว

น่าเสียดายที่ตอนนี้มอเตอร์ไซค์คันนี้ถูกเผาจนเหลือแต่โครงแล้ว

ในที่สุด หลิวเซี่ยก็นั่งข้างหลัง โจวเฉียง กอดเขาอย่างกล้าหาญและกดแน่นกับเขา

การเคลื่อนไหวนี้ทำให้เกิดความอิจฉาริษยาในหมู่คนที่ชอบ โจวเฉียง