33

เป็นเวลานานแล้วที่โดฟลามิงโก้กลายเป็นเจ็ดขุนพลแห่งท้องทะเล และไม่มีใครกล้าท้าทายความยิ่งใหญ่ของพวกเขา

ผู้ที่ยั่วยุพวกเขาในอดีต ตราบใดที่พวกเขาทำร้ายครอบครัว ดองกิโฮเต้ แฟมิลี่ พวกเขาจะถูกพวกเขาฆ่าด้วยวิธีที่โหดร้ายที่สุด

แต่คราวนี้ ฆาตกรได้ฆ่าผู้ปฏิบัติงานทั้งสองจริง ๆ !

“ไปหาไอ้เหี้ยนั่น!”

โดฟลามิงโก้ออกคำสั่ง

"ฉันต้องการดูข้อมูลทั้งหมดของเขาในเวลาที่สั้นที่สุด!"

“ได้ ข้าจะพาคนไปที่นั่นเอง!”

ทอร์เรโบล ดมน้ำมูกของเขากลับและพูดว่า

โดฟลามิงโกยังคงกังวลเกี่ยวกับการส่งทอร์เรโบล ดังนั้นเขาจึงกดหมายเลขที่มีเครื่องดักฟัง

ตรงข้ามเขาคือเจ้าหน้าที่นอกเครื่องแบบที่เขาวางไว้ในนาวิกโยธิน และเวอร์โก้ หนึ่งในผู้ปฏิบัติงานระดับสูงของครอบครัว

เนื่องจากราศีกันย์ โดฟลามิงโก้จึงรู้ข้อมูลภายในของมารีนมากมายเหมือนหน้ามือเป็นหลังมือ

การสอบถามข่าวสารผ่านช่องทางเดินเรือนั้นรวดเร็วกว่าวิธีละเมิดลิขสิทธิ์

"เวอร์โก เดียมันติเสียชีวิตในสวรรค์ ค้นหาว่าใครเป็นคนฆ่าเขาโดยเร็วที่สุด!"

"ใช่ฉันเข้าใจแล้ว."

เนื้อหาของการโทรนั้นง่ายมาก และจบลงด้วยคำพูดไม่กี่คำ

หลังจากวางสาย โดฟลามิงโก้เอนหลังพิงเก้าอี้ชายหาด นิ้วของเขายังคงสั่นอย่างรวดเร็ว

ด้ายเส้นเล็กที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าถูกพันระหว่างนิ้วของเขา เปล่งแสงเย็น

โดฟลามิงโก้ไม่ได้โกรธแบบนี้มานานแล้ว

เจตนาฆ่าของเขาจะต้องดับลงด้วยเลือดของฆาตกร

“ไอ้สารเลว ฉันจะหานายให้เจอเร็วๆ นี้!”

โดฟลามิงโก้ที่มีสีหน้าบิดเบี้ยวและหวาดกลัวคว้าฝ่ามือของเขา แล้วด้ายสีบางๆ 5 เส้นก็พุ่งออกมา ตัดมุมของพระราชวังข้างหน้าออกเป็นหลายท่อน!

.........

ลือลั่น!

ใน เมืองแห่งหนึ่งในเกาะเครสเซนต์ โรงเตี๊ยมก็เกิดระเบิดขึ้น

โจรสลัดมากกว่าหนึ่งโหลถูกพัดปลิวไป พ่นเลือดออกมา เต็มไปด้วยบาดแผลและรอยฟกช้ำ

หลังจากล้มลงกับพื้นและกระตุกสองสามครั้ง ในไม่ช้าเขาก็หยุดหายใจ

โจรสลัดร่างสูงเดินออกมาจากกองไฟ เซและเกือบจะล้มลง แทบจะยืนขึ้นไม่ได้ด้วยมีดขนาดใหญ่

ตัวเขาเต็มไปด้วยเลือดและมีรอยไหม้หลายแห่ง และแทบไม่มีผิวหนังที่ไม่บุบสลาย

"ทำไม? ทำไมคุณถึงโจมตีเรา เราไม่เคยยั่วคุณ!"

“บอกฉันทีว่าทำไมลูซิเฟอร์!!!”

กัปตันโจรสลัดตัวสูงเงยหน้าขึ้นไปบนฟ้าและเปล่งเสียงดังกล่าว ด้วยน้ำเสียงเศร้าโศกและโกรธ

ข้างหลังเขา ลูกเรือทั้งหมดตายแล้ว

เขาเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่ในกลุ่มโจรสลัดทั้งหมด

“ในฐานะโจรสลัด การฆ่ากันเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?”

"ทำไมมีเยอะจัง"

เสียงอันสงบของลูซิเฟอร์ดังขึ้น เขากำลังยืนอยู่บนหลังคาของอาคารตรงข้ามโรงเตี๊ยม

"ถ้าคุณยืนยันคำตอบ คุณก็บอกได้แค่ว่าฉันเบื่อนิดหน่อยและอยากสนุก"

“เบื่อเหรอ หาเรื่องสนุกอยู่เหรอ”

ดวงตาของกัปตันโจรสลัดเบิกกว้าง และรูม่านตาก็เป็นสีแดงเลือดทันที

“ล้อเล่นอะไรเนี่ย? กลุ่มโจรสลัดของฉันถูกทำลายด้วยเหตุผลไร้สาระแบบนี้ได้ยังไง?”

"กูจะฆ่ามึง!!!"

กัปตันโจรสลัดไม่พอใจมากยิ่งขึ้น และทันใดนั้นก็ยกมีดพร้าขนาดใหญ่ในมือขึ้น

อย่างไรก็ตาม ในวินาทีถัดมา ลำแสงเลเซอร์พุ่งทะลุหน้าอกของเขา และลูกไฟระเบิดด้านหลังเขา

ด้วยเสียงดังปัง ลูกไฟกลืนเขาและเผาเขาให้เป็นเถ้าถ่านทันที!

"ติง โฮสต์ ฆ่าโจรสลัด เคิร์ส และได้ 13,500 คะแนนการฆ่า"

เสียงเตือนของระบบดังขึ้น และลูซิเฟอร์ก็ได้คะแนนการสังหารเพิ่มขึ้นอีกระลอก

ลูซิเฟอร์ได้แต้มการฆ่าทั้งหมด 22,500 แต้มจากการฆ่ากลุ่มโจรสลัดเคอร์ส

คะแนนการฆ่าทั้งหมดของเขาอยู่ที่ 62,000

“ตลกมั้ย ไม่ตลกเลย”

บนหลังคาตรงข้ามโรงเตี๊ยม ลูซิเฟอร์หดนิ้วของเขา

"ที่แกรนด์ไลน์ นั่นก็เพียงพอแล้ว!"

แกรนด์ไลน์ได้ชื่อว่าเป็นสุสานของโจรสลัด ที่อะไรก็เกิดขึ้นได้

เป็นเรื่องปกติที่คนที่แข็งแกร่งบางคนจะฆ่ากลุ่มโจรสลัดสองสามกลุ่มเพราะพวกเขาเบื่อและมองหาความสนุก

ดู ตาเหยี่ยว หนึ่งในชิจิบุไค เขาเป็นคนที่ทำสิ่งนี้บ่อยที่สุด

มีโจรสลัดหลายร้อยคนทำลายเขาทุกปีเพราะเขาเบื่อที่จะปล่อยเวลาให้ผ่านไป

เขาคนเดียวกวาดล้างโจรสลัดได้มากกว่าชิจิบุไคอีกหกคนรวมกัน

อาจกล่าวได้ว่าฮ็อคอายคือนายแบบในชิจิบุไค

ข้างหลังลูซิเฟอร์ คาเวนดิชกำลังอุ้มเบบี้ไฟว์ที่หมดสติ มองไปที่หลังของลูซิเฟอร์ จากนั้นไปที่โรงเตี๊ยมที่ถูกระเบิด ใบหน้าของเขาฉายแววไม่เป็นธรรมชาติ

เขายังคงไม่เข้าใจว่าทำไมลูซิเฟอร์ถึงออกล่าโจรสลัดทุกที่?

เป็นไปได้ไหมว่าเขามีความแค้นกับโจรสลัด?

แต่ด้วยวิธีนี้ ลูซิเฟอร์ควรจะเป็นทหารเรือ ทำไมเขาถึงกลายเป็นโจรสลัด?

เป็นโจรสลัดแต่ออกล่าโจรสลัดทุกที่ดูเหมือนนาวิกโยธินมากกว่านาวิกโยธิน มองยังไงก็แปลก

“น่ากลัว กัปตันน่ากลัวจริงๆ ทำไมคุณถึงชอบฆ่าโจรสลัดมากขนาดนี้”

“เป็นไปได้ไหมว่ากัปตันชอบฆ่า เขาเป็นฆาตกรโรคจิตที่ชอบฆ่าหรือเปล่า”

สีหน้าของคาเวนดิชเปลี่ยนไป และจู่ๆ ร่องรอยแห่งความกลัวก็ปรากฏขึ้นในใจของเขา

เขารู้สึกว่าเขาขึ้นเรือผิดลำ

ฉันควรทำอย่างไรหากฉันติดตามกัปตันฆาตกรในทางที่ผิด?

ฉันเสียใจมันสายเกินไปที่จะหลบหนีตอนนี้หรือไม่?

คาเวนดิชตะโกนในใจ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียว แดง ขาวและเขียว

ทันใดนั้นเสียงของลูซิเฟอร์ก็ดังขึ้น

“เฮ้ คิดอะไรอยู่? ได้เวลาไปหาเป้าหมายต่อไปแล้ว!”

เสียงของลูซิเฟอร์ทำให้คาเวนดิชตื่นขึ้นทันที และในขณะเดียวกัน เขาก็แน่ใจมากขึ้นว่ากัปตันของเขาเป็นพวกชอบฆ่า

"โอเค...โอเค กัปตัน ฉันจะไปที่นั่น"

คาเวนดิชตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ รีบเดินตามหลังลูซิเฟอร์ไป