หลู่ชิงสามารถเห็นสถานการณ์ที่เลวร้ายในสนามรบ

เขาลอยไปรอบ ๆ พื้นที่ขนาดใหญ่ สถานที่แห่งนี้เกลื่อนไปด้วยซากศพของมนุษย์มากมาย

ร่างกายของพวกเขาไม่สมบูรณ์

ผีดิบขาวกัดกินร่างมนุษย์และสังหารพวกเขาอย่างโหดร้าย

อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ทำให้สถานการณ์นองเลือดและโหดร้ายมากยิ่งขึ้น

ผู้ฝึกตนอันสูงส่งของโลกมนุษย์ทีละคนกลายเป็นชิ้นเนื้อที่ไม่สมบูรณ์และกระจัดกระจายอยู่บนพื้น

ไม่สำคัญว่าพวกเขาจะเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตลมปราณหรือผู้เชี่ยวชาญขอบเขตสร้างรากฐาน

หลายคนเป็นผู้ฝึกตนชั้นยอดของนิกายชิงเฟิงและตระกูลกงซุนเสื้อคลุมเต๋าสีเขียวและสีขาวของพวกเขาและเสื้อคลุมเต๋าสีขาวและดำ

ของตระกูลกงซุนล้วนเปื้อนเลือด

ไม่จำเป็นต้องคาดเดา หลู่ชิงสามารถรับข้อมูลส่วนใหญ่ได้หลังจากดูคร่าวๆ รอบสนามรบ

.....

ก่อนหน้านี้มีการสู้รบครั้งใหญ่ที่นี่ ฝ่ายมนุษย์ควรมีผู้เชี่ยวชาญขอบเขตรู้แจ้งเพียงสามคน ไม่มีใครสามารถหลบหนีได้และพวกเขาทั้งหมดก็ตายที่นี่

ศัตรูที่โจมตีคือจักรพรรดิวิญญาณซึ่งครอบครองความแข็งแกร่งระดับสี่

พวกมนุษย์ก็ไม่สามารถต่อต้านอะไรได้มากเช่นกัน

ทุกคนหลบหนีโดยไม่มีทางเลือกหรือทิศทางใดๆในการรับมือ

ดังนั้นซากศพมนุษย์จึงกระจัดกระจายไปทั่ว

หลู่ชิงไม่กล้าไปไกลเกินไป นอกจากนี้ เขาจะกลับมาที่ด้านข้างของหลู่เหวินอันเป็นระยะๆ

เขากังวลว่าเหวินอันจะโชคร้ายและตายที่นี่หากเขาเผชิญกับผีดิบขาวในขณะที่ตัวเขาเองสำรวจบริเวณโดยรอบ

ไม่จริงเลยที่ไม่มีผีดิบขาวอยู่ในบริเวณนี้ ตรงกันข้าม ยังคงมีปีศาจจำนวนมาก หลู่ชิงพบเห็นพวกมันมากกว่าห้าร้อยตัว

พวกมันกระจัดกระจายไปทั่วป่ารอบๆอย่างไร้จุดหมาย และยังมีแม่ทัพผีดิบหิมะระดับสองอยู่ท่ามกลางพวกมันด้วย

หลู่ชิงไม่รู้ว่าเหวินอันสามารถเอาตัวรอดจากการต่อสู้ครั้งก่อนได้อย่างไร?

เขาเดาว่าในแง่หนึ่ง เป็นเพราะเหวินอันเองก็ฉลาดพอ และในทางกลับกัน

ตัวเลือกการแลกเปลี่ยน [ การปกป้องของวิญญาณบรรพบุรุษ ] ก็มีผล

แม้ว่าเขาจะแลกเปลี่ยนสิ่งนี้กับเหวินอันในเวลานั้น

แต่เขาคิดว่ามันอาจมีประโยชน์เพราะเขามีไอเท็มดังกล่าวเพื่อป้องกันที่แนวหน้า

อย่างไรก็ตาม เขาไม่คิดว่ามันจะได้ผลเร็วขนาดนี้

ตอนนี้ [การปกป้องของวิญญาณบรรพบุรุษ] ได้สูญเสียประสิทธิภาพไปแล้วและไม่ได้มีผลในการเปลี่ยนโชคร้ายเป็นโชคลาภอีกต่อไป

เหวินอันจะไม่สามารถเดินออกจากป่าหิมะนี้ได้อย่างแน่นอน

หากเขายังคงเดินวนไปมาอยู่เช่นนี้

หลู่ชิงคิดอยู่ครู่หนึ่งและตัดสินใจช่วยเหวินอัน

นอกจากนี้พื้นที่รอบๆนี้ยังไม่ไร้ประโยชน์สะทีเดียว

ขณะที่เขาลอยอยู่ หลูชิงก็เห็นถุงเก็บของที่มีประโยชน์

สมบัติทั้งหมดถูกทิ้งไว้โดยผู้เชี่ยวชาญมนุษย์หลังจากการตายของพวกเขา

ผีดิบขาวฆ่าและกินเลือดเนื้อมนุษย์เท่านั้น

หลังจากที่พวกมันฆ่าและกินเสร็จแล้ว บางอย่างเช่นถุงเก็บของก็จะถูกทำลาย

มันไม่ง่ายเลยที่จะทำลายถุงเก็บของ คงจะดีที่จะทำลายมันซักครั้งหรือสองครั้ง

แต่ก็ไม่สามารถต้านทานการฉีกขาดอย่างบ้าคลั่งของผีดิบขาวได้

แต่ยังมีบางส่วนที่ยังไม่ถูกทำลาย และมีจำนวนค่อนข้างน้อย

หลู่ชิงมีความคิด

ผู้เชี่ยวชาญมนุษย์บางคนชอบซ่อนสิ่งของไว้ในที่ลับและถ้ำบ่มเพาะ

มนุษย์บางคนอาจรู้สึกว่าสมบัติจะปลอดภัยที่สุดและจะเก็บของไว้ในถุงเก็บของ

นี่อาจไม่เป็นเช่นนั้น แต่ถ้าเขาสามารถรับทรัพยากรฟื้นฟูได้

เหวินอันก็จะสามารถชนะศัตรูได้

หลู่ชิงยังเห็นแหวนมิติของผู้เชี่ยวชาญขอบเขตรู้แจ้ง

เขาลอบกลับไปที่ด้านข้างของเหวินอันและคิดอยู่ครู่หนึ่ง

จากนั้นเขาก็ส่งสัญญาณเสียงให้เหวินอัน

“เจ้าหนู นามของข้าคือหลู่ชิงบรรพบุรุษตระกูลหลู่ของเจ้า”

มันช่วยไม่ได้ มุมมองของหลู่เหวินอันไม่ใช่มุมมองที่เขาเลือกในโหมดพิชิตนี้

และมุมมองไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

หลู่ชิงไม่สามารถสนทนาได้อย่างอิสระเหมือนบุตรชาย

ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงใช้ข้อความเสียง

ประโยคหนึ่งสำหรับหนึ่งแต้มโชค โชคดีที่ตอนนี้เขาร่ำรวยและสามารถจ่ายได้

หืม!

หลู่เหวินอันตกใจเมื่อได้ยินเสียงของหลู่ชิง

เขาตื่นตัวและมองไปรอบๆ เขาถามด้วยเสียงต่ำ “ท่านคือใคร?”

เขาไม่เชื่อคำกล่าวของบรรพบุรุษของเขา

“ให้ตายเถอะ เจ้าเด็กนี่”

หลู่ชิงไม่รู้ว่าจะต้องใช้แต้มโชคอีกเท่าไรจึงจะอธิบายเรื่องนี้ได้

นอกจากนี้เหวินอันไม่ใช่เด็กน้อย คงไม่ง่ายที่จะโน้มน้าวใจอีกฝ่าย

หลู่ชิงไม่มีความตั้งใจที่จะโน้มน้าวเขา เขาข้ามส่วนนี้ไป

“อย่าไปเดินไกลกว่านี้ ไม่งั้นเจ้าจะเจอกับแม่ทัพผีดิบหิมะระดับสอง มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเป็นระยะทางสองลี้”

“จากนั้นมุ่งหน้าไปทางทิศใต้เป็นระยะทางสองลี้ จากนั้นมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกอีกสองลี้ แล้วเลี้ยวไปทางทิศตะวันออก เจ้าสามารถหลีกเลี่ยงระยะการรับรู้ของแม่ทัพผีดิบหิมะระดับสองได้”

“ทำไมข้าถึงต้องเชื่อท่าน”

“โง่เขลา ถ้าเจ้าไม่ใช่เหลนของข้า ข้าคงไม่สนใจ!”หลู่ชิงตะโกนด่าในใจ

หลู่ชิงโกรธจนแทบสำลัก

เขาไม่ได้เปิดปากอธิบาย นั่นต้องใช้เวลามากเกินไป และคำกล่าวของเขาจะเทียบเท่ากับการเสียเเต้มโชค

หลู่ชิงหยุดส่งข้อความทันที นอกจากนี้เขายังเชื่อว่าเหวินอันจะเลือกสิ่งที่ถูกต้อง

หลู่เหวินอันครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง เขาเปิดปากและถามคำถามอีกสองสามข้อ

แต่ไม่มีคำตอบ เขาไม่มีทางเลือกอื่น สุดท้ายก็ทำได้เพียงทำตามคำสั่ง

เขาไม่เชื่ออีกฝ่าย? เขาสามารถเลือกทางเดินได้ด้วยตัวเองเท่านั้น

แต่โอกาสที่จะพบกับผีดิบขาวในสถานที่ดังกล่าวมีสูงเกินไป

ยิ่งไปกว่านั้น เขาได้ตรวจสอบมันอย่างถี่ถ้วนแล้วและไม่ได้ผลลัพธ์ใดๆ

ผู้เชี่ยวชาญลึกลับที่ให้คำแนะนำผู้นั้นแข็งแกร่งกว่าเขามาก

เหวินอันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ควรมีอะไรบนตัวเขาที่ควรค่าแก่ความสนใจของผู้อาวุโสเช่นนั้น

ดังนั้นเขาควรจะทำตามคำแนะนำผู้อาวุโสสักครั้ง

สำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากนั้น เขาจะทำทีละขั้นตอน

บางทีเขาอาจจะเป็นผู้อาวุโสผู้เมตตาที่ต้องการช่วยเขาจริงๆ?

ความจริงที่ว่าอีกฝ่ายอ้างว่าเป็นบรรพบุรุษหลู่ชิง

ทำให้หลู่เหวินอันรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง

“ท่านเป็นบรรพบุรุษของข้า?ใครมันจะไปเชื่อ!”

แน่นอนว่าเขาไม่กล้ากล่าวออกมาดังๆ เขาได้แต่คิดเช่นนั้นในใจ

มันเป็นความขัดแย้งในจิตใจเล็กน้อย

เหวินอันเริ่มทำตามคำแนะนำของหลู่ชิงและเดินไปยังสถานที่ที่กำหนด

เสียงของหลู่ชิงปรากฏอีกครั้ง

“มีถุงเก็บของอยู่ข้างต้นไม้ต้นที่สองทางซ้ายมือของเจ้า เก็บมันขึ้นมา ให้เดินไปทางทิศเหนือสองลี้ แล้วไปทางทิศตะวันตกอีกสองลี้”

หลู่เหวินอันเดินข้ามไปด้วยความสงสัย และเป็นไปตามคาด เขาพบถุงเก็บของ

นี่คือถุงมิติของผู้เชี่ยวชาญขอบเขตสร้างรากฐาน

เหวินอันไม่รู้ว่าคนที่ตายคือใคร แต่เขาเดาว่าแม้แต่เสื้อผ้าของคนนั้นก็ถูกกลืนเข้าไป

หลังจากหยิบถุงมิติแล้ว หลู่เหวินอันก็ยังคงทำตามคำแนะนำของหลู่ชิงเขาพบถุงมิติอีก

เช่นเดียวกันนี้หลู่ชิงอยู่เคียงข้างเหวินอันเป็นเวลาสองวัน

พวกเขาเกือบจะวนรอบสนามรบได้หนึ่งรอบแล้ว

ในช่วงก่อนหน้า เหวินอันก็แสดงความสงสัยเช่นกัน

เขารู้สึกเหมือนกำลังเดินเป็นวงกลมในสนามรบ

แม้ว่าเขาจะสามารถเก็บถุงมิติได้ตลอดเวลา

แต่เขาก็ต้องการที่จะหลบหนีและเอาชีวิตรอด

แต่หลู่ชิงยังคงรักษาทัศนคติตามปกติของเขา เขาชี้ทางและไม่อธิบาย

หลู่เหวินอันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทำตามคำแนะนำของเขา

ในช่วงสองวันที่ผ่านมา หลู่เหวินอันได้เก็บถุงมิติสิบหกใบ

หลู่ชิงตัดสินใจว่าจะเก็บเกี่ยวสมบัติส่วนใหญ่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังโดยผู้เชี่ยวชาญขอบเขตสร้างรากฐาน

มีแม้แต่ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตรู้แจ้งในหมู่พวกเขา

ในความเป็นจริง ยังมีอีกหลายสิ่งที่เหลืออยู่ในสนามรบ แต่ยังมีผีดิบขาวอยู่ใกล้ ๆ หรืออยู่ในระยะการรับรู้ของศัตรู

มันเสี่ยงเกินไปที่จะเก็บเกี่ยวสมบัติพวกนั้น ดังนั้นจึงไม่จำเป็น

เขาได้เก็บเกี่ยวแหวนมิติขอบเขตรู้แจ้งที่มีค่าที่สุด นั่นคือทั้งหมดที่สำคัญ

เป็นเพียงวันที่สามเท่านั้นที่หลู่ชิงให้เหวินอันเดินหน้าต่อไปในทิศทางเดียว

หลู่ชิงจะสั่งให้เหวินอันเปลี่ยนเส้นทางเป็นครั้งคราวหลังจากเดินไปมาสามชั่วยาม

“ไม่ต้องรีบยังมีเวลา”

วันเวลาผ่านไป

ประมาณครึ่งเดือนต่อมา

ตุบ!

ในที่สุด เหวินอันก็เดินทางมาถึงสถานที่ที่มีผู้เชี่ยวชาญมนุษย์มากมาย

“ข้ารอดชีวิตกับมาได้อย่างปลอดภัย”