บทที่ 86 : แน่นอนว่าต้องเป็นเย่ฮั่น

หนิงเฉินยังไม่ได้ตอบกลับ

ด้านข้าง

เจิ้งชวนลืมตาขึ้นมา เขามองไปที่อาวุธในมือของหลี่ซุน แล้วอ้าปากออก อยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ในที่สุดก็กลืนมันกลับเข้าไป

มันเป็นของเขา แต่ตอนนี้มันอยู่ในมือของหลี่ซุน

หลี่ซุนนำออกมาอีกครั้งเพื่อเป็นเดิมพัน

มันเหมือนกับการโรยเกลือใส่บาดแผลของเขาอีกครั้ง

นี่เหมือนการฆาตกรรมและมันน่าสะเทือนใจ!

“ฮึ!”

หนิงเฉิงตะคอกอย่างเย็นชา

แต่ไม่มีคำตอบ

แม้ว่าเขาจะมั่นใจในตัวศิษย์น้องของเขาซึ่งเป็นผู้แข็งแกร่ง แต่ก็ไม่ใช่แค่โชคดีเท่านั้นที่เย่ฮั่นมาถึงจุดนี้ได้

ทั้งสองกำลังจะต่อสู้กันจริงๆ แม้แต่หนิงเฉิงก็ไม่สามารถคาดเดาผลลัพธ์ได้

ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้

หลี่ซุนเดิมพันกับเขาโดยไม่มีเจตนาดีเลย

หากเขาชนะ หลี่ซุนก็ไม่มีอะไรจะเสีย อย่างไรก็ตาม อาวุธวิเศษก็ไม่ใช่ของอีกฝ่าย แต่ถ้าเขาแพ้ การสูญเสียก็จะยิ่งใหญ่มาก

หนิงเฉิงไม่ต้องการจ่ายเงินอีกต่อไปหลังจากที่เขาเพิ่งเสียอาวุธวิเศษระดับสูงสองชิ้น

“ไม่น่าสนใจเลย...”

หลี่ซุนส่ายหน้า เก็บอาวุธวิเศษออกไป และมองดูเวทีแข่งขันโดยไม่สนใจเล็กน้อย

ตอนนี้

บนเวทีแข่งขัน

บรรยากาศเคร่งขรึมอย่างมาก ศิษย์ของนิกายเจ้าอสูรมีความแข็งแกร่งมาก เขายืนเอามือไพล่หลัง ชุดคลุมของเขากำลังปลิว และมีกลิ่นอายออกมาจากร่างกายของเขา

“สัตว์ร้ายตัวน้อย เจ้ามาไกลขนาดนี้ได้จริงๆ ต้องบอกว่าทุกคนดูถูกเจ้า”

“แต่มันเป็นโชคร้ายของเจ้าที่เจ้ามาพบข้าในวันนี้!”

ศิษย์ของนิกายเจ้าอสูร ด้วยดวงตาของเขาจ้องมองเหมือนเทพปีศาจ เสียงของเขาเย็นชามากและเขากล่าวอย่างเคร่งขรึม “ข้าจะทำลายพื้นฐานการฝึกตนของเจ้า และทำให้เจ้าเป็นคนง่อยตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ในชีวิตหน้า อย่าลืมเปิดตาให้กว้าง มีบางคนที่เจ้ายุ่งด้วยไม่ได้!”

ระหว่างการแข่งขันในวันนี้

นิกายซวนหยางและนิกายเจ้าอสูร อาจกล่าวได้ว่าพวกเขาก่อสงครามจริงๆ

ศิษย์หลายคนของนิกายซวนหยาง แพ้อย่างเกลียดชังในมือของศิษย์ของนิกายเจ้าอสูร แน่นอนว่ายังมีศิษย์ของนิกายเจ้าอสูรที่พ่ายแพ้ให้กับศิษย์ของนิกายซวนหยาง

เย่ฮั่นเป็นหนึ่งในผู้ที่เก่งที่สุดในหมู่พวกเขา ครั้งหนึ่งเขาเคยฆ่าสัตว์อสูรในมือของศิษย์ของนิกายเจ้าอสูร

หากไม่มีสัตว์อสูร เขาก็เป็นเหมือนผู้บังคับบัญชาที่เปลือยเปล่า

พลังทั้งหมดของเขาสูญเสียไปโดยตรงมากกว่า 50%

เขาพ่ายแพ้อย่างง่ายดายโดยเย่ฮั่น

“เจ้าพูดมากจริงๆ!”

เย่ฮั่นเปิดปากของเขา เขาเหยียดมือข้างหนึ่งออก และแสงสีแดงก็เบ่งบานบนฝ่ามือของเขา มันยาวต้านลมและกลายเป็นธงสีเลือดซึ่งปลิวลงบนพื้นด้วยเสียงดัง

ราวกับต้นไม้โบราณที่สูงตระหง่าน มีความสูงหลายสิบเมตร ครอบคลุมพื้นที่เวทีแข่งขันทั้งหมด

ฟูม!

ธงสีเลือดสั่นสะเทือน ห่อหุ้มสวรรค์บังดวงอาทิตย์ เช่นเดียวกับจุดเริ่มต้นของสวรรค์และโลก วุ่นวายและโกลาหล ปกคลุมท้องฟ้าจนหมด และมีเลือดอยู่ทุกหนทุกแห่ง

เมื่อรวมเข้ากับเจตนาฆ่าที่รุนแรง ผู้คนจึงตัวสั่น

“ค่ายกล?”

มีคนกล่าวด้วยความตกใจ

พวกเขาไม่คาดคิดว่า เย่ฮั่นยังมีไพ่ตายอยู่ ทันทีที่เขาเคลื่อนไหว เขาก็นำอาวุธวิเศษระดับสูงออกมา ในอาวุธวิเศษนี้ ค่ายกลสังหารก็ถูกจารึกไว้เช่นกัน!

ค่ายกลสังหารนี้ไม่มีความหมายสำหรับศิษย์หลักเหล่านี้

แต่สำหรับศิษย์ของนิกายเจ้าอสูร มันอันตรายมาก

ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง!

ธงกระพือ และทุกครั้งที่กระพือ แสงดาบก็ยิงออกไป ทั้งหมดนี้อยู่ยงคงกระพันและคมกริบ ทำให้เวทีแข่งขันทั้งหมดขาดช่องว่าง

“น่าสนใจ”

มุมปากของหลี่ซุนกระตุก เผยให้เห็นรอยยิ้มจางๆ ตามที่คาดไว้ของตัวเอก เขามีอาวุธวิเศษระดับสูง การเผชิญหน้าครั้งนี้เทียบไม่ได้กับคนธรรมดาทั่วไป

โฮก!

บนเวทีแข่งขันพลันมีเสียงคำรามดังลั่น

ทันใดนั้น สัตว์อสูรขนาดมหึมาก็ปรากฏตัวขึ้นด้านบน รูปร่างเหมือนกิ้งก่า ปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีทอง ใหญ่โตและน่าทึ่ง

มันมีความยาวหลายสิบเมตร และมันยืนอยู่ที่นั่น คำรามบนท้องฟ้า และด้วยเนื้อและเลือดของมัน มันบังคับปิดกั้นแสงดาบจำนวนนับไม่ถ้วนที่ยิงด้วยธง

ฟูบ! ฟูบ! ฟูบ!

มีเสียงคล้ายฝนหนาแน่นดังขึ้น และเกิดประกายไฟจำนวนหนึ่งสาดไปทั่วร่างกายของสัตว์อสูร แต่พวกมันไม่ได้ทำร้ายคู่ต่อสู้เลยแม้แต่น้อย

เมื่อถูกฟันด้วยแสงดาบจำนวนนับไม่ถ้วน สัตว์อสูรดูเหมือนจะถูกยั่วยุ ดวงตาสีทองคู่หนึ่ง เฉยเมยมาก และเจตนาฆ่านั้นหนักหน่วง และหันไปมองเย่ฮั่นที่อยู่ไม่ไกล

“ฆ่าเขา!”

ศิษย์ของนิกายเจ้าอสูรยืนอยู่เหนือสัตว์อสูรกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ได้ยินสองคำนี้

สัตว์อสูรคำรามอีกครั้งด้วยกลิ่นอายที่น่ากลัวกวาดออกไป และในทันใดนั้น ภาพเหมือนภูเขาซากศพและทะเลเลือดก็ปรากฏขึ้น แปลกประหลาดและน่าสะพรึงกลัว

เสียงคำรามดังไม่หยุด

สัตว์อสูรนี้กลายเป็นสายฟ้าสีทองและพุ่งเข้าหาเย่ฮั่นอย่างรวดเร็ว

ร่างใหญ่โตเหมือนเนินเขาส่งเสียงกึกก้องไปข้างหน้าสร้างความกดดันมหาศาลแก่ผู้คน ถ้าจิตใจไม่เข้มแข็ง เกรงว่าพวกเขาจะพังทลายลงก่อนที่จะสู้กัน

เย่ฮั่นยืนอยู่ตรงจุดนั้น ไม่หลบหลีกหรือหลบเลี่ยง กลิ่นอายบนร่างกายของเขาเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง เดิมทีมันเป็นเพียงพื้นฐานการฝึกตนในขั้นปลายของระดับกำเนิดปราณ แต่มันไปถึงระดับจิตวิญญาณหรือสูงกว่าในทันที!

จนกระทั่งถึงขั้นปลายของระดับจิตวิญญาณ มันก็หยุด...

ฟูม!

เย่ฮั่นอาบไปด้วยแสงสีทองทั่วร่างกายของเขา เหมือนเทพเจ้าในชุดเกราะสีทอง เขย่าแขนของเขาด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัว เขาปะทะโดยตรงกับสัตว์อสูร

บูม!

ฝ่ามือของเย่ฮั่นปะทะกับกรงเล็บของสัตว์อสูร และแสงมหึมาก็ปะทุขึ้นในทันที กวาดไปทุกทิศทาง

เวทีแข่งขันทั้งหมดส่งเสียงกึกก้องและสั่นสะเทือน หินทะลุผ่านอากาศ คลื่นอากาศสีทอง และความกว้างใหญ่นั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง

ในที่สุด

เมื่อความเงียบสงบลดลง สัตว์อสูรยังคงนิ่ง และเย่ฮั่นก็ถอยหลังไปครึ่งก้าว ฉากนี้ทำให้หลายคนตกใจ

สัตว์อสูรเป็นที่รู้จักในเรื่องของผิวหนังที่หยาบกร้านและเนื้อที่หนา แต่เย่ฮั่นเสียเปรียบมันเล็กน้อย ซึ่งไม่น่าเชื่อเลย!

บูม!

หนึ่งคนและหนึ่งสัตว์อสูร หลังจากสงบสติอารมณ์ได้ชั่วขณะหนึ่ง ก็ได้เข้าสู่การต่อสู้อันดุเดือดที่น่าตกตะลึง

เวทีแข่งขันทั้งหมดกำลังจะพังทลายลง

“เย่ฮั่นคนนี้คงใช้ทักษะลับบางอย่างใช่ไหม?”

มีคนเห็นสถานะของเย่ฮั่นและกล่าวเบาๆ

“บังคับกระตุ้นศักยภาพและยกระดับระดับไปสู่ขั้นปลายของระดับจิตวิญญาณ มันจะคงอยู่เป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง หากเป็นเวลาหนึ่งในสี่ของชั่วโมงเย่ฮั่นจะพ่ายแพ้”

หนิงเฉิงเหลือบมองหลี่ซุนแล้วกล่าวเบาๆ

“ถ้าอย่างนั้นก็ขึ้นอยู่กับว่าเย่ฮั่นสามารถเอาชนะศิษย์ของนิกายเจ้าอสูรได้หรือไม่ในช่วงระยะเวลาของทักษะลับ”

เหยาเฟิงจากหุบเขาหลิงเจี้ยนกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ตอนนี้ ในที่สุดข้าก็เข้าใจแล้วว่าทำไมพี่หลี่ถึงต้องการปกป้องเย่ฮั่น”

แม้ว่าเย่ฮั่นจะใช้ทักษะลับเพื่อให้เท่าเทียมกับศิษย์ของนิกายเจ้าอสูร แต่นี่ก็พิสูจน์ศักยภาพของเขาด้วย ท้ายที่สุดไม่ใช่ใครก็ตามที่มีทักษะลับอยู่ในมือ

มันสามารถเป็นการต่อสู้ข้ามระดับได้จริงๆ

ต้องรู้ก่อนนะว่า

ก่อนหน้านี้ เย่ฮั่นไม่ได้ใช้ทักษะลับใดๆ และตรงเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ

ในสถานที่อื่น หากมีศิษย์ที่เปล่งประกายเช่นนี้ในหุบเขาหลิงเจี้ยนของเขาเอง ไม่ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรก็ตาม เขาจะต้องปกป้องอีกฝ่าย

แม้ว่าตัวเองจะเป็นบาดเจ็บก็ตาม

เนื่องจาก

อัจฉริยะเช่นเย่ฮั่นเกือบจะถูกกำหนดให้ผงาดขึ้นในอนาคตตราบใดที่เขาไม่ตาย

“จากมุมมองของพี่หลี่ ในการแข่งขันครั้งนี้ ใครมีโอกาสชนะมากกว่ากันในท้ายที่สุด?”

เหยาเฟิงหันไปมองหลี่ซุนแล้วถาม

“แน่นอนว่าต้องเป็นเย่ฮั่น”

หลี่ซุนตอบอย่างไม่ลังเล

จบบทที่ 86