เฝ้าดูอาจารย์ที่นอนหลับอีกครั้ง

เย่เฉิน ไม่รีบร้อน เพียงแค่มองไปที่ใบหน้าที่สมบูรณ์แบบของอาจารย์ซึ่งหลับใหลอย่างเงียบๆ

ลักยิ้มเล็กๆบนแก้มช่วยเพิ่มความขี้เล่นให้กับใบหน้าของอาจารย์ที่สวยงามเกินกว่าจะมองโดยตรง

เมื่อมองไปที่โลกอมตะทั้งหมด มีเพียงตัวเขาเองเท่านั้นที่สามารถมองเห็นอาจารย์ในลักษณะดังกล่าวได้

อาจารย์ชื่อ หนาน กงหว่าน

ในสายตาของคนภายนอก นางคือความงามแบบพี่สาวที่เย็นชา

ลักษณะที่พูดแล้วลงมือทันที

แต่ในสายตาของ เย่เฉิน มันเป็นความรู้สึกที่แตกต่างออกไป

ที่บุคคลภายนอกไม่มีทางรับรู้

เย่เฉิน มองใบหน้าอันงดงามของ อาจารย์ อย่างเงียบๆ

หนานกง หว่าน ที่กําลังนอนหลับอยู่ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ขนตายาวสั่นเล็กน้อย

ร่างกายลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง

ดวงตาที่สวยงามของนางมองไปที่ เย่เฉิน ด้วยความสับสน เหยียดมือหยกของนางออกมาและบีบแก้มของนางเอง

ดวงตาของนางเบิกกว้างทันที

"..."

"เจ้าก้าวหน้าแล้วงั้นหรือ?"

เย่เฉิน ยิ้มเล็กน้อย "ถูกต้อง ข้ากลายเป็นเทพเจ้าแล้ว"

เมื่อ หนานกง หว่าน ได้รับคำตอบที่ชัดเจน ใบหน้าที่งดงามอย่างหาเปรียบมิได้ก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ...

"ข้าไปที่เกาะเผิงไหลอมตะไม่ถึงสองปีใช่หรือไม่"

เย่เฉินพยักหน้าอย่างจริงจัง "พูดตามตรง ก็แค่ 600 วัน!"

หนานกง หว่าน ยิ่งสงสัยในชีวิต "แค่ 600 วัน?"

หนานกง หว่าน รู้อยู่เสมอว่าลูกศิษย์ของนางเป็นปีศาจ

แต่ปัญหาคือนี่มันอุกอาจเกินไป

ทันใดนั้นนางก็นึกถึงบางสิ่ง ดวงตาของนางเบิกกว้างอย่างกะทันหัน นางมองไปที่เย่เฉินด้วยความไม่เชื่อ "เจ้า...เจ้าขุดดินศักดิ์สิทธิ์จนกลวงหมดแล้วใช่หรือไม่?"

หนานกง หว่าน ไม่ทราบว่า เย่เฉิน มีระบบ

นางรู้เพียงแต่เพียงว่า เย่เฉิน มีร่างกายที่พิเศษ

ตราบใดที่มี หินวิญญาณ เพียงพอ เขาสามารถดูดซับปราณวิญญาณในนั้นได้อย่างรวดเร็วและทะลวงด้วยความเร็วที่ไม่สมเหตุสมผล

เย่เฉิน ได้ข้ามอาณาจักรใหญ่ในเวลาเพียงหกร้อยวัน

เขาจะต้องขุดดินแดนศักดิ์สิทธิ์จนกลวงอย่างแน่นอน!

การสะสมดินแดนศักดิ์สิทธิ์เป็นเวลาหลายปี เย่เฉิน ที่เป็นประมุขศักดิ์สิทธิ์จะต้องรู้สึกโลภมันอย่างแน่นอน

เมื่อคิดได้ดังนี้ หนานกง หว่าน ก็รำพึงในใจว่า จบแล้ว จบแล้ว!

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถูกขุดโดยลูกศิษย์ของนางเอง

หากผู้อาวุโสที่เกษียณแล้วที่กำลังฝึกฝนแบบปิดมาโดยตลอดรู้เรื่องนี้ เขาจะต้องออกมาฆ่า เย่เฉิน อย่างแน่นอน

หรือว่าข้าจะหนีไปกับเย่เฉินดี?

ไปที่เกาะเผิงไหล หรือไม่ก็ หมิงหวังโจว

เมื่อได้ยินคำพูดของอาจารย์ เย่เฉิน ก็มีความสุข...

“อาจารย์ ข้าไม่ได้ขุดดินแดนศักดิ์สิทธิ์”

"หลังจากที่ท่านจากไป ข้าได้สร้างสิ่งประดิษฐ์วิเศษชิ้นใหม่ เทียนหยาน PHS ซึ่งสามารถสื่อสารได้ตามต้องการแม้จะอยู่ห่างกันหลายร้อยล้านลี้"

“มันขายดีและทำเงินได้มากมาย ดังนั้นข้าจึงมี หินวิญญาณ เพียงพอ ดังนั้นฐานการฝึกฝนจึงเติบโตขึ้นอย่างก้าวกระโดด"

ฟังคำอธิบายของ เย่เฉิน

หนานกง หว่าน ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง "สิ่งประดิษฐ์วิเศษที่สามารถสื่อสารได้ตามต้องการ?"

เย่เฉิน หยิบแหวน เทียนหยาน PHS สีเงินระยิบระยับราวกับแสงดาวออกมา "นี่คือ เทียนหยาน PHS ที่ข้าเตรียมไว้ให้อาจารย์เป็นเวลานาน"

“ตราบเท่าที่ท่านสวมมัน ท่านอาจารย์สามารถติดต่อข้าได้ตลอดเวลาแม้ว่าจะอยู่สุดขอบโลกก็ตาม"

"แหวนวงนี้ ข้าทำขึ้นเป็นพิเศษเพื่อท่านอาจารย์ มันทำจากหินดาราเงินซึ่งเหมาะกับสีผิวของท่านอาจารย์มากที่สุด!"

"และยังใช้หินมิติระดับสูงซึ่งสามารถใช้พื้นที่ได้เต็มพันลูกบาศก์เมตรด้วย"

เมื่อพูดเช่นนั้น เย่เฉินก็จับมือเล็กๆของ หนานกง หว่าน และถอดแหวนเก็บของในมือของนางออก

เขาค่อยๆ ใส่ เทียนหยาน PHS ที่เขาเตรียมไว้บนนิ้วนางของ หนานกง หว่าน

ใบหน้าของ หนานกง หว่าน แดงเล็กน้อย แต่นางไม่ได้ถอนมือ นางเพียงกระซิบอย่างโกรธเคือง "กบฏ!"

เย่เฉิน ไม่สนใจเช่นกัน

น้ำเสียงราวกับต้องมนต์เมื่ออาจารย์ของเขาเรียกเขาว่าเป็นกบฏ

หลังจากนั้น เย่เฉิน บอกให้ หนานกง หว่าน ลองใช้ เทียนหยาน PHS

หลังจากได้สัมผัสกับฟังก์ชั่นการสื่อสารของ เทียนหยาน PHS แล้ว หนานกง หว่าน ก็ตกใจทันที

สิ่งนี้สะดวกกว่ายันต์สื่อสาร จี้หยกทงซิน หรืออะไรพวกนั้นอย่างแน่นอน

หนานกง หว่าน ลูบไล้มันอย่างรักใคร่

เย่เฉิน มองดูท่าทางที่มีความสุขของ หนานกง หว่าน และยิ้ม "ทำไมท่านอาจารย์ ถึงกลับมากะทันหัน"

หนานกง หว่าน ได้ยินคำพูดนั้น ดวงตาของนางเป็นประกาย และยืนขึ้นทันที "นั่นเป็นเพราะอาจารย์ พบสมบัติล้ำค่า"

"..."

เมื่อพูดเช่นนั้น หนานกง หว่าน ก็หยิบกล่องหยกออกมา

พอเปิดออกมาก็มีกลิ่นหอมอ่อนๆ

"เม็ดยายืดอายุ!"

เย่เฉินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

หนานกง หว่าน ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ "ถูกต้อง มันคือ เม็ดยายืดอายุ!"

"มันมีค่าอย่างน้อย 200,000 ถึง 300,000 หินวิญญาณระดับสูง ซึ่งมากกว่าที่เจ้าได้รับในหนึ่งปีจาก สิ่งประดิษฐ์วิเศษ เทียนหยาน PHS อย่างแน่นอน!"

เมื่อมองดูท่าทางที่ภาคภูมิใจของอาจารย์

เย่เฉินไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่ชื่นชมความยิ่งใหญ่ของอาจารย์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

อาจารย์ทำงานหนักมากจริงๆ แต่ทั้งหมดก็เพื่อตัวเขาเอง

แค่อาจารย์ซึนเดเระไม่เคยพูดตรงๆ

ดังนั้นเขาจึงอยากให้อาจารย์มีความสุขชั่วขณะหนึ่ง

เมื่อได้ยินคำชมของ เย่เฉิน แล้ว หนานกง หว่าน ก็มีความสุขมากขึ้น "แน่นอนว่า อาจารย์อย่างข้าน่าทึ่งมาก"

"เม็ดยายืดอายุนี้ อาจารย์อย่างข้าพบมันจากซากปรักหักพังโบราณ และมีชายคนหนึ่งที่อยู่ในขั้นการเปลี่ยนแปลงของเทพเจ้าช่วงกลางต้องการคว้า เม็ดยายืดอายุ ของข้า!"

“อาจารย์อย่างข้าต่อสู้กับเขาและบังคับให้เขาถอยกลับออกไปด้วยฐานการฝึกฝนขั้นการเปลี่ยนแปลงของเทพเจ้าช่วงต้น ถ้าเขาไม่วิ่งเร็ว อาจารย์อย่างข้าคงจะปราบปรามเขาโดยตรงไปแล้ว!”

“ในช่วงหลังของการฝึกฝน ช่องว่างระหว่างอาณาจักรก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น"

“ผู้ที่สามารถเอาชนะศัตรูได้แบบก้าวกระโดดเมื่อพวกเขากลายเป็นเทพเจ้า ผู้ฝึกฝนอมตะจะเรียกพวกเขาว่าอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้!"

เย่เฉินมองอย่างชื่นชมทันที "อาจารย์เป็นอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้!"

ดวงตาของ หนานกง หว่าน หรี่เป็นจันทร์เสี้ยว "พอดูได้ พอดูได้!"

แต่ หนานกง หว่าน รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยเมื่อ เย่เฉิน ผู้ที่นางคอยปกป้องตลอดเวลา จู่ๆตอนนี้ก็ไล่ตามฐานการฝึกฝนของนางทัน

แม้ว่านางจะรู้ว่าด้วยพรสวรรค์ของ เย่เฉิน วันดังกล่าวจะมาถึงไม่ช้าก็เร็ว

แต่วันนั้นมาเร็วเกินไป

ในขณะนี้ เมื่อได้ยิน เย่เฉิน ยกย่องตัวเองเช่นเคย หนานกง หว่าน ก็ยิ้มเหมือนดอกไม้

ต่อมา เย่เฉินฟังอาจารย์พูดถึงเรื่องของนางในเกาะเผิงไหล

แม้ว่าอาจารย์จะพูดอย่างดี

แต่เห็นได้ชัดว่าทรมานมาก

เย่เฉิน ไม่ได้เปิดเผย และรอให้ หนานกง หว่าน พูดจนจบ

จากนั้นก็เป็นการสอน หนานกง หว่าน ถึงวิธีการใช้แอปพลิเคชั่นต่างๆ ใน เทียนหยาน ​​PHS

"โอ้พระเจ้า โรงประมูลนี้มีทุกอย่างอยู่ในนั้นเลยหรือ? และข้ายังสามารถไปชําระเงินโดยตรงและรอให้สมบัติถูกส่งมอบได้? มันน่าทึ่งมาก!"

"มีคนมากมายยอมจ่ายเงินเพื่อเข้าเรียนในห้องเรียนเมฆาเครือข่ายอมตะแห่งนี้? อาจารย์ที่ยอดเยี่ยมสามารถรับ หินวิญญาณ ระดับสูงได้หลายหมื่นก้อนต่อชั้นเรียน?"

ดวงตาของ หนานกง หว่าน เบิกกว้าง

เย่ เฉิน โบกมือ "อันที่จริง ตอนนี้มันลดลงไปมากแล้ว ตอนแรกมันมีได้รายได้มากกว่านี้!"

“เนื่องจากช่องทางสำหรับผู้ฝึกฝนระดับต่ำในการได้รับหินวิญญาณมีจำกัด จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะเข้าเรียนทุกวัน"

"ดังนั้นหลังจากนี้ ข้าจึงวางแผนที่จะสร้างงานที่มั่นคงสำหรับผู้ฝึกฝนระดับต่ำ"

หนานกง หว่าน ตกตะลึง นางรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ และมองไปที่ เย่เฉิน "วันนี้เจ้าสามารถรับ หินวิญญาณ จาก เทียนหยาน PHS ได้กี่ก้อน?"

เย่เฉิน ไม่ได้พูดเจาะจงเกินไป เพราะกลัวว่า หนานกง หว่าน จะถูกโจมตีหนักเกินไป "หินวิญญาณ ระดับสูงสองสามล้านก้อนต่อเดือน"

???

ดวงตาของ หนานกง หว่าน เบิกกว้างจ้องมองไปที่ เย่เฉิน เหมือนระฆังทองแดง

“เดือนละไม่กี่ล้าน”

"นี่... มันก็ไม่เท่าไหร่!"

เมื่อมองไปที่สีหน้าตกใจของอาจารย์ไปจนถึงจุดที่สงสัยในชีวิตของนาง นางยังคงบังคับให้ซึนเดเระปรากฏตัวตามปกติ

เย่เฉินยิ้มแย้มแจ่มใส

ปากแข็งของอาจารย์น่ารักจริงๆ

ถึงกระนั้น เขาอธิบายว่า "แน่นอนว่า หากข้าไม่เปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ในภายหลัง รายได้จะลดลง"

“มีผู้ฝึกฝนอมตะเพียงหนึ่งพันล้านคนใน ต้าหยานโจว และ เทียนหยาน PHS ก็เกือบจะคลอบคลุมหมดแล้ว"

“ดังนั้นข้าจึงวางแผนที่จะรอสักระยะหนึ่งก่อนที่จะเปิดตลาดในรัฐใหญ่อื่นๆ"

หนานกง หว่าน ปิดตัวเอง...

ในขณะนี้ นางรู้สึกว่า เม็ดยายืดอายุ ที่นางทำงานอย่างหนักเพื่อให้ได้มานั้นดูเหมือนจะไม่มีค่ามากนัก

ต่อไป เย่เฉิน สอน หนานกง หว่าน ถึงการเล่น เว่ยป๋อ

ทั้งสองมีความเกี่ยวพันกัน

เมื่อมองดูรายการเคลื่อนไหว หนานกง หว่าน รู้สึกประหลาดใจ "ทำไมเจ้าถึงยกย่องประมุขศักดิ์สิทธิ์เหยาฉือ ว่าเป็นสาวงามอันดับหนึ่ง"

เย่เฉินได้ยินคำพูดนั้น เขาก็มองดูเล็กน้อย

ผลการประกวดสาวงามรอบแรกออกมาแล้ว

ประมุขศักดิ์สิทธิ์เหยาฉือเป็นผู้นำด้วยคะแนนเสียงจำนวนมากและกลายเป็นสาวงามอันดับหนึ่งในต้าหยานโจว

เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจเมื่อเห็นภาพเหมือนตนเองของประมุขศักดิ์สิทธิ์เหยาฉือ

อารมณ์ของนางช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ เหมือนเทพธิดาซึ่งน่าทึ่งมาก

เย่เฉิน บอก อาจารย์ ว่านางเข้าประกวดสาวงาม

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของ หนานกง หว่าน ก็สว่างขึ้น

"สิ่งนี้น่าสนใจจริงๆ ทำไมเจ้าไม่รอให้ข้ากลับมาเข้าร่วม ถ้าข้าเข้าร่วมด้วย แม้จะเป็นประมุขศักดิ์สิทธิ์เหยาฉือก็ไม่สามารถทำอะไรได้!"

เย่เฉินพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า "ถูกต้อง ไม่มีเสือบนภูเขา ลิงจะถูกเรียกว่าราชา ประมุขศักดิ์สิทธิ์เหยาฉือนั้นแย่กว่าอาจารย์มาก!"

"งานจะจัดขึ้นอีกครั้งในปีหน้า ท่านอาจารย์ ท่านจะเข้าร่วมในเวลานั้นด้วย และท่านจะได้รับชื่อเสียงของสาวงามอันดับหนึ่งในต้าหยานโจวอย่างแน่นอน!"

เมื่อ หนานกง หว่าน ได้รับการยกย่องว่างดงาม ใบหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นสีแดง

หนานกง หว่าน กรีดตาและยังคงมองไปที่ เว่ยป๋อเครือข่ายอมตะ ด้วยความสนใจอย่างมาก ซึ่งมันเป็นเรื่องแปลกใหม่มาก

ในไม่ช้านางก็หันไปหารายการคำค้นหายอดนิยม

คำค้นหายอดนิยม "ผู้ฝึกฝนขั้นการเปลี่ยนแปลงของเทพเจ้าช่วงกลางจากเกาะเผิงไหลตก"

หนานกง หว่าน คลิกเข้าไปอย่างอยากรู้อยากเห็น

จากนั้นนางก็เห็นรูปศพของ เสวี่ย เจียโม่

ทันใดนั้นดวงตาของนางก็เบิกกว้าง เสวี่ย เจียโม่ ตายแล้วจริงหรือ?

หนานกง หว่าน รู้จักพลังของ เสวี่ย เจียโม่ ดีที่สุด

อาศัยระฆังทองสัมฤทธิ์โบราณอาจกล่าวได้ว่าเป็นคู่ต่อสู้ที่ยากจะรับมือ

กลายเป็นว่าตายไปแล้ว?

หนานกง หว่าน อารมณ์ดี นางไม่สนใจว่าใครเป็นคนฆ่ามัน นางแค่พูดอย่างเสียใจว่า "ระฆังทองสัมฤทธิ์โบราณ นั้นน่าอัศจรรย์และพิเศษ ข้าไม่รู้ว่าใครเอามันไป!"

เย่เฉิน ไม่คาดคิดว่าที่ เสวี่ย เจียโม่ ล้มลง จะติดรายการคำค้นหายอดนิยม

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เขามองไปที่ หนานกง หว่าน "ท่านอาจารย์ชอบระฆังทองสัมฤทธิ์โบราณ นั่นหรือ?"

เมื่อ หนานกง หว่าน ได้ยินคำพูดของเย่เฉิน นางมองไปที่ เย่เฉิน อย่างว่างเปล่า "ข้าชอบสิ่งประดิษฐ์เต๋า!"

"มันเป็นความผิดของเจ้าทั้งหมด เพราะร่างกายที่พิเศษของเจ้า ทำให้ข้าต้องใช้หินวิญญาณจำนวนมาก"

"ผู้แข็งแกร่งที่สูงส่งอย่างข้านั้นยากจนกว่า วิญญาณก่อตั้ง มากมาย และไม่มีแม้แต่สิ่งประดิษฐ์เต๋า"

เย่เฉิน ยิ้มและหยิบระฆังทองสัมฤทธิ์โบราณออกมา "ในเมื่ออาจารย์ชอบระฆังทองสัมฤทธิ์โบราณ งั้นข้าจะมอบให้ท่าน แต่ระฆังทองสัมฤทธิ์โบราณเสียหายมาก ข้าจะขอให้ผู้อาวุโสหวังฉางชุน ซ่อมมัน ... "

ดูระฆังทองสัมฤทธิ์โบราณ

หนานกง หว่าน ตะลึงอีกแล้ว!

นางมองไปที่ ระฆังทองสัมฤทธิ์โบราณ ในมือของ เย่เฉิน ด้วยความไม่เชื่อ

ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความสงสัยเกี่ยวกับชีวิต

เย่เฉิน ไม่รอให้ หนานกง หว่าน ถาม แต่ก้าวไปข้างหน้าและสวมกอดอาจารย์ "ท่านอาจารย์ เสวี่ย เจียโม่ ถูกข้าฆ่า"

“เขากล้าทำร้ายอาจารย์ ข้าไม่สบายใจเลยถ้าข้าไม่ฆ่าเขา!”

“ท่านอาจารย์ทรมานเพราะข้ามามากในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ข้ารู้ดี!"

“จากนี้ไป จะเป็นข้าเองที่ปกป้องอาจารย์!”

ถูก เย่เฉิน สวมกอดโดยตรง ใบหน้าสวยของ หนานกง หว่าน แดงก่ำ

คำพูดของ เย่เฉิน ทำให้นางตอบสนองมากยิ่งขึ้น

เย่เฉิน รู้ความจริงมานานแล้ว

ถ้าเขาคุยโวก่อนหน้านี้...

หนานกง หว่าน จะรู้สึกละอายใจอย่างยิ่ง

แต่เมื่อรู้สึกถึงอ้อมกอดของ เย่เฉิน

ความรู้สึกที่ได้รับการปกป้องอย่างไม่เคยมีมาก่อนปรากฏขึ้นในใจของ หนานกง หว่าน

นางผลักเย่เฉินเบาๆสองครั้ง แต่ไม่ได้ผลักออกไป

นางทำได้เพียงเอนหน้าไปบนไหล่ของ เย่เฉิน อย่างช่วยไม่ได้

หลับตาลงและสัมผัสแผ่นอกกว้าง

หนานกง หว่าน แสดงรอยยิ้ม

เด็กชายที่ถูกพาออกมาจากภูเขาด้วยตัวเองในตอนนั้น

ตอนนี้เขาเติบโตขึ้นเป็นผู้ชายแล้ว!