“ที่ไหน?”

โจวโจวถามออกมาทันที

“ห่างออกไปตะวันตกเฉียงเหนือ 50 กิโลเมตรขอรับ” เจิ้งฝูกุ่ยกล่าว

“แล้วขนาดของมันล่ะ?”

“ใหญ่มาก แต่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นฝ่ายที่ไร้ระดับนะขอรับ” เจิ้งฝูกุ่ยตอบ

ฝ่ายที่ไร้ระดับ

มันหมายความว่ามันไม่มีฝ่ายของลอร์ดอยู่ในอาณาจักรลึกลับที่ถูกปิดแห่งนั้น

“ฝ่ายที่ไร้ระดับ…”

โจวโจวครุ่นคิด

เขาสับสนเล็กน้อย

พูดตามหลักการแล้ว มันน่าจะมีฝ่ายของลอร์ดอยู่ในโลกใบเล็กนั้น

เพราะในอดีต เผ่าพันธุ์ชะตามายาก็เป็นเผ่าพันธุ์ที่มีสายเลือดระดับสูงอยู่เหมือนกัน

ทำไมมันจึงไม่มีฝ่ายของลอร์ดอยู่เลยสักฝ่ายภายในโลกใบเล็กนั้นล่ะ?

โจวโจวเองก็คิดถึงความเป็นไปได้ที่มันจะไม่ใช่โลกใบเล็กหมื่นมายา แต่เขาก็ปัดความคิดนี้ไปอย่างรวดเร็ว

มันจะบังเอิญขนาดมีพื้นที่ปิดลึกลับสองแห่งปรากฏขึ้นอยู่ในสถานที่เดียวกันได้ยังไง?

นี่ไม่ใช่ตลาด พวกเขาจะมารวมตัวกันทำไม

นอกจากนี้ สถานที่นี้และพื้นที่ใกล้เคียงยังเป็นที่ที่โลกใบเล็กหมื่นมายาได้ซ่อนเผ่าพันธุ์ของตัวเองเอาไว้ในอดีต มรดกสายเลือดมังกรในตำนานของเขาย่อมไม่ผิดพลาดในเรื่องนี้

“นำทางไป”

เมื่อยังคิดไม่ออก โจวโจวก็เลิกคิดและบอกกับเจิ้งฝูกุ่ยทันที

“ฝ่าบาทและทุกคนตามข้ามาได้เลย”

เจิ้งฝูกุ่ยพยักหน้า

โจวโจวเก็บราตรีประดับดาวที่ได้รับความเสียหายหนักไปทันทีและเรียกฮารอสและซื่อซวนเถียนให้ตามเจิ้งฝูกุ่ยกับเหล่าพ่อค้าเร้นลับคนอื่นไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือ

ในระหว่างการต่อสู้ แม้ว่าโจวโจวจะยังไม่เข้าใจถึงความแปลกประหลาดของโลกใบเล็กหมื่นมายา แต่เขาก็ยังคงมีความสุขมาก

เดิมทีเขาคิดว่าแม้ว่าเขาจะมีเบาะแสที่เทพมังกรมิติเวลาทิ้งไว้เมื่อ 10,000 ปีก่อน แต่เขาก็คงจะต้องใช้เวลา 2-3 วันจึงจะหาตำแหน่งของโลกใบเล็กหมื่นมายาเจอ

ไม่น่าเชื่อว่าเจิ้งฝูกุ่ยจะพบกับอาณาจักรที่ถูกปิดของอีกฝ่ายในทันทีที่พวกเขาข้ามมิติมาถึง

ต้องเรียกว่าโชคมีส่วนสำคัญจริงๆ

พูดถึงเรื่องนี้แล้ว คราวนี้มันต้องขอบคุณหนึ่งในพรสวรรค์ของคาราวานเร้นลับอย่างสิทธิ์การผ่านไม่จำกัดจริงๆ ซึ่งมันสามารถทำให้พวกเขาค้นหาอาณาจักรที่ถูกปิดนี้ได้อย่างง่ายดาย

สิทธิ์การผ่านไม่จำกัดนี้สามารถทำให้คาราวานเร้นลับเข้าและออกฝ่ายระดับอาณาจักรและต่ำกว่าได้ตามชอบใจเพื่อไปทำการค้ากับอีกฝ่าย

แม้ว่ามันจะเป็นพื้นที่ที่ถูกปิดผนึกซึ่งปฏิเสธสิ่งมีชีวิตจากโลกภายนอก แต่คาราวานเร้นลับก็มีสิทธิ์เข้าไปและทำการค้าได้

เป็นเพราะเหตุนี้เองที่ทำให้เขาพาเจิ้งฝูกุ่ยและพ่อค้าเร้นลับคนอื่นมาด้วย

เขาคิดว่าถ้าโลกใบเล็กหมื่นมายาของเผ่าพันธุ์ชะตามายาคือพื้นที่ปิดที่เป็นดินแดนระดับจักรวรรดิ เขาก็อาจจะต้องเอาชิ้นส่วนคริสตัลพรสวรรค์แห่งลอร์ดออกมาและอัพเกรดพรสวรรค์แห่งลอร์ดคาราวานเร้นลับให้กลายเป็นระดับแพลตตินั่มขาวหรืออาจจะสูงกว่านั้น

เขาไม่คิดเลยว่ามันจะเป็นฝ่ายที่ไร้ระดับ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา โจวโจวและคนอื่นๆ ก็มาถึงทะเลแห่งหนึ่ง

“ฝ่าบาท มันคือที่นี่ขอรับ”

เจิ้งฝูกุ่ยมองไปยังพื้นที่ว่างตรงหน้าของเขาราวกับว่าเขาได้เห็นบางสิ่งและยิ้มออกมา

ก่อนที่โจวโจวและคนอื่นๆ จะทันได้ตอบสนอง ออร่าที่เน่าเปื่อยก็แผ่ออกมาจากภายใน

โจวโจวและคนอื่นๆ มองหน้ากัน

“แปลกๆ”

สีหน้าของซื่อซวนเถียนเปลี่ยนเป็นจริงจัง

ฮารอสดูจะไม่ได้ใส่ใจนัก

“เจ้าอ้วน หลังจากเข้าไปยังประตูมิตินี้ พวกเราน่าจะตรงไปยังโลกใบเล็กหมื่นมายาเลยใช่ไหม? มันจะไม่มีอันตรายใดๆ ในระหว่างนี้ใช่ไหม? ยกตัวอย่างเช่นประตูมิติพังลงหรืออะไรทำนองนั้น?”

เขามองไปยังเจิ้งฝูกุ่ยและถาม

เขาไม่รู้ว่าคนผู้นี้ใช้วิธีการอะไรเพื่อเปิดโลกใบเล็กที่ถูกปิดผนึกแห่งนี้

แต่มันก็ไม่ได้สำคัญ เพราะเขาก็ไม่ได้สนใจเหมือนกัน

เขามาเพื่อช่วยโจวโจว ดังนั้นเขาจึงตรงเข้าประเด็น

“ใช่ แต่ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะมีอันตรายอะไรไหมหลังจากพวกเราเข้าไป”

เมื่อเจิ้งฝูกุ่ยได้ยินคำเรียกของสหายผู้นี้ เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เขาเพียงแค่หัวเราะและพยักหน้า จากนั้นเขาก็พูดอย่างจริงใจและยิ้มออกมา

เขาทำท่าแบบนี้ต่อหน้าคนนอกที่ไม่รู้จัก

“งั้นข้าจะไปดูให้ก่อนละกัน”

ฮารอสพูดอย่างสบายๆ

ในฐานะจิตวิญญาณเทพเจ้าระดับเทพชั้นสูง และด้วยไอเท็มเทวะอันใหม่ซึ่งถึงแม้ว่าจะเป็นไอเท็มเทวะระดับเทพชั้นต่ำก็ตาม แต่มันก็ทำให้เขามั่นใจขึ้นมามาก

นอกจากนี้ เขายังอยากพิสูจน์คุณค่าให้โจวโจวได้เห็นหลังจากได้รับไอเท็มเทวะมา นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงอยากเป็นหน่วยกล้าตายออกไปก่อน

อีกด้านหนึ่ง โจวโจวและคนอื่นๆ ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาหลังจากได้เห็นฮารอสเข้าไปในประตูมิติอย่างง่ายดาย พวกเขาเลือกที่จะรออยู่อย่างเงียบๆ หน้าประตู

หลังจากผ่านไปสักพัก ประตูที่อยู่ตรงหน้าก็สว่างวาบขึ้นมา และจากนั้นก็มีสิ่งมีชีวิตพลังธาตุไฟเดินออกมา

มันคือฮารอสนั่นเอง

ในเวลานั้นเอง ฮารอสก็ขมวดคิ้วและเดินมาหาโจวโจว เขาถามด้วยความสงสัยว่า

“เจ้าแน่ใจเหรอว่านี่คือสถานที่อยู่ของเผ่าพันธุ์ชะตามายาจริงๆ เหรอ?”

“ทำไมกัน?”

โจวโจวถาม

“โลกใบเล็กนี้ตายแล้ว ข้าใช้สัมผัสเทวะกวาดไปทั่วโลกใบเล็ก แต่ข้าก็ไม่พบสิ่งที่เรียกว่าเผ่าพันธุ์ชะตามายาเลย นอกจากนี้ข้ายังสัมผัสได้ว่าโลกใบเล็กนี้ดูเหมือนจะถูกสาป พืชพรรณและสัตว์ทั้งหมดภายในจะไม่สามารถเติบโตได้เลย แม้แต่พลังงานในอากาศก็ยังเหลือไม่มากเท่าไร”

ฮารอสกล่าว

โจวโจวขมวดคิ้ว

เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก เขาเรียกทุกคนมาและก้าวข้ามประตูมิติก่อนที่จะหายตัวไป

…

โลกใบเล็กหมื่นมายา บนทะเลทรายแห่งหนึ่ง

เมื่อโจวโจวและคนอื่นๆ ก้าวเข้ามาบนแผ่นดินแห่งนี้ โจวโจวก็อึ้งไป เขาแทบจะคิดว่าภาพตรงหน้าของเขาคือทะเลทรายตะวันสาดแสงในอดีตด้วยซ้ำ

เขามองดู

สุดท้ายเขาก็ไม่เห็นอะไรเลยนอกจากทะเลทราย

แม้ว่าโจวโจวจะมีวิสัยทัศน์อันกว้างไกล แต่เขาก็ยังเห็นแค่ทะเลทรายสุดลูกหูลูกตาเท่านั้น

สิ่งเดียวที่แปลกก็คือมีซากศพกระจัดกระจายอยู่ในทะเลทรายนี้ด้วย

โจวโจวมองไปที่ซากศพและหรี่ตาลง

มันคือศพของเผ่าพันธุ์ชะตามายา

ในเวลานั้นเอง ซื่อซวนเถียนก็บินออกไปและบินกลับมาอย่างรวดเร็ว

ซื่อซวนเถียนที่บินกลับมาได้โบกมือขวาของเขาและศพกว่าสิบร่างก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของพวกเขา

หัวของโครงกระดูกเหล่านี้มีขนาดใหญ่เป็นพิเศษ และกระดูกสันอกก็ใหญ่เป็นพิเศษเช่นกัน ร่างของพวกมันค่อนข้างจะโค้งงอ และมีปีกกระดูกคู่หนึ่งอยู่บนหลัง

“กระดูกพวกนี้ดูเก่าพอตัวเลยขอรับ”

ซื่อซวนเถียนกล่าว

“จากที่ดู พวกมันน่าจะถูกกินโดยสัตว์ป่านะ”

ฮารอสมองดูและพูดออกมา

จากนั้นเขาก็คิดบางสิ่งและแค่นเสียงออกมาในทันใด “ที่แห่งนี้แทบจะไร้ชีวิตไปแล้ว มันจะมีสัตว์ป่าอยู่รอดได้ยังไง?”

เมื่อคนอื่นๆ ได้ยินเช่นนี้ นอกเหนือจากเจิ้งฝูกุ่ยและเหล่าพ่อค้าเร้นลับแล้ว สีหน้าของพวกเขาก็ได้เปลี่ยนไปเล็กน้อย