ลู่ฉ่ายเอ๋อร์คิดอยู่นาน แต่เธอก็ไม่สามารถนึกถึงแหล่งที่มาของเหตุการณ์นี้ได้ อย่างไรก็ตาม เธอก็มีลางสังหรณ์ขึ้นมา

“ข้าไม่เคยอยู่ในสถานะนี้เลยเมื่อข้ากลับไปหาอาจารย์เพื่อตรวจสุขภาพของอาจารย์ แต่ข้าก็เข้าสู่สถานะนี้ขึ้นมาในทันใดหลังจากมาที่นี่ หรือว่ามันจะเป็นเพราะดินแดนแห่งนี้มีความพิเศษอะไรบางอย่าง?”

ลู่ฉ่ายเอ๋อร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เธอสับสน สงสัย และตั้งความหวัง

ขอบเขตของแพทย์โอสถเทวะอมตะของเธอจะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วอย่างแน่นอนหากสถานะพิเศษของเธอในระหว่างวันเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง!

“พรุ่งนี้ค่อยไปถามโจวโจวดีกว่า เขาคือลอร์ดของที่นี่ โจวโจวน่าจะรู้อะไรบางอย่าง”

ลู่ฉ่ายเอ๋อร์คิด

…

เวลากลางคืนผ่านไปในพริบตา

ณ วังของลอร์ดขั้นต้น ในโถงฟิตเนส—ห้องประลองยุทธ์

“โฮก!”

เสียงคำรามของหมาป่าเทวะที่ดูเหมือนจะมาจากดวงดาราก็ดังขึ้น

อวตารหมาป่าละโมบที่สูงกกว่า 2,000 เมตรกำลังต่อสู้อย่างบ้าคลั่งกับกองทัพมอนสเตอร์แห่งหมอก 500,000 ตัว

ไม่ว่ามันจะไปทางไหน มันก็ไม่มีใครต้านทานได้เลย มอนสเตอร์แห่งหมอกกลายเป็นซากศพที่ไม่สมบูรณ์และกระจัดกระจายไปทั่วพื้น

ไม่นานหลังจากนั้น ที่แห่งนี้ก็กลายเป็นสมรภูมิอันน่าสะพรึงกลัวที่เต็มไปด้วยเลือด

“โฮก!”

หมาป่าเทวะคำรามออกมาอีกครั้ง

ห้องต่อสู้ทั้งหมดมืดลงทันที พระจันทร์เต็มดวงสีเลือดลวงตาดวงหนึ่งได้ปรากฏขึ้นบนเพดานและร่วงหล่นลงมายังมอนสเตอร์แห่งหมอกด้านล่างอย่างรวดเร็ว

กระบวนท่าสังหารของค่ายกลหมาป่าละโมบเห่าหอนจันทรา—จันทร์ถล่ม!

ครืน!!!

พื้นดินสั่นสะเทือน

มอนสเตอร์แห่งหมอกที่เหลือทั้งหมดถูกบดขยี้และสังหารโดยกระบวนทัพขั้นสูงสุด

เมื่ออวตารหมาป่าละโมบเห็นภาพฉากนี้ มันก็นั่งลงอย่างช้าๆ

อึดใจต่อมา มันก็สลายกลายเป็นหมอกโลหิตจำนวนนับไม่ถ้วน ทหารมนุษย์จำนวน 200,000 คนยืนตระหง่านอยู่ในจุดที่หมอกเลือดจางหายไป

เบื้องหน้าของพวกเขามีร่างอันสง่าผ่าเผยร่างหนึ่งอยู่ มันคือโจวโจวนั่นเอง!

เขาโบกมือ และทหาร 200,000 คนที่อยู่ด้านหลังของเขาก็สลายหายไปอย่างรวดเร็ว

สมรภูมิสีเลือดและศพของมอนสเตอร์ตรงหน้าของเขาก็หายไปด้วย

ในชั่วพริบตา สมรภูมิที่เพิ่งผ่านการสู้รบอันดุเดือดก็กลายเป็นห้องซ้อมที่สะอาดสะอ้าน

โจวโจวไม่ได้มองดูความเปลี่ยนแปลงรอบข้าง

เขาศึกษาและฝึกฝนอวตารหมาป่าละโมบมาตลอดทั้งคืน เขาเคยเห็นฉากนี้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

ในเวลานั้นเอง เขาก็มองไปยังหน้าจอเสมือนจริงที่อยู่ตรงหน้าของเขา และก็มีข้อความปรากฏขึ้นมา

[การต่อสู้ระหว่างค่ายกลทัพสิ้นสุดลงแล้ว!]

[ความสามารถในการสังหารของค่ายกลทัพของท่าน (ค่ายกลหมาป่าละโมบเห่าหอนจันทรา): สมบูรณ์แบบ!]

[ความสามารถในการควบคุมฝูงชนของค่ายกลทัพของท่าน (ค่ายกลหมาป่าละโมบเห่าหอนจันทรา): สมบูรณ์แบบ!]

[ความสามารถในการป้องกันและโจมตีสวนกลับของค่ายกลทัพของท่าน (ค่ายกลหมาป่าละโมบเห่าหอนจันทรา): สมบูรณ์แบบ!]

[ความสามารถในการตอบสนองต่อวิกฤตของค่ายกลทัพของท่าน (ค่ายกลหมาป่าละโมบเห่าหอนจันทรา): สมบูรณ์แบบ!]

[ขอแสดงความยินดีด้วย ท่านเชี่ยวชาญในค่ายกลหมาป่าละโมบเห่าหอนจันทราโดยสมบูรณ์แล้ว!]

[ท่านต้องการยุติการต่อสู้นี้หรือไม่?]

โจวโจวยิ้มเมื่อเขาเห็นสิ่งนี้

คืนนี้ของเขาไม่ได้สูญเปล่าเลย ในที่สุดเขาก็เข้าใจค่ายกลหมาป่าละโมบเห่าหอนจันทรานี้แล้ว

นอกจากนี้เขายังเข้าใจมันแบบสมบูรณ์โดยไม่มีจุดบอดเลยด้วย!

ตอนนี้แม้แต่ผู้สร้างค่ายกลหมาป่าละโมบเห่าหอนจันทราขึ้นมาก็อาจจะไม่สามารถเปรียบเทียบกับเขาได้ในแง่ของความเข้าใจทางทฤษฎีและการใช้งานค่ายกลนี้

เขาเหนือล้ำยิ่งกว่าอู๋ซินและไป่อี้ไปแล้ว

เหตุผลที่เขาสามารถเชี่ยวชาญค่ายกลหมาป่าละโมบเห่าหอนจันทราได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้ก็ไม่เพียงเพราะสายเลือดที่มากมายของเขาเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะความเชี่ยวชาญและความเข้าใจของเขาที่เหนือกว่าคนทั่วไปอีกด้วย

พรสวรรค์ของอู๋ซินอย่างความสามารถในการเข้าใจสถานการณ์อย่างละเอียดถี่ถ้วน และทักษะผู้กล้าอย่างบัญชาการกองทัพตามชอบใจ คือเหตุผลที่สำคัญว่าทำไมเขาจึงเชี่ยวชาญค่ายกลหมาป่าละโมบเห่าหอนจันทราได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้

“ในที่สุดฉันก็รู้ว่าการเป็นอัจฉริยะทางการทหารเป็นอย่างไร”

โจวโจวบิดขี้เกียจและคิดอย่างพึงพอใจ

แน่นอนว่านอกจากเหตุผลข้างต้นแล้ว ห้องฝึกนี้ก็ยังเป็นเหตุผลที่สำคัญที่ทำให้เขาเชี่ยวชาญค่ายกลนี้ได้อย่างรวดเร็ว

ห้องฝึกนี้ไม่เพียงแต่จะสร้างสมรภูมิเสมือนจริง ศัตรูเสมือนจริง และพันธมิตรเสมือนจริงขึ้นมา แต่มันยังทำให้เขารู้สึกได้จริงๆ ว่ากำลังใช้ค่ายกลทัพอยู่

มันยังสามารถชี้ให้เห็นถึงความไม่สมบูรณ์ต่างๆ เมื่อเขาใช้ค่ายกลทัพได้ตลอดเวลาและแก้ไขมันได้ทันที ซึ่งเขาก็ได้ใช้มันไปตลอดทั้งคืน

ในตอนแรก เขาใช้เวลาทำความเข้าใจกับค่ายกลหมาป่าละโมบเห่าหอนจันทราบนโทเท็มหมาป่าละโมบซะก่อน จากนั้นเขาก็ได้ใช้เวลาที่เหลือไปบนสมรภูมิเสมือนจริง

เขาเข้าใจการใช้งานค่ายกลหมาป่าละโมบเห่าหอนจันทราหลังจากการต่อสู้เสมือนจริงมากกว่าสิบครั้งติดต่อกัน

“ในอนาคต แม่ทัพที่ต้องการเรียนรู้ค่ายกลทัพก็สามารถมาที่นี่เพื่อฝึกฝนดูได้ มันคงช่วยให้พวกเขาเข้าใจได้เร็วยิ่งขึ้น”

โจวโจวคิด

จากนั้นเขาก็โบกมือขวาอย่างลวกๆ โทเท็มหมาป่าละโมบที่วางอยู่ไม่ไกลก็ลอยมาที่มือของเขา

โจวโจวมองไปยังโทเท็มหมาป่าละโมบอันนี้และอดยิ้มออกมาไม่ได้

ในตอนนี้ที่เขาสามารถควบคุมค่ายกลหมาป่าละโมบเห่าหอนจันทราได้อย่างสมบูรณ์แล้ว เขาก็สามารถตั้งค่ายกลได้โดยไม่ต้องมีโทเท็มหมาป่าละโมบเหมือนกับไป่อี้และอู๋ซิน

“ได้เวลาต้องมอบมันให้กับแม่ทัพคนอื่นแล้ว”

โจวโจวยืนขึ้นและเดินออกไปจากห้องฝึกซ้อม จากนั้นเขาก็เดินออกไปจากวังของลอร์ด

ในระหว่างทาง โจวโจวได้เปิดกระดานสนทนาขึ้นมาดู

ลอร์ดจำนวนมากกำลังพูดคุยกันอย่างออกรสแม้ว่ามันจะเป็นเวลาตีสามแล้ว

โจวโจวเหลือบมองดู

เขาพบว่าคนส่วนใหญ่กำลังพูดถึงเหตุการณ์ในสมรภูมิสุดท้ายในวันนี้

[วันนี้เป็นวันสุดท้ายของสมรภูมิสุดท้ายแล้ว ฉันสงสัยจริงๆ ว่าวันนี้ฉันจะได้คะแนนมาอีกเท่าไร]

[พี่ใหญ่ข้างบน พี่ยังอยู่ในสมรภูมิสุดท้ายอีกเหรอ? ผมไม่อาจเดินทางได้ในตอนกลางคืนและเกรงว่าจะถูกบดขยี้โดยวายุคลั่งในวันต่อไป ดังนั้นผมเลยไม่กล้าเข้าไปอีก]

[ฉันก็เหมือนกัน ฉันล่ะกลัวจริงๆ สมรภูมิสุดท้ายไม่ใช่สถานที่ที่ลอร์ดทั่วไปจะเข้าไปได้เลย]

[วันนี้เป็นวันสุดท้ายของสมรภูมิสุดท้ายแล้ว ฉันเกรงว่าวันนี้คงมีการต่อสู้ที่ดุเดือดยิ่งขึ้นไปอีก]

[มันไม่มีประโยชน์หรอก พันธมิตรของฉันมันไร้เทียมทาน!]

[ใช่แล้ว หัวหน้าพันธมิตรของพวกเราอย่างเจ้าตะวันสาดแสงได้อันดับหนึ่งบนการจัดอันดับอยู่ นอกจากนี้ มันมีช่องว่างระหว่างเขากับผู้เที่ยงแท้ในอันดับสองเป็นอย่างมาก โอกาสที่อีกฝ่ายจะไล่ตามทันมีไม่มากนักแล้ว]

[พี่ตะวันสาดแสงสุดยอดก็จริง แต่นายก็คิดง่ายไปหน่อย ฉันรู้สึกว่าลอร์ดสรรพเผ่าพันธุ์ระดับแนวหน้าคงจะลงมือในวันนี้ หัวหน้าพันธมิตรของนายอาจจะไม่สามารถรักษาอันดับหนึ่งไว้ได้ก็ได้]

[พี่ตะวันสาดแสงจะจบที่อันดับหนึ่งได้ไหม?]

[โพสต์ก่อน นายรู้ไหมว่าผู้เที่ยงแท้ มหาเทพ และเจ้าล่าสวรรค์นั้นน่ากลัวแค่ไหน? นายไม่รู้เหรอว่าพวกลอร์ดระดับแนวหน้านั้นสุดยอดแค่ไหน?]

[อารยธรรมที่มีมานานนับพันปีจะเปรียบเทียบกับอารยธรรมที่มีมานับหมื่นปีได้อย่างไร? การมีความมั่นใจในเผ่าพันธุ์ของเราเป็นเรื่องดี แต่ก็อย่าจองหองไปเลย]

[ฉันไม่สน ฉันจะสนับสนุนพี่ตะวันสาดแสงโดยไม่มีเงื่อนไขในฐานะมนุษย์จากดาวเคราะห์สีน้ำเงิน แม้ว่าพวกเราจะต้องเป็นศัตรูกันในวันหนึ่งวันใดในอนาคตก็ตาม]

[ใช่แล้ว! พี่ตะวันสาดแสง ลุย!]

[โชคดีนะหัวหน้าพันธมิตร!]

[ลอร์ดคนอื่นที่ยังอยู่ในสมรภูมิสุดท้ายก็อย่าเพิ่งยอมแพ้ง่ายๆ ล่ะ!]

โจวโจวมองดูสิ่งที่ลอร์ดทั้งหลายพูดกันอยู่ครู่หนึ่งและหยุดคิด

ในเวลานั้นเอง เขาก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่งและมองไปยังทิศทางของที่พักของลั่วเซิงและอู๋ตู่

“บังเอิญจริงๆ สองคนนี้ตื่นพร้อมกันเลยเหรอ?”

โจวโจวไม่ลังเลและเดินไปหาพวกเขาในทันที

Kaimah - ทรานสเลท กลุ่มลับอ่านล่วงหน้า