“มีอะไรอีกไหม?”

หลี่หยวนกันถาม

“ยังไม่มีขอรับ”

“งั้นก็ออกไปก่อน แล้วก็รายงานข้าทันทีเมื่อเจ้ามีข้อมูลล่าสุด ข้อมูลทุกอย่างที่เจ้าจะสามารถหาได้ ราชาผู้นี้ต้องการรู้ทุกเรื่อง!”

หลี่หยวนกันตื่นตระหนกขึ้นมาเล็กน้อยในตอนแรก แต่เขาก็ใจเย็นลงแล้วและสั่งการทันที

“ขอรับฝ่าบาท!”

ทหารผู้นั้นกล่าวออกมาทันทีและจากไป

“หลานชาย เจ้าคิดว่าอย่างไร?”

หลี่หยวนกันหันมาหาโจวโจวและพูดออกมา

“อาณาจักรของฝ่าบาทกำลังจะพินาศ”

โจวโจวคิดอยู่ชั่วขณะและพูดออกมาทันที

หลี่หยวนกันพูดไม่ออก จากนั้นเขาก็ส่ายหัว

“เจ้าช่างตรงไปตรงมาจริงๆ งั้นหลานชาย เจ้ามีวิธีแก้ไขสถานการณ์นี้ไหม?”

เขาถามห้วนๆ

“ตอนนี้ฝ่าบาทมีกำลังทหารอยู่เท่าไร? พวกเขาเทียบกับมอนสเตอร์แห่งหมอกสองล้านตัวพวกนี้ได้ไหม?”

โจวโจวถาม

“ดินแดนภูมิภาคระดับเพชร—เมืองเซ่อหยูคือสมรภูมิหลักที่พวกเราใช้ต่อสู้กับอาณาจักรทาฮันก่อนหน้านี้ พวกเราได้ให้ทหารเป็นจำนวนมากประจำการอยู่ที่นั่น ในตอนนี้ที่สถานที่แห่งนั้นแตกพ่ายแล้ว ข้าก็เกรงว่าทหารทุกคนที่อยู่ที่นั่นก็คงจะถูกจัดการไปจนหมด”

“นอกจากนี้จำนวนทหารที่ตายที่ทหารคนเมื่อครู่เพิ่งพูดถึง ข้าคิดดูแล้วข้าก็น่าจะเหลือทหารประมาน 500,000 คน ในแง่ของกำลังรบ ทหารอาณาจักรออโรร่า 500,000 คนของพวกเราก็คงเทียบได้กับมอนสเตอร์แห่งหมอก 500,000 ตัวของอาณาจักรทาฮัน”

หลี่หยวนกันคิดอยู่ชั่วขณะและพูดออกมา

“ความแตกต่างด้านความแข็งแกร่งของกองทัพมากเกินไป ข้าไม่มีทางเลือกแล้ว”

โจวโจวส่ายหัว

หลี่หยวนกันไม่ได้พูดอะไรออกมา เขายืนอยู่กับที่และครุ่นคิดอย่างเงียบๆ

หลังจากนั้นไม่นาน

“ข้ามีความคิดแล้ว”

เขาพูดออกมาในทันใด

จากนั้นเขาก็มองไปที่โจวโจว

“ข้าจะส่งกองกำลังทั้งหมดของอาณาจักรของพวกเราออกไปต้านทานมอนสเตอร์แห่งหมอกของอาณาจักรทาฮัน ในระหว่างนี้ ภายในของอาณาจักรทาฮันจะต้องว่างเปล่าแน่ๆ ถ้าเจ้าโจมตีมันตอนนี้ เจ้าจะต้องฉวยโอกาสนี้เพื่อพิชิตดินแดนเป็นจำนวนมากและทำให้อาณาจักรทาฮันต้องเสียหายหนักได้แน่ๆ”

“เมื่อเวลานั้นมาถึง ถ้าอาณาจักรทาฮันเลือกที่จะล่าถอย สถานการณ์ของอาณาจักรออโรร่าก็ย่อมได้รับการแก้ไข และเจ้าก็จะได้รับผลประโยชน์เป็นจำนวนมาก เจ้าคิดว่าไง?”

หลี่หยวนกันถาม

“แล้วถ้าอาณาจักรทาฮันไม่ยอมถอยกลับไปช่วยพวกมันล่ะ?”

โจวโจวถาม

“ถ้าอาณาจักรทาฮันเลือกที่จะไม่กลับไปช่วย มันก็หมายความว่าอาณาจักรออโรร่าของพวกเราก็คงไม่เหลืออนาคตอีกแล้ว เมื่อถึงเวลานั้น ข้าก็คงจะไม่มีทางเลือกอื่น ข้าจะไปที่สมรภูมิด้วยตัวเองและตายในสมรภูมิเพื่อปกป้องดินแดนพร้อมกับทหารของข้า”

หลี่หยวนกันพูดออกมาอย่างเยือกเย็น

บุตรชายของตระกูลหลี่ของพวกเขาล้วนตายตกไปหมดเพราะสงครามทั้งหมด

แล้วถ้ามีเขาเพิ่มอีกคนจะเป็นอะไรไป?

โจวโจวชื่นชมเขาจากใจ

นี่คือเหตุผลที่ราชาผู้นี้ได้รับการยกย่องจากชาวอาณาจักรออโรร่าจำนวนนับไม่ถ้วน

ไม่ต้องพูดถึงข้อดีอื่นๆ ความกล้าหาญนี้เพียงอย่างเดียวก็เหนือกว่าราชาหลายคนในประวัติศาสตร์แล้ว

“ข้าเข้าใจสิ่งที่ฝ่าบาทต้องการสื่อ แต่ข้าอาจจะไม่สามารถไปที่อาณาจักรทาฮันเพื่อพิชิตดินแดนอันว่างเปล่าของมันได้ทันทีในวันพรุ่งนี้ ข้ากำลังพูดถึงเรื่องใหญ่ที่จะเกิดขึ้นในดินแดนของข้าในวันพรุ่งนี้ ดังนั้นข้าจึงอาจจะไม่สามารถจัดการกับเรื่องของอาณาจักรทาฮันได้”

โจวโจวกล่าว

เขายังไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในสมรภูมิสุดท้ายในวันพรุ่งนี้ ดังนั้นมันจึงไม่ใช่เรื่องดีที่เขาจะตกลงกับคำขอของหลี่หยวนกันไปในทันที

หลี่หยวนกันเงียบไปชั่วขณะ จากนั้นเขาก็ยิ้มออกมา

“ไม่เป็นไร เมื่อเวลามาถึง พวกเราแค่ต้องทำในสิ่งที่พวกเราควรทำให้เต็มที่ ที่เหลือก็ให้เป็นเรื่องของโชคชะตาเถอะ”

เขากล่าว

เขาไม่มีทางเลือกอื่นแม้ว่าเขาจะรู้สึกหมดหนทางเล็กน้อยเมื่อพูดแบบนั้น

เขาแค่ต้องทำให้ดีที่สุด

โจวโจวไม่ได้พูดอะไรอีก

เขายืนอยู่กับที่และครุ่นคิดอย่างเงียบๆ

ไม่ไกลกันนัก อู๋ซินและซีฉือเองก็กำลังคิดหาวิธีแก้ไขสถานการณ์อยู่ด้วยเหมือนกัน

หลี่หยวนกันส่ายหัวเมื่อเห็นเช่นนี้ และรู้สึกว่ามันคงเหลือความหวังไม่มากแล้ว

ความแตกต่างของกองทัพทั้งสองมีมากเกินไป

กลยุทธ์ทั้งหมดล้วนไร้ประโยชน์เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังอันเด็ดขาด

ช่างเถอะ

เขาแค่หวังว่าเขาจะสามารถฆ่ากองทัพอาณาจักรทาฮันให้ได้มากที่สุดในอีกสองวัน

หลี่หยวนกันคิดกับตัวเอง

“ฝ่าบาท”

โจวโจวเงยหน้าขึ้นมองหลี่หยวนกัน

“ทำไมเหรอ?”

หลี่หยวนกันถาม

“ฝ่าบาทสามารถลอบถ่ายทอดสถานการณ์ของอาณาจักรทาฮันไปยังอาณาจักรไททันและอาณาจักรรัตติกาลเห่าหอนได้ไหม เมื่อเวลานั้นมาถึง พวกมันจะต้องส่งกองกำลังไปยังอาณาจักรทาฮันเพื่อแย่งชิงส่วนแบ่งมาบ้างแน่”

“ถ้าเวลานั้นมาถึง กองกำลังทั้งสามก็จะมารวมกันที่อาณาจักรทาฮัน ถ้าอาณาจักรทาฮันไม่ถอนกำลังกลับไป อาณาจักรของมันก็คงจะล่มสลายในพริบตาแน่ และเมื่ออาณาจักรทาฮันถอนกำลังกลับไป สถานการณ์ของอาณาจักรออโรร่าก็จะถูกแก้ไขไปเอง”

โจวโจวกล่าว

หลี่หยวนกันขมวดคิ้วและคิดอยู่ชั่วขณะก่อนที่จะส่ายหัว

“แล้วจะเป็นยังไงถ้าอาณาจักรไททันและอาณาจักรรัตติกาลเห่าหอนบุกอาณาจักรออโรร่าแทนที่จะบุกไปยังอาณาจักรทาฮันหลังจากข้าเผยแพร่ข่าวนี้ออกไป อาณาจักรออโรร่าของพวกเราดูอ่อนแอและรังแกได้ง่ายกว่าเมื่อเทียบกับอาณาจักรทาฮัน เมื่อเวลานั้นมาถึง อาณาจักรออโรร่าของพวกเราก็คงจะถูกทำลายเร็วขึ้นเมื่อสามอาณาจักรร่วมมือกันโจมตีพวกเรา พวกเราอาจจะเหลือเวลาแค่วันเดียวเท่านั้น”

โจวโจวส่ายหัวให้กับข้อสงสัยของหลี่หยวนกัน

“นั่นจะไม่เกิดขึ้นขอรับ มันเป็นเพราะอาณาจักรออโรร่าอ่อนแอจนทำให้อาณาจักรไททันและอาณาจักรรัตติกาลเห่าหอนปล่อยอาณาจักรของท่านไว้ก่อนและไปบุกอาณาจักรทาฮันก่อน เพราะแม้ว่าอาณาจักรออโรร่าจะสามารถเอาชีวิตรอดไปได้ แต่มันก็คงจะไม่เป็นภัยคุกคามต่อพวกมัน”

“ในทางกลับกัน ถ้าการรุกรานของอาณาจักรทาฮันประสบความสำเร็จและความแข็งแกร่งของพวกเขาเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก เป้าหมายต่อไปของพวกมันก็ย่อมต้องเป็นอาณาจักรไททันและอาณาจักรรัตติกาลเห่าหอน ”

“มันมีสำนวนในบ้านเกิดของข้าว่า ‘ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร’ ดังนั้นข้าจึงมั่นใจว่าอาณาจักรไททันและอาณาจักรรัตติกาลเห่าหอนจะต้องไปบุกอาณาจักรทาฮันแน่ๆ หลังจากที่พวกมันรู้เรื่องนี้”

“แม้ว่าเราจะถอยหลังหนึ่งหมื่นก้าวและบอกว่าผู้บัญชาการของอาณาจักรไททันและอาณาจักรรัตติกาลเห่าหอนล้วนแต่เป็นคนไร้ประโยชน์ แต่พวกมันก็คงอยากจะได้ส่วนแบ่งจากอาณาจักรออโรร่า และคงไม่อยากให้อาณาจักรทาฮันแข็งแกร่งยิ่งขึ้นเป็นแน่”

“อาณาจักรทาฮันคงไม่สามารถอยู่เฉยๆ ได้ ในตอนนั้นอาณาจักรทาฮันก็คงจะเข้าตาจนแล้ว พวกมันจะยอมให้ฝ่ายอื่นๆ มาแย่งอาหารไปจากพวกมันได้ยังไง? ไม่ต้องพูดถึงฝ่ายของเจตจำนงสูงสุดเลย เมื่อเวลานั้นมาถึง อาณาจักรทาฮันก็จะเป็นฝ่ายช่วยท่านรับมือกับการรุกรานของอาณาจักรไททันและอาณาจักรรัตติกาลเห่าหอนเอง”

หลี่หยวนกันครุ่นคิด

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เงยหน้าขึ้นมองโจวโจวและประหลาดใจมากยิ่งขึ้นไปอีก

เขาช่างเป็นคนที่มีพรสวรรค์จริงๆ!

มุมมองด้านการทหารที่ได้มองภาพกว้างนี้เกิดมาเพื่อทวีปจื้อเกาจริงๆ!

มันมีข่าวลือว่าเจ้าตะวันสาดแสงผู้นี้คือคนที่มีพรสวรรค์แห่งลอร์ดที่ไม่ธรรมดา อย่างไรก็ตาม หลังจากได้ยินสิ่งที่เขาเพิ่งกล่าวออกไปเมื่อครู่ หลี่หยวนกันก็มั่นใจว่าเขาคงจะสามารถเติบโตขึ้นมาในโลกนี้ได้แม้ว่าจะไม่มีพรสวรรค์แห่งลอร์ด!

“นอกเหนือจากสิ่งนี้ ข้ายังสามารถช่วยเหลือฝ่าบาทได้อีกเรื่อง”

โจวโจวครุ่นคิดอยู่สักพักและพูดออกมาอีกครั้ง

“อะไรงั้นเหรอ?”

หลี่หยวนกันรู้สึกสงสัยเล็กน้อย

“ไว้คอยดูเถอะขอรับ อย่างไรก็ตาม ข้าเกรงว่าข้าและลูกน้องของข้าคงต้องค้างคืนที่บ้านของฝ่าบาท เมื่อกองทัพของอาณาจักรทาฮันโจมตีในวันพรุ่งนี้ โปรดบอกตำแหน่งของพวกมันให้ข้าทราบและให้ข้าได้ไปดูที่สมรภูมิหลักหน่อย เมื่อถึงเวลานั้น ฝ่าบาทก็จะรู้เอง”

โจวโจวยิ้ม

เขาย่อมไม่พูดถึงยุยงแปรพักตร์ที่เขาสามารถใช้งานได้ในวันพรุ่งนี้

นั่นคือมอนสเตอร์แห่งหมอกมากกว่าสองล้านตัว!

ถ้าเขาสามารถใช้ยุยงแปรพักตร์ได้ เขาจะได้รับลูกน้องมาเพิ่มอีกเท่าไร?

“ตกลง!”

หลี่หยวนกันตกลงโดยไม่ลังเล

อย่างไรก็ตาม ความอยากรู้อยากเห็นของเขาไม่ได้ลดลง มันกลับยิ่งรุนแรงมากยิ่งขึ้น

“ข้าจะไปที่สมรภูมิหลักพร้อมกับเจ้าในวันพรุ่งนี้ แม้ว่าราชาผู้นี้จะเคยผ่านศึกใหญ่ที่เกี่ยวพันกับความเป็นความตายมาแค่ไม่กี่ครั้ง แต่ข้าก็อยากจะเห็นด้วยตาของตัวเองว่า ‘ความช่วยเหลือ’ ที่เจ้าหมายถึงคืออะไร เจ้าไม่ติดใจอะไรใช่ไหม?”

หลี่หยวนกันยิ้ม

“ได้ขอรับ”

โจวโจวพยักหน้า

ยุยงแปรพักตร์ทำให้เกิดความโกลาหลมากเกินไป มันไม่ง่ายที่จะปิดบังเอาไว้ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้คิดที่จะซ่อนมัน

อีกฝ่ายสามารถดูได้หากต้องการ

ในโลกนี้ การแสดงความแข็งแกร่งและวิธีการของเขามากขึ้นก็ไม่ได้เสียหายอะไร

จากนั้นทั้งสองคนก็คุยกันต่อสักพักก่อนที่หลี่หยวนกันจะไปเตรียมตัวสำหรับศึกในวันพรุ่งนี้และลอบส่งข่าวไปยังอาณาจักรไททันและอาณาจักรรัตติกาลเห่าหอน

ส่วนโจวโจวให้สาวใช้คนหนึ่งนำตัวไปยังที่พักของเขา

“ฝ่าบาท ความตายของหลี่ย่า…”

โจวโจวอยากจะเตือนบางสิ่งกับอีกฝ่ายก่อนที่เขาจะจากมา แต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดจบ ประกายแสงเย็นยะเยือกก็พาดผ่านดวงตาของหลี่หยวนกัน

“เจ้าอยากจะพูดถึงคนทรยศในเมืองหลวงใช่ไหม? ราชาผู้นี้จัดการแล้ว”

โจวโจวอึ้งไปชั่วขณะก่อนที่เขาจะพยักหน้ากับตัวเอง

ดี อีกฝ่ายก็ไม่ได้โง่และย่อมคิดในสิ่งที่เขาคิดได้ออก

เขาเดินจากไปพร้อมกับสาวใช้โดยไม่ได้พูดอะไรอีก

อู๋ซิน ซีฉือ และทหารระดับแพลตตินั่มขาวอีก 500 คนที่เขาพามาด้วยก็ถูกจัดให้เข้าพักประจำที่พักของตัวเอง