หมีกินเหล็กที่มีความสูงกว่าครึ่งเมตรคลานออกมาจากไข่อย่างน่ารักน่าชังและหันไปกินเปลือกไข่
.
โจวโจวมองดูข้อมูลของอีกฝ่ายในขณะที่มันกำลังกินเปลือกไข่อยู่
[สัตว์เลี้ยง: ยังไม่ได้ตั้งชื่อ]
[เผ่าพันธุ์: หมีกินเหล็ก]
[ระยะการเติบโต: วัยเยาว์]
[ระดับความแข็งแกร่ง: ระดับเหล็กดำขั้นต้น]
[ทักษะ: ร่างกายอันแข็งแกร่ง, หนังหนา, การดมกลิ่นแร่, กรงเหล็กเหล็กกระหน่ำ…]
[ศักยภาพ: ระดับบรอนซ์เขียวขั้นสูง]
[ความภักดี: 80]
[นิสัย: ชอบสงคราม, ตะกละ, ชอบนอน, ชอบเล่น, ชอบแร่]
[รายละเอียด: หมีกินเหล็กที่กินแร่เป็นอาหาร ภายนอกดูซื่อตรง แต่จริงๆ แล้วมีความแข็งแกร่งในการต่อสู้ที่น่าตกตะลึง!]
“จากรายละเอียดของมัน หมีกินเหล็กตัวนี้น่าจะเหมาะมากที่จะใช้เป็นพาหนะในกองทัพ มันไม่เลวเลยที่จะเป็นสัตว์เลี้ยงส่วนตัว หรือให้รับผิดชอบในการขุดแร่ก็ได้ เอ่อ… ลืมเรื่องการขุดแร่ไปเถอะ ไม่ใช่ว่ามันจะเท่ากับการให้หนูเฝ้ากระสอบข้าวเหรอ?”
โจวโจวครุ่นคิด
จากนั้นเขาก็มองดูอีกฝ่ายสักพักและพบความจริงอันน่าตกตะลึง
หมีกินเหล็กที่เกิดจากไข่สัตว์เลี้ยงได้สูญเสียพลังของหมอกสีชาดไปแล้วและกลายเป็นสิ่งมีชีวิตทั่วไป
“ได้ผลงั้นเหรอ?!”
โจวโจวยิ้มออกมา
เขาย่อมไม่ปฏิเสธการเปลี่ยนแปลงดังกล่าว
จากนั้นเขาก็ไม่คิดอยู่นานและตัดสินใจส่งหมีกินเหล็กในร่างมอนสเตอร์แห่งหมอกไปที่ฟาร์มมอนสเตอร์
ไม่ว่ามันจะเป็นไข่สัตว์เลี้ยงหรือเหล็กกล้า พวกมันก็ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่โจวโจวต้องการทั้งนั้น
เมื่อเป็นเช่นนั้น มันจึงไม่มีเหตุผลให้ต้องปล่อยมันไป
“ในอนาคต บางทีลูกน้องในดินแดนตะวันสาดแสงของพวกเราอาจจะมีหมีกินเหล็กเป็นของตัวเองทุกคนเลยก็ได้”
ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวของโจวโจว
จากนั้นเขาก็หยุดคิดและบอกให้ไป่อี้ส่งหมีกินเหล็กในร่างมอนสเตอร์แห่งหมอกไปให้มู่กู่ จากนั้นเขาดูมอนสเตอร์แห่งหมอกที่เหลือต่อ
มันยังเหลือมอนสเตอร์อีก 23 ชนิดให้ดู แต่ก็น่าเสียดายที่ไอเท็มดรอปของพวกมันไม่ได้สร้างความสนใจให้กับโจวโจวเลย บางทีอาจจะเป็นเพราะเขาใช้โชคไปหมดแล้วก็ได้
โจวโจวผิดหวังเล็กน้อย
เขาเรียกสมาชิกพันธมิตรแห่งลอร์ดเข้ามาและถามว่ามันมีมอนสเตอร์อีกไหม
มันมีลอร์ดกว่า 300 คน ดังนั้นมันต้องมีมอนสเตอร์อีกไม่ต่ำกว่า 100 ตัวแน่ๆ
ทุกคนมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ เดิมทีพวกเขาคิดว่านี่คงเป็นเรื่องเล็กๆ เพราะหัวหน้าพันธมิตรแค่พูดมันออกมาลอยๆ เขาไม่ได้จัดประชุมและบอกทุกคนอย่างตั้งใจเลย
แต่จากที่ดู หัวหน้าดูเหมือนจะจริงจังกับเรื่องนี้มากใช่ไหม?
“เอ่อ นี่เป็นแค่ชุดแรกเท่านั้นครับ พวกเราจะส่งมอนสเตอร์แห่งหมอกชุดต่อไปมาให้ทุกวัน”
“หัวหน้า มอนสเตอร์ชุดนี้คือมอนสเตอร์ที่พวกเราคิดว่าแข็งแกร่งแล้ว พวกเราไม่ได้เอามอนสเตอร์ที่อ่อนแอกว่านี้มาให้เพราะพวกเราคิดว่ามันไม่ควรเอามันมาให้หัวหน้าดู ถ้าหัวหน้าต้องการ พวกเราจะจับมอนสเตอร์ที่อ่อนแอกว่านี้มาให้ในวันพรุ่งนี้นะครับ”
ลอร์ดพากันพูดออกมาทีละคน
คำพูดหนึ่งของลอร์ดทำให้โจวโจวหันไปมองทันที
ดี!
ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมมันมีมอนสเตอร์แค่ร้อยกว่าตัวเท่านั้นที่ถูกส่งมา
นายคิดมากเกินไป ทำไมต้องแบ่งแยกผู้ที่อ่อนแอและแข็งแกร่งด้วย?
ฉันต้องการพวกมันทั้งหมด!
โจวโจวอธิบายความเข้าใจผิดนี้ในทันที
ลอร์ดทั้งหลายพากันถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
“นั่นก็ง่ายขึ้นเยอะเลย”
“พวกเราสามารถนำมอนสเตอร์มาให้ได้มากกว่านี้ถ้ามันไม่มีข้อกำหนดอะไร”
“โอ้ใช่ ลอร์ดคนไหนที่เอาเหยี่ยวเวหาจักรกลและหมีกินเหล็กมา?”
โจวโจวพยักหน้าให้กับปฏิกิริยาของทุกคนและถามออกมาด้วยความสงสัย
“ผมเป็นคนพาเหยี่ยวเวหาจักรกลมาเอง”
เจ้าพ่อค้าทองคำยิ้ม
“ดินแดนของผมอยู่ใกล้กับอาณาจักรเผ่าพันธุ์จักรกล ดังนั้นมันจึงมีสิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์จักรกลเช่นนี้อยู่ใกล้กับดินแดนของผมครับ”
“ส่วนฉันเป็นคนเอาหมีกินเหล็กมาเอง”
สาวน้อยชาวจีนยกมือขึ้นอย่างเขินอายและพูดด้วยใบหน้าแดงๆ “ฉันคิดว่าหมีกินเหล็กน่ารักมากและดูเหมือนกับสมบัติประจำชาติของเรา ฉันเลยพามันมา”
“ฉันชอบมอนสเตอร์แห่งหมอกทั้งสองตัวนี้มาก อีกสักพักพวกนายสองคนก็ไปรับใบเปลี่ยนอาชีพวิญญาณวายุคลั่ง 1,000 อันมาละกัน นอกจากนี้ฉันจะมอบใบเปลี่ยนอาชีพทหารทั่วไปให้อีก 1,000 อันด้วย”
“สำหรับลอร์ดคนอื่นที่นำมอนสเตอร์แห่งหมอกมา ทุกคนจะได้รับใบเปลี่ยนอาชีพทหารทั่วไป 500 อันต่อมอนสเตอร์ 1 ประเภทที่นำมา ไม่มีจำกัด!”
ลอร์ดทุกคนพากันตื่นเต้นเมื่อได้ยินเช่นนี้
พวกเขามีลูกน้องเป็นจำนวนมากแล้วผ่านการใช้ยุยงแปรพักตร์ แต่สิ่งที่พวกเขาขาดไปก็คือใบเปลี่ยนอาชีพที่จะทำให้ลูกน้องเดินไปบนเส้นทางแห่งผู้เชี่ยวชาญได้
ดังนั้นเมื่อพวกเขาได้ยินคำพูดของโจวโจว พวกเขาจึงตัดสินใจทันทีว่าจะต้องนำมอนสเตอร์ตัวใหม่มาให้โจวโจวให้ได้ในคราวหน้า
อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ไม่อาจสนใจแค่การพัฒนาผู้เชี่ยวชาญสายอาชีพได้เพียงอย่างเดียวแล้ว มันได้เวลาที่จะรุนรานดินแดนที่อยู่รอบๆ บ้างแล้ว
มิฉะนั้นด้วยพื้นที่ภายในดินแดนอันมีจำกัด พวกเขาก็คงจะไม่สามารถหาที่อยู่ใหม่ให้กับพวกมอนสเตอร์ที่ได้มาได้
อีกด้านหนึ่ง โจวโจวก็มองไปยังจิตใจอันฮึกเหิมของแต่ละคนและอดยิ้มออกมาไม่ได้
เขาหวังว่ามอนสเตอร์แห่งหมอกที่พวกเขานำมาให้ในอนาคตจะทำให้เขาประหลาดใจได้
จากนั้นเขาก็คุยกับลอร์ดเหล่านี้สักพักก่อนที่จะให้พวกเขากลับไปยังดินแดนของตน
เมื่อพวกเขากลับไปแล้ว โจวโจวเองก็คิดจะกลับไปที่วังของลอร์ดด้วยเหมือนกัน
“ท่านลอร์ด”
ในเวลานั้นเอง ไป่อี้ก็หยุดเขาไว้ในทันใด
“มีอะไร?”
โจวโจวอึ้ง
ไป่อี้หยิบเอาโทเท็มออกมาจากแหวนมิติของเธอ มันคือโทเท็มหมาป่าละโมบนั่นเอง!
“ท่านลอร์ด ข้าได้เข้าใจโทเท็มหมาป่าละโมบนี้อย่างสมบูรณ์แล้ว ข้าสามารถใช้ค่ายกลหมาป่าละโมบเห่าหอนจันทราได้แม้ว่าข้าจะไม่มีโทเท็มหมาป่าละโมบก็ตาม ดังนั้นข้าจึงอยากจะคืนมันให้กับท่านลอร์ดและให้ท่านได้หาแม่ทัพคนอื่นมาเรียนรู้มัน”
ไป่อี้กล่าวด้วยความเคารพ
โจวโจวเลิกคิ้วขึ้น
นับตั้งแต่ที่เขาเห็นไป่อี้บรรลุทักษะผู้กล้าอย่างศรหมาป่าละโมบสังหารจากค่ายกลหมาป่าละโมบเห่าหอนจันทรา โจวโจวก็มีลางสังหรณ์ว่าในไม่ช้าแม่ทัพของเขาก็จะเชี่ยวชาญในค่ายกลหมาป่าละโมบเห่าหอนจันทราเหมือนกับอู๋ซินและไม่ต้องพึ่งพาโทเท็มหมาป่าละโมบแล้ว
อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่คาดคิดเลยว่ามันจะเร็วขนาดนี้
มันเพิ่งผ่านมาแค่ 1-2 วันเองใช่ไหม?
โจวโจวประหลาดใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เขารับโทเท็มหมาป่าละโมบกลับมา
เขามองไปยังโทเท็มหมาป่าละโมบในมือและคิดว่าเขาควรจะมอบให้ใครต่อดี แต่ในทันใดนั้นเอง หัวใจของเขาก็สั่นไหว
ทำไมเขาต้องมอบมันให้คนอื่นด้วย?
เขามีพรสวรรค์ของอู๋ซินอย่างความสามารถในการเข้าใจสถานการณ์อย่างละเอียดถี่ถ้วน และทักษะผู้กล้าที่ได้มาจากร้านค้าแห่งลอร์ดแล้ว
มันจะมีใครเหมาะสมที่สุดต่อการใช้ค่ายกลหมาป่าละโมบเห่าหอนจันทราในดินแดนของเขานอกไปจากตัวเขาอีก!